20 + 20 και ενα γεννέθλιο παρτυ

Η νύχτα ξεκίνησε όπως σχεδόν κάθε νύχτα στα 20 μου. Ισιώνω τα μαλλιά μου στο μπάνιο. Κοιτάω τον καθρέφτη, το είδωλο, με εξαίρεση τις ροζ τούφες στα μαλλιά, δεν μου φαίνεται πολύ διαφορετικό από τα 20. Δεν ξέρω τι σκέφτομαι. Η προσγείωση στην πραγματικότητα όμως, έρχεται ηχητικά. Από το ηχείο παίζει το horsie horsie. Δεν είμαι 20. 

Τα παιδιά τρεχουν πάνω κάτω μέσα στο σπίτι, άλλες φορές τσακώνονται άλλες φορές γελάνε. Και εγώ?

Εγώ, ίσιωνω τα μαλλιά μου, για να βγώ, όπως και στα 20. 

Στη συνέχεια ξεκινάω να βάφω τα μάτια μου. Έχω αργήσει. Έχω να βαφτώ πάνω από 6 μήνες, όμως οι κινησεις είναι σταθερές κ σίγουρες αν κ βιαστικές.

Οι σκιές, καινούριες, τις έχω αγοράσει πριν απο 6-7 μήνες για "όταν χρειαστει να βαφτώ, για "να πεταξω πια αυτες τις παλιατζουρίες που εχω απο το π.Χ.".  Ε, να που ήρθε αυτή η ώρα να βαφτώ. Ανοίγω το κουτάκι, βγάζω τις σκιές, παίρνω πινέλο και απλώνω τη μαύρη, κανω τη γωνία, και αμέσως το μετανιώνω. Δεν στρώνει η σκιά όπως ήθελα. Φτου!

Τώρα από το ηχείο παιζει τα παπάκια στη σειρά. Θυμάμαι κάτι  πάρτυ στο δημοτικό.  Με μπέργκερακια που έμοιαζαν με τέρατα και καράβια φτιαγμένα από γκοφρέτες και σοκολάτα, κατασκευές που οι γονείς μου έφτιαχναν προκειμένου να υπογραμμίσουν ότι πρόκειται για ένα παιδικό πάρτυ. Τα παπάκια στη σειρά παίζουν από τα ηχεία του πικάπ.  Πόσα πάρτυ έχω ζήσει? Είναι 5, είναι 10, είναι αμέτρητα? Οι αναμνήσεις έχουν γίνει πουρές.  Όλα τα πάρτυ είναι μια συνεχόμενη ταινία αναμνήσεων στο μυαλό μου. Πως ημουν? Τι φορούσα? Δεν θυμάμαι κανένα πάρτυ. Μόνο τα παιδικά μας γέλια, καθώς τρέχουμε στο διάδρομο.  Ένα μπουλουκι παιδιά που γελάμε. 

Τα παιδιά, ανοίγουν την πόρτα του μπάνιου και μπαίνουν μέσα.  Ξεκαρδιζονται με την τρομαγμενη φάτσα μου και φεύγουν γελώντας. Δεν είμαι 30.

Περναω την γκρί σκιά πάνω απο το μαύρο. Η σκιά ΔΕΝ στρώνει με τίποτα. Σκατά, σκέφτομαι. Ψάχνω τις σκιές μου, βρίσκω τις αγαπημένες μου 'παλιατζουριες' που εννοείται ΔΕΝ έχω πετάξει. Περνάω από πάνω πράσινο σκούρο μετά λίγο ανοιχτό, μετά το κίτρινο. Το χέρι δουλεύει αέρα.  

Σε 3 λεπτά είμαι έτοιμη. Λίγο μάσκαρα λίγο blusher και έτοιμη. 

Με κοιτάω στον καθρέφτη. "φτου φτου μη σε ματιασω" λέω από μέσα μου, unapologetically,  αυτάρεσκη, "Η νύχτα σου ανήκει."

Φεύγω βιαστικά να προλάβω τους καλεσμένους, που έχω στήσει. Λεω στον ταξιτζή, " Γρηγορα, εχω αργησει". Ο ταξιτζής: "Φαίνεσαι σα να πηγαίνεις σε πάρτυ." - Ναι σε πάρτυ πάω. 

Το δικό μου πάρτυ.  Unapologetically καθυστερημένη. 

Η νύχτα μεγαλώνει,  ο κόσμος έρχεται,  φιλιά, και άλλα φιλιά, αγκαλιές, ποτά,  και άλλα ποτά και άλλα ποτά,  και άλλα φιλιά και αγκαλιές και αγάπη παντού. Γελάω και μιλάω, και πίνω και γελάω και μιλάω και περνάω καλά.  Δεν σκέφτομαι τίποτα. Δεν υπάρχει τίποτα έξω από αυτές τις πόρτες απόψε.  Είμαι εκεί 100%. Ζώ το κάθε λεπτό,  ΑΠΟΛΑΜΒΆΝΩ το κάθε λεπτό. Απολαμβάνω τις αγκαλιές,  τα φιλιά,  τις κουβέντες. Τους φίλους μου. Τους ανθρώπους μου.

Η μουσική δυναμώνει, οι κουβέντες λιγοστεύουν και χορεύω. Ο DJ παίζει early 90s. Κοιτάω γύρω μου. Η σκηνή γνωστή Οι άνθρωποί μου με περιτριγυριζουν. Βρίσκονται γύρω μου, χορεύουν μαζί μου, χορεύουν μεταξύ τους, με κοιτάνε τους κοιτάω και χορεύουμε.  Είναι οι δικοί ΜΟΥ άνθρωποι. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο γύρω μας,  δεν υπάρχει κανείς ξένος ανάμεσά μας. Οι κόσμος γύρω, εξαφανίζεται,  οι καναπέδες πετάνε στο διάστημα. Ο DJ εξυψωνεται και η μουσική καταλαμβάνει τα πάντα.

Με πλησιάζει ένας τύπος από τη διπλανή παρέα.  Φωνάζει στο αυτί μου "Εσύ έχεις γενέθλια?" - Ναι, απαντάω. "Α και εγώ!" Λέει. "Χρόνια πολλα! Πόσα γίνεσαι? Εγώ 25" Σταματάω. Τον κοιτάω,  περιμένει να του απαντήσω. - Εγώ... εγώ είμαι 40. Ο τύπος γουρλώνει.  " Αποκλείεται. Εσύ, εσυ είσαι 26!" Λέει. 

Σκάω στα γέλια,  26? Όχι, μικρέ μου. Είμαι 40. ΟΛΟΚΛΗΡΑ. Και δεν θα γύρναγα στα 26 που να με πληρωνανε! 

Γυρνάω στην παρέα μου και συνεχίζω να χορεύω και χορεύουν και αυτοί μαζί μου. Μέχρι να κλείσει το μαγαζί.  Μέχρι να μας πουν "Παιδιά, κλείσαμε, ώρα να πάμε σπίτια μας". Επειδή ειμαι 40. Επειδή ξέρω τι θέλω και επειδή μπορω να το έχω. Επειδή κάθε χρόνος που έχω ζήσει,  είχε κάτι να με μάθει. Είχε κάτι να μου δώσει. Αυτό, δεν το αλλάζω με τίποτα. 

Είμαι εδώ που θελω να είμαι,  ΟΠΩΣ ακριβώς θελω να είμαι. 

Unapologetically σαρανταρα.

Αρχιμηνακια

Άλλη μια χρονια που εφυγε, άλλη μια χρονια που άρχισε. 

