Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2007

Ακομα Προσπαθώ...

Πολλές φορές, νιώθουμε ότι μας περιβάλλει μια μαυρίλα. Σαν ένα μαύρο πέπλο να καλύπτει την καθημερινότητά μας. Μπορεί πραγματικά να συμβαίνει κάτι στη ζωή μας , αλλά μπορεί και να μη συμβαίνει τίποτα, και όλα αυτό να είναι ένα προαίσθημα, όπως ονομάζουμε αυτές τις καταστάσεις εμείς οι γυναίκες…

Είναι οι στιγμές, που οι πιο «ευαισθητούληδες», από εμάς, λέμε ότι χρειαζόμαστε μια αγκαλιά, για να νιώσουμε καλά. Οι πιο «σκληροί», απλά κλείνονται λίγο παραπάνω στον εαυτό τους, αφού εκεί μπορούν να νιώσουν περισσότερη ασφάλεια και να αντλήσουν τη δύναμη που χρειάζονται για να συνεχίσουν.

Σε κάθε περίπτωση πάντως η αλήθεια είναι μια. Τη δύναμη που χρειαζόμαστε θα τη βρούμε μέσα μας. Η δύναμη που έχει ο κάθε άνθρωπος μέσα του είναι τεράστια, και είναι φυσικό όταν τη βγάζουμε να μας τρομάζει…

Πόσες φορές δεν έχω πει «Πω!.. Αν μου συμβεί και αυτό δεν θα το αντέξω!» και όμως ... Συνέβη και το άντεξα, και άντεξα και χίλια άλλα ακόμη… Έτσι είμαστε όλοι μας.
Τελικά , και ας χρειαζόμαστε μια αγκαλιά, τα καταφέρνουμε και χωρίς αυτή. Τη ζητάμε, όχι επειδή νιώθουμε ότι χωρίς αυτή είμαστε ανίκανοι, αλλά γιατί θεωρούμε ότι θα το ξεπεράσουμε πιο εύκολα μέσα στη θαλπωρή μιας αγκαλιάς…


Τυχαίνει μερικούς από εμάς να μας εμπνέει η αγάπη... Ναι και όμως! Υπάρχουν ακόμα ρομαντικοί άνθρωποι…Και είμαστε παντού. Υπάρχουμε ακόμη εμείς, που προτιμούμε να ζούμε τα πάντα, μέσα από τη ζεστασιά μιας σχέσης. Τη ζεστασιά που μας προσφέρει η σιγουριά της “δικής” μας αγκαλιάς…

Έρχομαι λοιπόν στην πραγματικότητα της ζωής σήμερα. Με το internet να έχει κυριολεκτικά τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στην καθημερινότητά μας, είναι πραγματικά ελάχιστοι οι εναπομείναντες που μπορούν να εκτιμήσουν μια αγκαλιά. Μια αληθινή σχέση, ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα, ένα νεύμα . Όχι το υποκατάστατο του internet και των τηλεπικοινωνιών. Πολλοί από εμάς σήμερα λέμε ότι έχουμε σχέσεις με τον Αντρέα, τη Μαρία κλπ.. Στην πραγματικότητα έχουμε σχέσεις με το κινητό μας, το σταθερό μας, τον λογαριασμό μας στο msn, το e-mail μας, κλπ…


Αν λοιπόν κάποιοι, αυτό το υποκατάστατο, το ονομάζουν σχέση, εγώ θέλω να δηλώσω, ότι είμαι παραμελημένη απο τη σχεση μου. !! Διότι ούτε το κινητό μου, ούτε το e-mail μου, ούτε κανενα από τα εργαλεία επικοινωνίας του internet που διαθέτω, δεν με έχει πάρει ποτέ αγκαλιά. Και την έχω ανάγκη την έρημη την αγκαλιά. Έχω ανάγκη το βλέμμα, το άγγιγμα, την παρουσία του άλλου δίπλα μου, την ανάσα του το βράδυ στο κρεβάτι μου (και ας είναι και βαριά, και ας παραμιλάει κιόλας! Αρκεί να μη ροχαλίζει…)…! Γιατί έχουμε μηδενίσει την διαπροσωπική επαφή? Γιατί αρκούμαστε να παίρνουμε αυτά που δεν μας φτάνουν?

Δεν θέλω να υποτιμήσω την πολύτιμη βοήθεια που μας προσφέρει το internet σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, αλλά ρε γαμώτο μου τη δίνει που το αφήνουμε να μας τρώει κομμάτια της ζωής μας, τόσο πολύτιμα και τόσο μοναδικά...

7 σχόλια:

  1. Είμαι πρόθυμος να καλύψω κάθε μία απο τις ανάγκες που ανέφερες...Τι λές;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μη βιάζεσαι...Στη σειρά σου...Δεν βλέπεις την ουρά που έχει φτάσει στη μεσογείων?? :)

    Λέω να γράψω για την ανάγκη που έχει το περιβάλλον για αναδάσωση... Τι λές??? Εκεί είσαι πρόθυμος να βοηθήσεις???
    :p

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η Μετριοφροσύνη σου με τρελλαίνει...
    Ναί,βοηθάω και στην αναδάσωση...απλά θέλω να με διδάξεις πώς γίνεται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. to internet xrisimopoieitai san mia deuteri kai triti gnwmh sta pragmata.... den apotelei upokatastato twn anthrwpinwn sxesewn.apo thn mia, uparxei mia mazikotita kai mia eleu8eria ekfrasis , apo thn allh, epitrepei thn diarkh kai amesh epikoinwnia otan eisai makria apo kapoion..

    oso gia agkalia, bres ta video sta post tou iouliou....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Χαχαχα!!

    Τιμή μου κύριε modus vivendi, που μπήκατε στον κόπο να αφιερώσετε χρόνο, για να μου αφήσετε ένα comment...

    Μπορεί το internet να χρησιμοποιείται κυρίως με τον τρόπο , και για τους λόγους που περιγράφετε, όμως να σας τονίσω ότι όση επιοκοινωνία και να υπάρχει όταν είσαι μακριά, η μοναξιά είναι μοναξιά, και το κενό δεν γεμίζει...

    Όσο για τα video, έχω να πώ μόνο αυτό : Εκεί φτάσαμε....

    Και πάλι ευχαριστώ για τον χρόνο σας πολυάσχολε business man...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. εμένα αποκαλείς business man κάποιου άλλου όμως τρώει τα κομμάτια η δουλειά περισσότερα μάλιστα απο το internet....

    Άντε, δίδαξε στον παλικάρι πως γίνεται η αναδάσωση και μιλάμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Βεβαίως κύριε modus Vivendi!
    Όπως ήδη γνωρίζεται είμαι πολυάσχολος άνθρωπος. Παρόλα αυτά εγώ είμαι εδώ και όποιος ζητήσει τη βοήθειά μου εγώ ευχαρίστως θα την προσφέρω...
    Ακόμα και αν πρόκειται για αναδάσωση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Χμμμ...
Έχετε να πείτε κάτι?Εδώ είναι το σωστό μέρος...
Ακούω λοιπόν!