Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

Το τελος. (όχι της ακίνητης περιουσίας, αλλά το δικό μου)

Λοιπόν, άκου να σου πω. 
Μάλλον δεν είμαι καθόλου αισιόδοξη. Όχι μάλλον, σίγουρα.

Η κατάσταση είναι εκνευριστικά χάλια.

Νιώθω ότι κάθομαι σε έναν καναπέ και βλέπω το ταινία 4D, με τίτλο "Βλέπω το τέλος να πλησιάζει". 
Το σενάριο έχει ως εξής :

Βρίσκομαι στο 2007,  οδηγώ ένα αυτοκίνητο και τρέχω, και εκεί που έχω πιάσει τα 220, παίρνω μια στροφή, (σαν το πέταλο του Μαλλιακού ένα πράγμα), και στο δρόμο έχει λάδια. Εκτός από λάδια ομως έχει και μια φλούδα από μπανάνα που πέταξε κάποιος από την υπερπολυτελή λιμουζίνα που είναι μπροστά μου.(Την οποία μπανάνα ΔΕΝ φαγαμε μαζί, αλλά μόνος του αυτός που είναι εκεί μεσα)

Βρίσκομαι ήδη στο 2008, και πατάω την μπανάνα με τα λάδια και νιώθω το αυτοκίνητο ανεξέλεγκτο. Αρχίζω να στροφάρω (κεντρομόλος δύναμη στο φουλ).

1η στροφή : 2009.  Βλέπω τα πάντα γύρω μου να γυρίζουν, ακόμα μπορώ και καταλαβαίνω, σκέφτομαι "Αν είμαι τυχερή θα κάνω μια ακόμη στροφή και θα σταματήσω, άλλωστε φοράω ζώνη". Ο κόσμος γύρω μου είναι ακόμα ανέμελος.

2η στροφή : 2010. Το κεφάλι μου έχει χτυπήσει στο παράθυρο, στο τιμόνι (άνοιξε ο αερόσακος και με πέταξε πίσω στο μαξιλαράκι του καθίσματος), φοράω όμως ζώνη και συνεχίζω να ελπίζω ότι θα τα καταφέρω. Ζαλίζομαι λίγο...Ο κόσμος γύρω μου φωνάζει γιατί ξεβολεύεται...

3η στροφή : τέλος του 2010. Έχω χάσει τον προσανατολισμό μου εντελώς. Δεν ξέρω τι βρίσκεται μπροστά μου ή πίσω μου. Νιώθω ότι το αυτοκίνητο κόβει ταχύτητα και σκεφτομαι " Ω ναι! είμαι τυχερή και θα ζήσω τελικά! Μόλις σταματήσει να γυρίζει θα βγώ τρέχοντας έξω να σωθώ"..

Τουμπάρισμα: 2011
Και εκεί που νομίζω ότι θα σταματήσω έρχονται τα πάνω κάτω...

Νιώθω στην πράξη αυτό που λένε "Σηκωθήκανε τα πόδια να χτυπήσουν το κεφάλι", ε ναι λοιπόν! Τα πόδια μου στον ουρανό και το κεφάλι μου τρώει χώμα (οροφή αυτοκινήτου δηλαδή). Με την άκρη του ματιού μου βλέπω το δρόμο, στον οποίο σερνεται το αυτοκίνητό μου, να τελειώνει... 

Βλέπω το βρακί της γκομενίτσας που χορεύει τσιφτετέλι πάνω στο τραπέζι - στα μπουζούκια - παρέα με γαρύφαλα...
 
Και  είμαι θεατής στο ίδιο μου το τέλος...

Βέβαια είμαι πολύ περήφανη να σας ενημερώσω ότι, ακόμα δεν έχω χάσει τις αισθήσεις μου!

Αυτό μπορεί να σημαίνει 2 πράγματα:
α) Ή είμαι πολύ τυχερή και θα επιβιώσω τελικά ή
β) Αυτός που έχει στήσει όλη αυτήν την ταινία είναι σαδιστής αισχίστου βαθμού και θέλει να με αποτελειώσει  αργά και βασανιστικά.

Δεν ξέρω πως θα τελειώσει αυτή η ταινία. Αλλά κουράστηκα ήδη και δεν μπορώ να βγω...
Σε κάθε περίπτωση όμως πρέπει να πω ότι πλέον  δεν έχω αντοχές. Βαρέθηκα τον μετριο κοσμάκη γύρω μου που μυξοκλαίει. Βαρέθηκα τους κλέφτες φοροφυγάδες όλων των ειδών, από τον περιπτερά, και τον φούρναρη, μέχρι τον γιατρό και τον δικηγόρο που δεν κόβουν αποδείξεις ακόμα και σήμερα, να ζητούν δικαιώματα "συνταγματικά κατοχυρωμένα" μάλιστα...

Νιώθω οργή για όλους τους γνωστούς μου, αλλά και τους άγνωστους που δουλεύουν βολεμένοι από κάποιο κόμμα, εκμεταλλευόμενοι τον ιδρώτα μας, μέχρι τελευταίας σταγόνας.

Νιώθω οργή για όλα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα. Ακόμα και για όσους ασχολούνται με τον διμοιρίτη που μούτζωσε κατά τη διάρκεια της παρέλασης. Τι να κάνει το παιδί? Τόσα του έμαθαν οι καθηγητές του με τις χρόοοονιες απεργίες τους, τόσα κάνει...(Στα είχα πεί εγώ αυτά τότε...)