Όχι, δεν εχω καταθλιψη, ούτε τα βλεπω όλα μαυρα. (Το οποίο εδω που τα λεμε ειναι μια ευχαριστη αλλαγη για αρχη). Υπαρχει μια ματαιοδοξια στους εορτασμους της νεας χρονιας οφείλω να ομολογησω, πλην όμως αυτή η (ψευ-δ)αίσθηση της έξαρξης της νεας χρονια μεσα στο καταχείμωνο και την καταχνια, μπορει να λειτουργησει θετικα για καποιους ανθρώπους. Οπότε και και δεν κρίνουμε. 

Προσωπικά, αυτη η πρωτοχρονια (τι πρωτοχρονια καλε εδω κοντευουμε στα μεσα του μήνα? - Ε καλα τωρα, όλα σχετικα είναι.), αποτελεί και μια καινουρια αρχη. Όχι ακριβως καινουρια αλλα μια επιστροφη τελοσπάντων σε μια ντεμί κανονικότητα που έχω να ζησω απο το 2020. 

Πρακτικά, μονο βεβαια. γιατι ουσιαστικά αυτό δεν γίνεται αφου απο το 2020 μέχρι το 2024 μπορεί να έχουν περάσει μόνο 4 χρόνια αλλά μέσα μου έχουν συντελεστει αλλαγες που μοιαζει σαν να εχουν περασει 10ετίες ολόκληρες. Σχεδόν έχω ξεχάσει το ατομο που ήμουν το 2020. 

Οπότε και δεν μπορω σε καμία περίπτωση να "επιστρέψω" σε καμια παλαιότερη "κανονικότητα". Αυτό που μπορώ όμως και αυτο που πρακτικά γίνεται είναι να εφεύρω μια νέα κανονικότητα. Μπαίνω λοιπόν σε μια παλιά αλλά νέα κανονικότητα. 

Είναι ωραίο αυτό το συναίσθημα, για πόσο βεβαια δεν ξερω αλλά προς το παρον απολαμβάνω. 

Στις νεες κανονικότητες λοιπόν.

Εφηβεια ξανα και πανελληνιες

Που λες εχω παθει παλιμπαιδισμο και περναω εφηβεια ξανα. όχι δεν παραιτηθηκα - ακομη. όχι δεν εχω βγει εξω να σπαω πραγματα - ακομη. Αλλά μεσα μου βραζει το αίμα μου. 

[It's part of the process I guess... Δεν το ψαχνω πολυ γιατι μετα πνιγομαι μεσα σε θαλασσες συναισθηματων οπότε ας κάνω λιγο surf στην επιφάνεια και ας παίξω λίγο με τα κύμματα οσο μπορω.]

Αυτές τις μέρες λοιπόν σκέφτομαι πολυ εντονα τα παιδια που δίνουν πανελλήνιες. Δεν είναι μόνο το σύστημα που ειναι μαλακία. Είναι και οι γονείς. Αυτοί οι γονείς ρε παιδι μου, όλα εκει καταλήγουν. Πολύ θυμός μεσα μου. Για πολλά πραγματα θυμώνω στους γονεις αλλά κυρίως για την έλλειψη εγκρατειας. Ρε γονιέ, σκας-ξεσκάς πνιχτο το συναισθημα σου. Σε βλεπουν τα παιδια και τι μαθαίνουν? ότι ειναι ΟΚ να πνιγεις τους αλλους επειδη εσυ αγχωνεσαι/ πιεζεσαι/ ζοριζεσαι. Ε, όχι λοιπόν. Εγω εδω θα σου πω μια αλήθεια και αν σε πονέσει βαθειά ακομα καλυτερα. 

Αυτες οι εξετάσεις ΔΕΝ ειναι το one shot-one opportunity που λέει ο φίλος μας ο ΕΜΙΝΕΜ. Ίσως νιώθεις ότι ειναι η δική σου one last shot-opportunity to shine μέσα απο τα παιδιά σου, για αλλη μια φορά να χρησιμοποιήσεις τα παιδιά σου για να ικανοποιήσεις τις δικές σου ανεκπλήρωτες επιθυμίες. 

Η (πικρή για σένα) αλήθεια όμως ειναι ότι τα παιδιά που δίνουν εξετάσεις σημερα εχουν μπροστά τους ΆΠΕΙΡΕΣ ευκαιρίες. Γιατί τις ευκαιρίες τις φτιάχουμε μόνοι μας και μπορούν να φτιαχνουν ευκαιρίες όλη τους τη ζωή αρκεί καποιος να τους το εξηγήσει. Αυτή η συμπεριφορά των γονιών λες και όλα να εξαρτώνται απο τις πανελλήνιες δεν βοηθάει να μεγαλώσουμε δημιουργικούς ενήλικες. 

Τα λεω ολα αυτα απο εμπειρια μιας και εγω εδωσα τις ιδιες πανελληνιες που δινουν τα παιδια σήμερα. Τα πηγα σκατα αλλα κατάφερα να μπω στη σχολη που ηθελα (εκεινη τη χρονιά at least). Σπόδασα αν και το σιχαθηκα τον πρωτο χρονο και αφου το τελειωσα δουλεψα σαν σκυλι, και έκανα ό,τι με έκανε να νιώθω καλα. 

Το αποτέλεσμα? Εχω αλλαξει ΗΔΗ 3 κλαδους εντελως ασυνδετους μεταξυ τους και τωρα ετοιμαζομαι για ακομα μια αλλαγη. 

Όταν τελειώσα με το πτυχίο είπα "ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ εξετάσεις". Από εκείνο το ποτέ ξανά, έχω διαβάσει ΑΠΡΕΙΡΕΣ ωρες, εχω δωσει αμετρητες εξετάσεις και συνεχίζω.  Παρα πολλά χρονια μετα τις πανελληνιες(δεν λεω ποσα), είμαι παλι εδώ και διαβάζω ξανά και μαθαίνω κατι που παντα με συναρπαζε (μαθηματικα και στατιστικη) αλλα φοβομουν να το κανω μικρη γιατι δεν ημουν geek enough και γιατί "τι θα κανεις μετα? θα περιμενεις να διοριστεις στο δημοσιο?" και αλλες τετοιες @@ριες. 

Γενικα μην ακουτε κανεναν που θελει να σας φρενάρει. Οι επιλογες ειναι ατελειωτες και ένα εχω να πω: Φιλε Eminem, σ'αγαπω σε λατρευω αλλα εισαι λαθος. You get MANY shots and MANY opportunities. You get to decide how many. Sucess and failure ειναι εννοιες πολυ υποκειμενικες και δεν μπορουν να οριστουν αντικειμενικά.

Αυτά για τώρα και πατε καντε καμια βουτιά για εμας που διαβαζουμε :)

Η μικρη ζωή

Ξεκίνησα μικρή, ενώ ένιωθα μεγάλη, από μια μεγάλη πόλη που ένιωθα μικρή, να πάω σε μια άλλη πόλη που την έβλεπα μεγάλη.

Είχα μεγάλα όνειρα, να ζήσω μια μεγάλη ζωή.

Τώρα που μεγάλωσα σε αυτήν εδώ την πόλη, σαν να μίκρυνε η πόλη, ή η ζωή μου, δεν ξέρω πιο από τα δύο ισχύει πιο πολύ. 

Όμως φαίνεται, πως μπορείς να ζεις μεγάλη ζωή σε μικρή πόλη αλλά και μικρή ζωή σε μεγάλη πόλη.

Μπορεί η πόλη να φτιάχνει τη ζωή σου? 

Ή μήπως η πόλη είναι η Ιθάκη? 

