Πανσέληνος και αυτό το μήνα (όπως κάθε μήνα άλλωστε…) το ραντεβού που δεν ξεχνά ποτέ το φεγγάρι… Και όλα όσα σέρνει μαζί του…Κακοκεφιές, παρεξηγήσεις, ασυνεννοησίες…Και πάνω απ’ όλα αυτή η μιζέρια που νιώθω…Μια λέξη, μια έκφραση, ένα βλέμμα που έγινε ή που δεν έγινε, είναι αρκετά…
Όσο και αν προσπαθώ να φτιάξω τη μέρα από την αρχή, πάντα εκεί γύρω στο μεσημέρι όλα χαλάνε…Μα η δουλειά, οι φίλοι, οι συνάδελφοι…Πάντα κάτι θα στραβώσει… Μαζί και η διάθεσή μου. Οριστικά και αμετάκλητα … Και η μούρη μέχρι το πάτωμα…Χωρίς λόγο. Έτσι απλά. Χάνεται το χαμόγελο…
Και τίποτα από αυτά να μην γίνει, υπάρχω εγώ... Επειδή δεν έχω την καλύτερη διάθεση στεναχωρώ ανθρώπους που αγαπάω... Χωρίς λόγο...Χωρίς αιτία...Έτσι απλά... Με μια λέξη, με ένα βλέμμα, με μια κίνηση...Τόσο απλά...
Και είναι αρκετό για να πάρει η μπάλα και τη δική μου διάθεση...Και πιο δύσκολο... Να πρέπει ΕΓΩ να ζητήσω συγνώμη... Για κάτι που φταίω, αλλά που δεν έχω το κουράγιο να αναγνωρίσω...
Τα χαρτιά συσσωρεύονται στο γραφείο μου, τα τηλέφωνα χτυπάνε, τα e-mail μαζεύονται…Όρεξη καμία…Θέλω να πάω σπίτι μου να βάλω τις πυτζάμες μου, να χωθώ στο κρεβάτι μου και να κλείσω τα μάτια μου…Να μη σκέφτομαι, να μη μιλάω, να μην ακούω, να μη θίγομαι και να μη θίγω…
Η μουσική, που με συντροφεύει σε ό,τι κάνω ,μου φαίνεται θλιβερή…Τα εύθυμα τραγούδια ακούγονται χαζά…Τι να κάνω??
Γιατί αυτή η κατάρα? Κάθε μήνα…
ΣΥΓΝΩΜΗ ΛΟΙΠΟΝ....
και ας ελπίσουμε έτσι να εξιλεωθώ...
Και μην πεις πάλι ότι το κάνω θέμα...
Είναι η μέρα...Είναι η νύχτα...
Είμαι εγώ...Είσαι και εσύ...
Είμαστε μαζί σ'αυτό....