Εκπαιδεύουμε τέρατα, και όταν αύριο μεγαλώσουν και μας φάνε ας μην γκρινιάζουμε...

Anyway, να γκρινιάξω ήθελα...Έχω και άλλα, να πω. Δεν τα λέω όμως γιατί και εσύ θα με βαρεθείς και θα φύγεις...

Εγώ μπορώ να κατηγορώ επ' άπειρον. Εσύ μπορείς να αλλάξεις? Έστω και λίγο.
Παραιτήσου από τον σταρχιδισμό που σε διακρίνει. Ξεκουνήσου και πλήρωσε! Γιατί βαρέθηκα να πληρώνω μόνο εγώ σ'αυτό το έργο...

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Κουράγιο! :) Και ελπίδα! :)

Τι να σου πω,
Είναι μερικές μέρες που είναι όλα τόσο μαύρα...Σαν καταχνιά. Σαν να μην υπάρχει καμία ελπίδα πουθενά.

Είναι και μερικές άλλες μέρες που έρχεται μια ελπίδα, και τσούπ! Και στρογκυλοκάθεται πάνω στα προβλήματα και μου βγάζει τη γλώσσα. Να έτσι :


Και να, άμα βλέπεις την ελπίδα πάνω στο σωρό (σαν τα σκουπίδια τους δρόμους ένα πράμα) από τα ζόρια, είναι να μη γελάσεις?

Ε, και εγώ χαζογελάω λίγο και περνάνε οι ώρες , οι μέρες και κάπως έτσι ελπίζουμε...

Δεν θα ανοίξω κουβέντα για το τι γίνεται στο κέντρο,γιατί οι απόψεις μου δεν συμβαδίζουν με τους πολλούς και δεν θέλω να ξεκινήσω Intenetικούς καυγάδες...

Έτσι το αφήνω ασχολίαστο το κλίμα των τελευταίων ημερών...

Κουράγιο σε όλους!

Φιλιά και να μην ξεχνάτε να ψάχνετε αυτή τη φάτσα...Κάπου εκεί γύρω θα είναι! :)

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

Back to life...

Συνηθίζω να γράφω πίνοντας κάτι,
Απολαμβάνω να γράφω με κρασί, ανοίγει το μυαλό μου, κάνει τις σκέψεις πιο απαλές, χωρίς ιδιαίτερες γωνίες, για να ταιριάζουν μεταξύ τους.

Παει καιρός από την τελευταία φορά...
Όχι που ήπια κρασάκι, αλλά που με τράβηξε τούτο δω το Blog να γράψω...

Σήμερα, είναι η πρώτη μέρα μετά από αρκετές που έβγαλε ήλιο, και νιώθω ότι αυτές οι μικρές ηλιαχτίδες που τρύπωσαν από το παράθυρό μου μου έχουν ζεστάνει το μέσα μου.
Ξύπνησα αργά, γλύστρησα από τα σκεπάσματά μου, και φόρεσα τις χειμωνιάτικες κάλτσες μου. Ναι είμαι η μεγαλύτερη κρυουλιάρα του κόσμου...

Ζέστανα νερό στο βραστήρα και έφτιαξα ένα πράσινο τσάι με μελι, στην αγαπημένη μου κούπα..
Μετά την πρώτη γουλιά, επέστρεψα γρήγορα στο κρεβάτι μου αγκαλιά με το laptop και να 'μαι!

Εδώ και καιρό σκέφτομαι τι θα γίνει με αυτό εδω το blog. Δεν έβρισκα λόγο, αλλά ούτε και θέμα να γράψω.Πέρασε πολλές φορές από το μυαλό μου να το κλείσω. 

Νιώθω ότι το κοριτσάκι που το άνοιξε, δεν υπάρχει πια. Μέσα μου δεν βρίσκω πολλά να με συνδέουν με εκείνη την εποχή που έγραφα ιστορίες, αλήθειες, ψέμματα... Σήμερα, είμαι αλλιώς. Θα ήθελα να είμαι όπως τότε.

Θα ήθελα να πηγάζει από μέσα μου κάθε τρεις και λίγο μια καινούρια ιστορία. Να μην μπορώ να ησυχάσω αν δεν γράψω.. όμως δεν νιώθω έτσι πια...

Μέσα μου κυριαρχεί μια ατελείωτη ηρεμία. (φαινομενική το νιώθω, αλλά αρκεί για να μην γράφω). Μια ατελείωτη ησυχία, που με κοιμίζει...

Όμως κάποιες μέρες σαν και αυτές, που ο ήλιος καταφέρνει και τρυπάει τα σύννεφα που μας σκεπάζουν και μας κοιμίζουν μέρες, κάτι μέσα μου ξυπνάει. Τεντώνεται και αρχίζει πάλι να θέλει.
Να θέλει να βγεί στον κόσμο, να θέλει να ζήσει, να γνωρίσει...

Και να 'μαι λοιπόν, εδώ είμαι και σας γράφω. Μου γράφω... Πάντα κάπως έτσι είναι. Γράφω για μένα ότι θέλω να θυμάμαι, να βλέπω, να μοιράζομαι...

Είμαι πάλι εδώ, με χειμωνιάτικο και πιο ενήλικο Look γιατί έτσι νιώθω...:)