 

7 χρονια ξενιτια

 

7. 

Λιγοτερο απο 10 αλλα περισσότερο απο 5.

Δηλαδη σχετικά. Οπως ολα στη ζωή μας. 

7 χρονια απο τη μερα που μπήκα σε ενα αεροπλάνο 🛪 με one way ticket. 

7 χρονια που με σμίλεψαν με άλλαξαν με ωρίμασαν με έκαναν αυτο που είμαι σήμερα. 

Έφυγα 1 + 1 και μεσα σε 7 χρονια γίναμε 2 👰και μετα 4. 

Είναι μια επετειακή μερα που επιβάλλει ενα επετειακό πόστ. Αλλά ειναι παράλληλα και μια θλιβερή μερα για τη χώρα στην οποία ζω. Είναι μια μέρα απο το 10ήμερο πένθος για τη Βασίλισσα♛ που πέθανε στα βαθειά γεράματα. 

Δεν θέλω να αναπτυχθω πολιτικα αλλα σε ανθρώπινο επίπεδο ένα κομμάτι μου έχει στεναχωρηθεί. Το περιμέναμε καιρό και ξέραμε οτι κάποια μέρα θα συμβεί, αλλά όταν συμβαίνει είναι πάντα θλιβερό και δεν παύει να ειναι σοκ. 

Φυσικά επισκιάζει τα 7 μου χρόνια, αλλά όπως έχω πει πολλές φορες. Ο κόσμος 🌍ευτυχώς δεν σταματα να γυρίζει. όλες οι στιγμές, είτε χαρουμενες είτε δύσκολες διαρκουν το ίδιο και αυτό είναι λυτρωτικό. 

Θα κλείσω με μια ευχη, τα επόμενα 7 να είναι περισσοτερο βαρετά και ηρεμα γιατι τα προηγούμενα 7 μας ταρακούνησαν. 

Αλλά τι λεω, για εμενα μιλάμε, δεν κάθομαι ησυχη, αρα όλοι ξέρουμε πως θα πανε τα επόμενα 777. 

Φιλι στη μουρη 😘 

12μηνες μαμα 2nd version

Λοιπον θα σου πω κατι. Γονιος γινεσαι μια φορα. Την πρωτη φορα. Ολες οι επομενες ομως κυκλοφορεις την πιο βελτιωμενη σου εκδοση. 

Σημερα λοιπον συμπληρωνω 12 μηνες που εγινα καλυτερη μαμα. 

12 μηνες γεμματοι ξενυχτια και νευρα και εξαθλιωση, αλλα και αγαπη ΑΦΑΝΤΑΣΤΑ πολυ αγαπη και χαμογελα και χαχανητα και αγκαλιες.  Αχ αυτες οι αγκαλιες... και δακρυα χαρας και λυπης. Και αγωνια. Ποση αγωνια αραγε χωραει στην ψυχη ενος γονιου... 

Δεν ξερω πως περασαν 12 μηνες. Αλλα ταυτοχρονα νιωθω οτι περασαν 12 χρονια. Γονεϊκα παραδοξα τα λεγομενα. Ειναι σαν να βλεπεις την καρδια σου να περπαταει εξω απο το σωμα σου και να νιωθεις απιστευτη περηφανια και ταυτοχρονα να αντιλαμβανεσαι οτι ειναι παρανοϊκο να περπαταει ετσι μονη της εξω μια καρδουλα απροστατευτη. Αλλα ειναι η δικη σου η καρδουλα. Εσυ την εφτιαξες και εχεις εμπιστοσυνη οτι θα τα καταφερει μια χαρα. Αυτο ειναι να εισαι γονιος. Και οσες καρδουλες και αν δημιουργησεις αυτο το συναισθημα ουτε παλιωνει ουτε περναει. 

Ευχομαι χρονια μας πολλα. Να ζησω να σε καμαρωνω να γινεσαι αυτο που εισαι. 

Σε αγαπω στο απειρο

Η μαμα σου ❤

Ρεζολουσιόν με Φλεξιμπίλιτι

Καλημέρα, Καλή χρονιά και "Όλα καλάαααααααα να μας πάνε" (αλά Sakis, ξέρεις). 

Ξέρετε πόσο μ'αρέσουν τα νέα ξεκινήματα. Δεν θα μπορούσα λοιπόν να μην είμαι ενθουσιάσμένη με την άφιξη της νέας χρονιάς. Ειδικά αυτής της στρογγυλής χρονιάς που με βρήκε στην πρωτεύουσα των γαλοπουλων. Έτσι λοιπόν, σήμερα είπα να πρωτοτυπήσω. Αφού δεν εγραψα το καθιερωμένο απολογιστικό ποστ, είπα μόλις άνοιξα το μάτι, παρέα με σοκολατένιες μαντλενς  μπον μαμαν, να γράψω το πρώτο πόστ την πρώτη αυτής της στρογγυλής χρονιάς. 

Επειδή μου αρέσει να μη μένω στάσιμη, και για να αποφύγω να γράφω απολογιστικά ποστ που να λένε πόσο χάλια ήταν η χρονιά, συνήθως το πρώτο της χρονιάς είναι σχεδιαστικό. Κάνω δηλαδή τα ρεζολούσιονς μου, βάζω τις βάσεις για να εκμεταλλευτώ όσο καλύτερα μπορώ τις επόμενες 365 μέρες ώστε να μην έχουμε αδέσποτα ριγκρέτς να κυκλοφορούν ανάμεσά μας σε εναν χρονο. (που καθόλου δεν τα θέλουμε).

Στο παρελθόν έχω περάσει εποχές που τα ρεζολουσιόν μου ήταν βίβλος. Έπρεπε να ακολουθηθούν πιστά και με ευλάβεια. Γενικά στο παρελθόν τα πήγαινα πολύ καλά με τα κουτάκια μου. Τα κουτάκια ήταν αυστηρά - πιο αυστηρά απο σινιόν κότσο μπαλαρίνας - καθώς ήταν ένας τρόπος να βάλω τη ζωή/σκέψεις/καταστάσεις σε μια τάξη. ΚΑΙ ΠΟΣΟ Μ'ΑΡΕΣΕΙ Η ΤΑΞΗΗΗΗΗ!

Μεγαλώνοντας όμως, τα πράγματα άλλαξαν. Κάτι οι απρόβλεπτοι και ανήσυχοι άνθρωποι που μπήκαν και στρογγυλοκάθησαν στη ζωή μου, κάτι μια καταθλιψάρα που με έκανε να τραγουδάω σαν τη Βίσση "Δεν έχω τάαααασεις αυτοκτονίιιιιιιιας" ενώ ξεκάθαρα φλέρταρα με το κενό από το μπαλκόνι του 7ου, με έκαναν να αποδεχτώ το γεγονός ότι τα πράγματα μπορεί να ΜΗΝ έρθουν όπως τα σχεδιάζεις  - άκουσον άκουσον - και αυτό είναι ΟΚ (κατσε να ρίξω λίγο dettol να αποστηρώσω το βρωμοπληκτρολόγιο που μου επέτρεψε να γράψω  τέτχιο πραγμα). 

Αφού λοιπόν επέζησα της καταθλιψάρας, και αφού οι απρόβλεπτοι άνθρωποι ΔΕΝ λενε να φυγουν απο τη ζωή μου (παλι καλα να λες) επίβεβαιώνοντάς μου εμπράκτως ότι ακόμα και ΧΩΡΙΣ κουτάκια μπορεί ένας άθρωπος να ζήσει, αποφάσισα να τα πάρω όλα λίιιιιγο πιο χαλαρά. 

Έτσι λοιπόν τα ρεζολουσιόν υπάρχουν και είναι απαραίτητα ώστε να έχουμε ένα χάρτη να πλοηγηθούμε στη νεα χρονιά αλλά είναι ελαφρώς πιο ρευστά, κάτι σαν επιμελώς ατημέλλητος κότσος ρε παιδί μου. Να ξέρουμε περίπου που θέλουμε να πάμε αλλά η πορεία να είναι φλέξιμπολ. Να μπορούμε να παρεκλίνουμε για να δούμε και εκείνο το ωραίο τοπίο ή να φάμε τον απίστευτο τοπικό μεζέ και να χαλαρώσουμε για να απολαύσουμε λίγο και τη διαδρομή.

Αυτή η στρογγυλή χρονιά λοιπόν, με βρίσκει και εμένα λίγο πιο στρογγυλή. Όχι χοντρή αλλά, χαρούμενα στρογγυλή. Κάτι σαν το kinder έκπληξη ένα πράγμα. Αμέεεε.

Να σου πω ένα μυστικό? 

Αυτό είναι η μεγαλύτερη ανατροπή που έχει συμβεί στη ζωή μου τα τελευταία 35 τουλάχιστον χρόνια. Αχαχαχαχαχα. Όσοι με ξέρουν, ξέρουν. 

Επειδή λοιπόν μας έρχεται μεγάααααλη έκπληξη μέσα στο χρόνο, πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι - αλλά και ΠΩΣ να προετοιμαστείς για μια τέτοια έκπληξη, δεν γίνεται. Επειδή όπως συμβαίνει με όλες τις μεγάλες εκπλήξεις είναι ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΕΣ - εξ'ου και εκπληξεις - πρέπει να υπάρχει χώρος μέσα στα ρεζολουσιόν για πολύ φλεξιμπίλιτι για να αποφύγουμε τι απογοητεύσεις. 

Γιαυτό λοιπόν, για αυτη τη στρογγυλή χρονιά υπόσχομαι: 

- Πρώτα απ'όλα και ΠΑΝΩ απ'όλα να είμαι ΦΛΕΞΙ. Να μην μπαίνω στα κουτάκια μου και να μην κλειδαμπαρώνομαι εκεί. 
- Να είμαι καλό κορίτσι και να αγαπάω τους γυρω μου. Αυτούς που με στηρίζουν, με αγαπουν και είναι δίπλα μου στα δύσκολα αλλα και στα εύκολα. 
- Να αγαπάω τον εαυτό μου γιατί ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ μετα απο ΤΟΣΑ χρόνια, πρέπει να παραδεχτώ ότι αυτός είναι και έχει ανάγκη απο αγάπη και φροντίδα για να με αντέχει. 
- Να αποφευγω την μαλακία και την στενομυαλιά ΜΕ ΚΑΘΕ ΚΟΣΤΟΣ. Μανούλες τους φέισμπουκ, της εκκλησίας και των λοιπών παρατρεχάμενων ΜΕΙΝΕΤΕ ΜΑΚΡΙΑ ΜΟΥ. Δεν υπάρχει χώρος στη ζωή μου για άλλο bullshit. 

- Τέλος, Να συνεχίσω να κάνω όνειρα που με τρομάζουν και να μην τα πρατάω αλλά να τα κυνηγάω, γιατί μόνο τότε εκμεταλλεύομαι τη ζωή στο max.

Lots of love μάλλον καλύτερα amour, από την πόλη του φωτός (ΜΑ ΠΟΣΟ ΚΛΙΣΕ ΠΧΙΑ).

Προεκλογικός Θυμός

Hello, hello

Τι κανουμε? Πως ειμαστε? Όλα καλα?

Λοιπόν, εδώ έχει σήμερα ήλιο και όταν εχει ήλιο όλα φαίνονται διαφορετικά. Δεν έχει σημασία σε ποιά μεριά του κόσμου βρίσκεσαι, το αποτέλεσμα είναι παντα το ίδιο. Όταν μετά απο καιρό βγαίνει ο ήλιος όλα φαίνινται αλλιώς. Πιο ζεστά, πιο όμορφα, πιο χρωματιστά, πιο ελπιδοφόρα ρε παιδί μου. 

Έτσι λοιπόν, σήμερα που λόγω ήλιου τα βλέπω όλα μέσα από ένα πρίσμα λιγο πιο φωτεινό αποφάσισα να γράψω δυο λόγια για το πως νιώθω τελευταία. 

Γενικά νιώθω γαμώ. Δηλαδή γαμάτα. (με προσοχή σε ποιο "α" μπαίνει ο τόνος) 

Δεν είναι ένα συναίσθημα που το νιώθω συνειδητά. Αφού αν με ρωτήσεις οποιαδήποτε στιγμή νιώθω μια πληθώρα άλλων συναισθημάτων που εκτείνονται σε ολόκληρο το φάσμα των συναισθημάτων από ντιπ ντάουν μαυρίλα μέχρι την απόλυτη χαρά του τρελλού. 

Ανοίγει η παρένθεση (

Εξαρτάται σε τι φάση βρίσκεται η χημεία μέσα στον εγκέφαλό μου τη δεδομένη στιγμή. Γιατί ως γνωστόν έχουμε και εκείνες τις ορμόνες που μόλις λες "'Ωπα, εδώ είμαστε, βρήκα την ισορροπία μου" ,γελάνε χαιρέκακα και λένε "Θα σου δείξω εγώ τι βρήκες και πώς το χάνεις".  Έτσι αρχίζει ενα ρόλερκοστερ τρελό που σε αφήνει μόνο εάν και εφόσον έχεις ξεπατωθεί, ή έχεις μαχαιρώσει οτιδήποτε ζωντανό υπάρχει γύρω σου πάνω που είσαι έτοιμη να αρχίσεις να μαχαιρώνεις τοίχους και ντουλάπια και μένεις με το μαχαίρι στο χέρι να κοιτάς το κενό με βλέμμα τύπου " Τι κανω εγω εδω? - Ποια είμαι?"

Κλείνει η παρένθεση ).


Όπως έλεγα λοιπόν, το overarching συναίσθημα (που λέμε και στο χωριό μου) είναι ΓΑΜΩ.

Αυτό μου συμβαίνει γιατι πολύ απλά ΔΕΝ βρίσκομαι εκεί στα πάτρια. Είναι πικρό το ψωμί της ξενιτιάς έλεγε ο μέγας Ελληναρας άρχοντας της κλάψας, αλλά το δικό μου ψωμί εδώ στην ξενιτιά είναι γλυκό. Γλυκύτατο. Όσο με κρατάει μακριά απο τη χώρα για της οποίας τα ρεζίλια ντρέπομαι βαθιά. 

Με ρωτάνε φίλοι και γνωστοί πότε σκοπεύω να γυρίσω. Η απάντηση είναι ΠΑΝΤΑ η ίδια.

ΠΟΤΕ.

Πώς να το πώ απλά ρε παιδί μου, δ ε ν    μ ο υ    λ ε ί π ε τ ε. Δεν μου λείπει η μιζέρια, ούτε η δυστυχία. Δεν μου λείπουν οι λάθος επιλογές. Ούτε το συναίσθημα να είμαι μειονότητα σκεπτόμενων ανθρώπων ανάμεσα σε μια θάλλασα ανεγκέφαλων.

Δεν μου λείπουν οι γελοιότητες, δεν μου λείπει που πληρώνεστε ξεδιάντροπα παραμονές εκλογών για να πουλήσετε την ψήφο σας και να ξαναματαδώσετε πλειοψηφία σε μια κυβέρνηση ηλιθίων και αναίσχυντων ψεφταράδων. Δεν μου λείπει να ζω ανάμεσα σε κατεξοχήν τεμπέληδες που κοιτάνε μόνο πώς θα τη βολέψουν και ποια έτοιμα λεφτάκια θα βρουν να φανε και που ψηφίζουν αυτούς που θα κάνουν το ονειρό τους πραγματικότητα.

ΔΕΝ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΡΕ ΖΩΑ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ ΞΕΧΑΣΕΙ ΤΟ ΜΑΤΙ.

Δεν μου λείπει που ακόμα δεν έχετε καταλάβει ΤΙ συνέβη στο ΜΑΤΙ. Δεν μου λείπει που δεν σαν ενδιαφέρει να φτιάξει τίποτα, αλλά το ΜΟΝΟ που σας νοιάζει είναι πότε θα πάρετε το επόμενο επίδομα να πάτε να το φάτε σε άιφον και διακοπάρες στη νησάρα. Δεν μου λείπει που βρίσκετε 10000000 δικαιολογίες για να μην δουλέψετε αλλα περιμένετε ποια κυβέρνηση θα σας τάξει το μάννα εξ'ουρανού είτε με προσλήψεις στο δημόσιο είτε με νεα επιδόματα και συντάξεις ώστε να την ψηφίσετε.

Δεν μου λείπει που στηρίζετε και υποθάλπτετε εγκληματίες και που βάζετε συμορίες εγκληματιών στη βουλή και τους παρέχετε βουλευτική ασυλία.

Γενικά ΔΕΝ μου λειπετε, ούτε εσείς, ουτε η νοοτροπία σας, ούτε τα θέλω σας. Επίσης δεν λυπάμαι κανέναν. Όποιος θέλει, κάνει το σκατό του παξιμάδι και βρίσκει τον τρόπο διαφυγής. Όπως έφυγα εγώ, έτσι έφυγαν χιλιάδες άνθρωποι και οικογένειες ολόκληρες και βρήκαν και αυτοί την υγειά τους.

ΝΑΙ, μας λείπει ο ήλιος και η θάλασσα και τα πανέμορφα τοπία, που δυτυχώς είναι σπάνια εκτός Ελλάδας. Αλλά πολλά άλλα είναι σπάνια εκτός Ελλάδας - τα περισσότερα απο τα οποία ΔΕΝ μας λείπουν.

Συγνώμη αναγνώστη μου αν προσβλήθηκες, αλλά όπως πάντα είμαι ειλικρινής μέχρι το κόκκαλο σ'αρέσει δεν σ'αρέσει. Άλλωστε δεν είμαι πολιτικός και δεν ζητάω την ψήφο σου όπως κάνει το 90% των Ελλήνων αυτήν την εποχή, και αυτό μου δίνει τη ελευθερία να μπορώ να χέστηκα αν προσβλήθηκες η όχι.

Όπως καταλαβαίνεις εκτός απο γαμώ νιώθω και πολύ ΘΥΜΟ. Δυστυχώς όμως δεν μπορω να τον εκφράσω αυτόν τον θυμό με αποτελεσματικό τρόπο και έτσι προτιμώ να στα λέω εδω μέσα απο το μικρό μου ημερολόγιο παρα να το κρατάω μέσα μου που κανείς δεν ξερει που θα φτάσει.

Αν πάλι, οτιδήποτε απο αυτά που σου γράφω σου φαίνονται περίεργα σου προτείνω να (ξανά)δεις το ντοκυμαντερ για το ΜΑΤΙ καθώς επίσης στα καπάκια το βίντεο αυτής της  ΔΕΝ-ΕΧΩ-ΤΟΣΟ-ΥΒΡΙΣΤΙΚΗ-ΛΕΞΗ-ΠΟΥ-ΝΑ-ΤΗΝ-ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ  περιφεριάρχη Αττικής. Για ευνόητους λόγους δεν βάζω λινκ για το εν λόγω βίντεο.

Αυτα για σήμερα.

Εντ Οφ Γιαρ Ριβιου

Εδώ είμαι και εγώ. Εμ, πού αλλού να ήμουν?

Καλά, δεν είμαι εδώ εδώ. Οι τελευταίες μέρες αυτού του χρόνου με βρήκαν σε ένα άλλο εδώ. Ένα εδώ που μου ταιριάζει ΤΟΣΟ πολύ στην ψυχοσύνθεση μου που δεν θέλω να φύγω. Ας τα πάρουμε όλα από την αρχή ομως. Τι ανασκόπηση θα ήταν άλλωστε αν αρχίζαμε από το τέλος;

Αυτός ο χρόνος ξεκίνησε με πολύ αγχος, όπως συμβαίνει άλλωστε όταν θέτεις μεγάλους στόχους. Με καινούρια δουλειά και πολύ προσπάθεια (αυτό το 17 το παράκανα με τις καινούριες δουλειές είναι η αλήθεια.), αλλά και με πολλύ δουλειά σωματικά. Κολυμβητήρια, διατροφές, ατελείωτες ώρες στο Pinterest και αυτή η ατελείωτη εύρεση νυφικού. Τι να σου λέω.

Εκεί τον Αύγουστο λίγο ήμουν σαν το λιοντάρι στο κλουβί, με τους ανθρώπους να καίγονται στο Μάτι και εγω να μην μπορώ να κάνω τίποτα για να βοηθήσω. Αλλά ευτυχώς και εκεί την βρήκα την άκρη και βοήθησα λίγο να ζευγαρώσουμε τα χαμένα ζωάκια με τους ανθρώπους τους. Πολυ rewarding experience μπορώ να πώ.

Μετά ηρθε ο ΓΑΜΟΣ. Όλα πηγαν καλά γιατί είχα πολύ δυαντό παίχτη στην ομάδα μου ;) Έτσι καταφέραμε και τα οργανώσαμε όλα, από την ξενιτιά και όλα πήγαν ρολόι. :) Η σχεδόν όλα. Αλλά ποιος νοιάζεται; χαχαχα. Ο γάμος ήταν μια ευκαιρία για ξεκαθαρίσματα. Όχι το actual event αλλά το πριν, οι προεργασίες ... καταλαβαίνεις. Άλλος κόσμος έφυγε απο τη λίστα μου (στο καλό και να μας γράφει) άλλος κόσμος μπήκε στη λίστα μου. Γενικά, πολλες αλλαγές και ωριμότητα. Πολύ ωριμότητα. Αυτά είναι που μας κάνουν πιο δεμένους και πιο καλή ομάδα, έτοιμους να αντιμετωπίσουμε ό,τι άλλο μας έρθει. :)

Το δεύτερο μισό του χρόνου είχε άλλου είδους δουλειά. Προσωπική πάλι, αλλά πιο ενδοσκοπική. Καταφερα να μπω σε πόρτες κλειστές και κλειδαμπαρωμένες χρόνια, με αράχνες και άλλα φοβιστικά πράγματα. Όμως τις άνοιξα διάπλατα χωρίς φόβο και αντιμετώπισα τα θεριά και τα κοίταξα κατάματα. Ξέρω ότι έχω πολύ δρόμο μπροστά μου, αλλά είμαι πολύ περήφανη για τον εαυτό μου που μπορώ και βρίσκω τη δύναμη να μην κρύβω ό,τι με χαλάει κάτω απο το χαλάκι αλλα να το αντιμετωπίζω σε όλο του το μέγεθος.

Και φτάνω στο τέλος αυτού του χρόνου, όπως είπα μας βρίσκει μαζί, σε ενα άλλο εδώ. Ηλιόλουστο και ζεστό, με τιρκουάζ νερά και άλλο κόσμο και ωραία παπάγια και μυρωδάτη μπανάνα και τέλειο ανανά και ζουμερό πεπόνι και καραμελένιο ρούμι. Και the living is easy, αλλά που δεν ήταν πάντα easy το living ή at least δεν ήταν για όλους. Γιατί το 2017 χτυπήθηκε απο τον τυφώνα Ιρμα και καταστράφηκε ολοσχερώς.

Και από τότε ξαναχτίζεται. Και ακόμα χτίζεται. Και θα χτίζεται για πολύ, γιατι δεν ανοικοδομείς ένα νησί μέσα σε ενα δυο χρόνια. Αυτό παίρνει καιρό και προσπάθεια.  Και δεν πάς κάθε μερα μπροστά. Μερικές μέρες ξανααγριέυει ο καιρός και σε πάει λίγο πίσω. Αλλά κάθε μέρα που περνάει και ξυπνάς και το προσπαθείς είναι μέρα που κάνεις πρόοδο. Κάθε μέρα που δεν το βάζεις κατω και κυνηγάς τα ονειρά σου είναι μερα που σε πάει μπροστά. 

Και θα σε αφήσω φέτος με τους παρακάτω στίχους που άκουσα σε ενα τραγούδι στο ραδιόφωνο. Το λένε  "A bitch called Irma" και το έγραψαν οι Orange Grove μαζι με τον Brainpower και μπορείς να το ακούσεις εδω έχει και τους στίχους να τους διαβάσεις, αλλά δεν θα καταλάβεις τίποτα αν δεν δεις το βιντεάκι εδω. Σου υπόσχομαι οτι ό,τι βλέπεις είναι απο τον συγκεκριμένο τυφώνα στο συγκεκριμένο νησί και μερικά πλάνα είναι απο το ξενοδοχείο που καθομαι και σου γράφω αυτές τις γραμμές.

Και αυτό είναι το ΠΙΟ χαρμόσυνο μηνυμα του χρόνου που φεύγει αλλά και του χρόνου που έρχεται. ΌΛΑ ΞΑΝΑΓΙΝΟΝΤΑΙ αρκεί εμείς να το θέλουμε - ΠΟΛΥ.

Facing the biggest and baddest disaster
We growing bigger and stronger and faster
Day by day hour by hour
We moving on said we're feeling the power

Έτσι λοιπόν παίρνω αυτούς τους στίχους και εύχομαι σε μένα στο μαζί μου και σε όλους εσάς, να γινόμαστε δυνατότεροι όσο μεγαλύτερη είναι η καταστροφή και να μην το βάζουμε ΠΟΤΕ κάτω.

Καλή χρονιά να έχουμε. 

New beginnings part #1354

Η αλήθεια ειναι ό,τι σε εχω παραμελήσει. Το ξέρω. Δεν θα αρχίσω τις δικαιολογίες. Θα σου πω ορθά κοφτά οτι απλά ετσι είναι η ζωή. Σκληρή κ άδικη. Όλα τα έχω παραμελήσει τωρα τελευταία.

Το σπίτι, τη ζωή , τα διαβάσματα... Αλλά αυτά συμβαίνουν όταν για πολύ καιρό ζεις με τις μηχανές στο full speed. Καίς φλάτζα κ μετά θες σέρβις. Consider this as the sevice period.

Όμως δεν είναι αυτος ο λόγος που γράφω σήμερα. Σήμερα γράφω γιατί είναι η παραμονη ενος νεου ξεκινηματος. Όπως έχω πει ξανά τα νεα ξεκινήματα είναι το αγαπημένο μου θέμα.

Αύριο λοιπόν, θα ξημερώσει μια πολύ ωραία Δευτέρα. Με πολυ άγχος, όπως άλλωστε θα ταίριαζε σε μια τέτοια Δευτέρα, νέα μέρη κ νέα πρόσωπα.

Με αγχώνουν πολύ οι αλλαγές. Τα νέα μέρη, τα νέα πρόσωπα. Πάντα με άγχωναν. Φαίνεται πως όσο και να εκτίθεσαι σε αυτά που σε αγχώνουν, δεν το συνηθίζεις. Κάθε φορά η ίδια ιστορία. Θα βλέπω εφιάλτες τις πρώτες μέρες,θα ξυπνάω κάθιδρη στη μέση της νύχτας κ θα είμαι σαν ζόμπι την υπόλοιπη μέρα.

Όλα αυτά, μεχρι να οικειοποιηθώ το περιβάλλον και τους ανθρώπους κ να ξαναδημιουργήσω μια κανονικότητα.

Μετά από λίγο θα βαρεθώ πάλι την κανονικότητα κ θα ξαναβγώ στο ψάξιμο και φτου και απ'την αρχή .

Αλλά να σου πω κάτι; Έτσι είναι η ζωή ρε. Σκληρή κ άδικη. Γιαυτο τη γουστάρω. Γιατι αν ήτανε καμία δικαιη κ fluffy σαν λευκος ζελεδενιος κώλος σε λουλουδενιο μαγιω στην παραλια, θα την εβρισκα ξενέρωτη κ νερόβραστη κ δεν θα μου αρεσε καθολου.

I will keep you updated με ολες τις ενοχλητικές λεπτομέρειες της αϋπνίας που θα ακολουθησει ;)

Μουτς

Χαπι Κριστμας Ρε

Να μαστε παλι εδω!

Πω....
Πολύ το έχω αμελήσει το ποστάρισμα. Γιατί, για να την πω την αμαρτία μου, γράφω συχνότερα απότι τα ποστάρω. Απλά τα περισσότερα ποτέ δεν φτάνουν στην μεγάλη οθόνη. Μένουν μέσα κρυμμένα.  

Κάτι σαν ημερολόγιο δηλαδή. 

Αλλά σήμερα είναι μια ξεχωριστή περίπτωση. Είναι πρι-κριστμας φάση. 

Δεν έχει έρθει η ώρα του απολογισμού. όχι ακόμα. Αυτα νεξτ γουικ.

Σήμερα όλα είναι συναισθήματα. 

Είναι ο ένας και βάλε-κάτι χρόνος αμπρόουντ που με κάνει να βλέπω τα πράγματα διαφορετικά. 

Δεν θα σου πω για το πόση δόση κυνισμού έχει προστεθεί στην άλλωτε φουλ ρομαντική ματιά μου για τα πάντα. Πόσο όλα είναι σαν να τα βλέπω λίγο πιο αποστασιοποιημένα, λίγο πιο ώριμα. Δεν θα σε ξενερώσω πολύ.

Άλλωστε, είπαμε, είναι Χριστουγεννα τωρα. Όλα ειναι όμορφα και λαμπερά και στολισμένα και ζουζουνιάρικα. 

Εδώ.

Άντε, λίγο και εκεί. 

Αλλού ομως τι γίνεται? Έχεις αναρωτηθεί? Στη Συρία ας πούμε.? 

Καμια ζεστασιά, καμιά ομορφιά καμιά λάμψη. Εκεί δεν κάνει Χριστούγεννα. Εκεί κανει Γαμούγεννα. 

Every fucking single day. 

Και συγχίζομαι. Γιατι ο κόσμος κοιτάει μόνο τη ζεστούλα του και τη καλοπέραση του, και "Έλα μωρέ, ας κάνουμε ενα διάλλειμα απο την πραγματικότητα, Χριστούγεννα είναι..."

Ναι, κάνε ενα διάλειμα απο την πραγματικότητα ΕΣΥ που ΜΠΟΡΕΙΣ. Γιατί άλλοι άνθρωποι δεν έχουν την πολυτέλεια της επιλογής. Η πραγματικότητα τους επιβαλλεται. 

Ξερή. Βαριά. Χωρίς να αφήνει κανένα περιθώριο αμφιταλάντευσης. Μέσα σε χαλάσματα βόμβες και όπλα. 

Σκληρή.

Νταξ, δεν θα σου χαλάσω άλλο τη διάθεση. 

Αλλά θα σου πω το παρακάτω. 

Φέτος, σκέψου ότι υπάρχει ένας αντίστοιχος εσύ σε κάποια άλλη γωνιά του πλανήτη και ίσως δεν είναι το ιδιο τυχερός με εσένα. Ίσως δεν έχει χρηματα για να πάρει δώρα, ίσως δεν έχει οικογένεια να μοιραστεί μια αγκαλιά. Ίσως δεν έχει καν σπίτι να κοιμηθεί. 

Φέτος, πιο πολύ απο ποτέ νιώσε ΠΟΣΟ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΑ ΤΥΧΕΡΟΣ ΕΙΣΑΙ. Που γεννήθηκες σε αυτη την γωνιά του πλανήτη και όχι στην απέναντι. Που έχεις τα ΠΑΝΤΑ. Kαι πάρε μια σφιχτή αγκαλιά όλους τους ανθρώπους σου. Θύμησε σε όλους όσους το ξεχνάνε, ότι πρέπει να νιώθουμε τυχεροι που έχουμε γεννηθεί εδω και απολαμβάνουμε αυτά. 

Να θυμάσαι ότι όλοι αυτοί που περνάνε δύσκολα, ή ζουν σε μια ζωντανή κόλαση είναι το ίδιο άνθρωποι με εμάς. Δεν έχουν ΤΙΠΟΤΑ λιγότερο και ΤΙΠΟΤΑ περισσότερο. Απλά έτυχε να γεννηθούν σε λίγα τετραγωνικά χιλιόμετρα πιο 'κει.

Αυτες τις 3 τελευταίες προτάσεις διαβασε τες ξανά. Δυνατά. Να τις ακούσεις καθώς τις διαβάζεις. 

Αν μπορείς να συνειδητοποιήσεις αυτό που μόλις διάβασες τότε σου εύχομαι απο καρδιάς καλά να περάσεις αυτές τις γιορτές. Αν όχι επανέλαβε το προηγούμενο βήμα μέχρι να το καταλάβεις.

Και αυτό είναι το δώρο μου για εσένα φέτος. 

ΦΕΡΣΤ ΟΦ ΔΕ ΓΙΑΡ

Παραδοσικαά ο Ιανουάριος είναι ο μήνας των πρώτων.

Πρώτο τραγούδι για το νεο έτος, πρώτη βόλτα, πρώτος καφές , πρωτο ξενύχτι, πρώτο μεθύσι, πρωτο ... 

Γενικά είναι ο μήνας της πρωτιάς. 

Επίσης ο Ιανουάριος είναι ο μήνας των resolutions, όπως λέμε εδω στα ξένα. 

Είθισται να βάζουμε στόχους για τη νέα χρονιά, προκειμένου να μην ξεκινήσουμε απλά να καταναλώνουμε το χρόνο μας άσκοπα, αλλά να έχουμε και κάποιο νόημα. 

Εγώ λοιπόν με τα resolutions δεν τα πήγαινα ποτέ καλά φίλε μου. Γιατι τις μακρόχρονες δεσμεύσεις τις αποφεύγω. 

Τις προάλλες που λες όμως, έβλεπα αυτόν εδω τον κύριο να μιλάει για τα 30 days challenges, και πολύ με άρεζε φιλλαράκι.

Τριγυρνούσε η ιδέα στο μυαλό μου σαν σκουλίκι για μέρες και τελικά τη δεύτερη μέρα του χρόνου σκέφτηκα αυτό :

Έχω σίγουρα κάνει μαραθώνιο φαγητού και ποτού τους τελευταίους μήνες με αποκορύφωμα τον Δεκέμβριο. Μήπως να κάνω ενα 30 day challenge να κολμπήσω 24.000 μέτρα στις επόμενες 30 μέρες? (AKA swim 800m/day)

Αυτό ήταν φίλε μου. Γενικά δε φημίζομαι για πολλά πράγματα , αλλά η αποφασιστικότητά μου είναι άλλο πράμα! Απαξ και βάλω κάτι στο μυαλό μου, παει - τελείωσε. Consider it done. 

Είμαι στην 5η μέρα και ήδη νιώθω φανταστικά. Κολυμπάω κάθε μερα 800m όταν γυρίζω σπίτι μετά τη δουλειά και μετά πετάω. 

Γενικά πετάω. Από το πρωί της μέρας.  Κάθε μέρα.

Ελπίζω να το ολοκληρώσω, και θα σου πω περισσότερα. 

Αλλά μέχρι τότε ένα έχω να σου πω :

Κάνε νέα πράγματα. Προκάλεσε τον εαυτό σου. ΜΗΝ βολεύεσαι. ΜΗΝ αράζεις και ΜΗΝ καθησυχάζεις. 

Υπάρχουν ΤΟΣΑ απίστευτα πράγματα να κάνεις εκεί έξω, είναι κρίμα να κόβεις τα φτερά σου μόνος σου. 

Next time μην πεις "Δεν μπορώ, Δεν γίνεται" Σκέψου "ΓΙΝΕΤΑΙ" και όλα γίνονται!

Τίποτα δεν γίνεται χωρίς προσπάθεια φυσικά, αλλά αυτό είναι που μετράει. Στο τέλος η προσπάθεια ανταμείβεται ΚΑΘΕ φορά. 

Και το μοτο για το 2016 ειναι :

DREAM - BELIEVE - ACHIEVE

Η χρονιά σέρφ

Τελευταία μέρα του χρόνου, και αν και παραμελημένο το μπλογκοdiary δεν γινόταν να περάσει αυτός ο χρόνος κ να μην κάνω μια ανάρτηση. 

Επετειακή. 

Για το καλό ρε παιδί μου!

Εδώ ειμαι λοιπόν. Δηλαδή όχι στο εδώ που ήμουν όλες τις άλλες χρονιές, αλλά σε ένα άλλο εδω. 4 περιπου ωρες μακριά απο εκείνο το εδώ. Και λίγο πιο royal και καθωσπρέπει απο το παλιό εδώ.

Η χρονιά που περνάει (ειναι καθοδόν σε όλο τον κόσμο, αλλού έχει ήδη έρθει η καινούρια και αλλού είμαστε ακόμα στην παλιά), ήταν μια γεμάτη άδεια χρονιά.

Ήταν μια χρονιά σαν σέρφ. 

Ξεκινησε κουλ ήρεμα και προσγειωμένα. Με δουλειά, σχετικά καλά χρήματα και πολύ αγάπη.  Αγάπη πάνω στην οποία πατάω για να νιώσω καλά - η σανίδα μου.

Στη συνέχεια άρχισε να φουσκώνει και να πηγαίνει σούπερ! Εγώ πάνω στη σανίδα μου πήγαινα σφαίρα. 

Ξαφνικά μπλααατς! Το κύμα με κατάπιε, εμένα και τη σανίδα μου (όπως τους περισσότερους εκεί έξω). Ήταν εκεί, γύρω στο καλοκαίρι. 

Μετά το πρώτο σοκ αγκαλιά πάντα με τη σανίδα μου, και όντας σοκαρισμένη πήρα την απόφαση. Θα φύγω. Είναι οριστικό.

Και έφυγα. Άφησα πίσω τα πάντα. Πούλησα ότι μπορούσα, και ήρθα εδώ με τη σανίδα μου και μια αγκαλιά. 

Ειμαι καλα, χαρουμενη κ ηρεμη. Πιο καλα απο οτι υπηρξα τα τελευταια 5 τουλαχιστον χρόνια. 

Πιο ήρεμη απ'οτι υπήρξα σε ολοκληρη τη ζωη μου.

Έτοιμη για πολλά και μεγάλα κύμματα. Έτοιμη για νέες θάλασσες. 

Γράφω από το εδώ, ενώ μυρίζω τα γλυκά που ψήνω στο φούρνο, για να μου θυμήσω:

Να συνεχίσω να κάνω όνειρα, τόσο μεγάλα που να με τρομάζουν.

Να μην εγκαταλείπω την προσπάθεια για ό,τι βάζει το μυαλό μου, γιατί στο τέλος ειναι γαμάτο.

Να κρατήσω αυτήν την αγκαλιά που ήρθε στο δρόμο μου 10 χρόνια πριν και έδωσε νόημα στη ζωή μου!

Να ακούω καμιά φορά τι μου λέει αυτή η αγκαλιά,όσο φιλόδοξο και παράλογο και αν το βρίσκω.

Γιατί πρέπει να θυμάμαι πάντα πως αν πιστέψω οτι έχω φτερά,
μια μέρα θα πετάξω!

Καλή χρονιά με αγάπη πάνω απ'όλα και όνειρα. 

ΟΛΑ τα άλλα έρχονται!!!

Ταξειδια....

Θελω να σου πω για καινούριες αρχες.

Να σου μιλησω για νεα ξεκινήματα.

Ειναι παντα ομορφη μια νεα αρχή. Ενα start fresh που λενε. Είναι promising και αισιοδοξη κατασταση. Ειναι ελπιδοφορα. 

Αυτο.

Αλλα για να φτασεις εκει, για να κανεις το αυτο το πρωτο βημα που σε απελευθερώνει, πρεπει πρωτα να περπατησεις μεσα από ολα τα δύσκολα. 

Ειναι ενας δρομος δυσβατος. Απαιτει να  αντικρυσεις καταματα και τελικα να αγκαλιασεις ΟΛΟΥΣ σου τους φόβους. Να γίνεις αυτος που είσαι. Με πληρη επιγνωση.  
Δεν ειναι ευκολο. Κανενα start fresh δεν ειναι ευκολο. Γιατι αφεση αμαρτιων δεν υπαρχει πουθενα χωρις αντίκρυσμα. 

Έτσι και εδω λοιπον, αν θες να κανεις μια καινούρια αρχη θα πρέπει να φιλιωσεις με ολα αυτα που σε πονανε, σε θυμωνουν, σε πεισμωνουν. 

Μονο τοτε μπορεις να κλεσεις την πορτα πισω σου και να ανοιξεις την επομενη. Προετοιμασμενος για ο,τι καινουριο κρυβεται απο πισω. Έτοιμος να αντιμετωπίσεις την όποια δυσκολία. 

Έτοιμος να πέσεις με τα μουτρα και να ξανασηκωθεις 1000 φορές.

Γιατι αυτο ειναι οι νέες αρχές. Χιλιαδες νεες πτωσεις απο τις οποιες πρεπει να μπορεις να ξανασηκωθεις. Καθε φορα. Και να συνεχίσεις να περπατας...

Ως την επομενη πορτα. 

Γιατι καλυτερα απ'ολους τα ελεγε ο Κ.Π. Καβαφης στην Ιθακη του.


Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθακη,
να εύχεσαι να'ναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγονας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμενο Ποσειδωνα μη φοβασαι,
τετοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
Αν μέν'η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγονας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι ναναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαριστισι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ'εμπορεία Φοικλνικικα,
και τες καλές πραμάτειες ν'αποκτησεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους,
και ηδονικα μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικα μυρωδικα·
σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,
να μαθεις και να μαθεις απ'τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθασιμον εκει ειν'ο προορισμος σου.
Αλλα μη βιαζεις το ταξειδι διολου.
Καλλίτερα χρονια πολλά να διαρκεσει·
και γέρος πια ν'αραξεις στο νησι,
πλουσιος με οσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δωσει η Ιθακη.

Η Ιθακη σ'εδωσε τ'ωραιο ταξειδι.
Χωρις αυτήν δεν θάβγαινες στο δρομο.
Άλλα δεν εχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθακη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που εγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

Μόμεντς

Η ζωή είναι γεμάτη από στιγμές. 

Δεν υπάρχουν μεγάλες και μικρές στιγμές. 

Έχουν όλες την ίδια ακριβώς απειροελάχιστη διάρκεια. Αυτή της μια στιγμής. 

Το φορτίο όμως, που μπορεί να κουβαλάει η μια στιγμή από την άλλη μπορεί να είναι φοβερά διαφορετικό. 

Ας πούμε, άλλο φορτίο έχει μια στιγμή ενός απογεύματος στην παραλία, που ο γλυκός ήλιος σε ζεσταίνει ενώ το απαλό αεράκι σου χαϊδεύει το κορμί, και άλλο φορτίο έχει η στιγμή που σου τίθεται ένα τεράστιο δίλημμα, για παράδειγμα παγωτό ή γλυκό? 

Έτσι λοιπόν, στιγμή είναι αυτή που μόλις πέρασε διαβάζοντας αυτές εδώ τις λέξεις, στιγμή είναι και αυτή της λήψης μιας απόφαση για αλλαγή. 

Γιατί όσο μικρή ή μεγάλη και να είναι η απόφαση που πρέπει να πάρεις, ξέρεις βαθιά μέσα σου χρειάζεται μονάχα 1 στιγμή για να αποφασίσεις.  

Και αυτό ακριβώς είναι που μου το χαλάει λίγο όλο. 

Θα περίμενε κανείς ότι αυτές οι σημαντικές και βαρυσήμαντες στιγμές θα διαρκούν παραπάνω. Η θα έχουν κάτι διαφορετικό από τις υπόλοιπες.

Αλλά όοοοοοοοχι. Οι στιγμές είναι όλες ίδιες. Ακόμα και αυτές που μας τρομάζουν με το φορτίο που κουβαλάνε. 

Γιαυτό αγαπημένε αναγνώστη έχω μια συμβουλή για σένα. 

Καμία στιγμή δεν είναι πιο ξεχωριστή, για να κάνεις κάτι ή να αποφασίσεις για κάτι. Καμία στιγμή δεν είναι διαφορετική από την άλλη. 

Όλες τις στιγμές όμως, μπορείς να τις κάνεις ξεχωριστές, με το να τους επιτρέπεις να κουβαλήσουν το βάρος που τους αρμόζει. 

Σταμάτα να μεταθέτεις τις αποφάσεις σου για αύριο και σταμάτα να αποφεύγεις τις καταστάσεις. Ζήσε κάθε στιγμή όπως της αξίζει. Δηλαδή όπως είναι. 

Και ναι ακούγεται κλισέ, αλλά σκέψου το την επόμενη φορά που θα έχεις μόλις πάρει μια απόφαση.

;)

Γουέντινγ Ντέι

Σήμερα λοιπόν είναι γαμομέρα. Με "ο" και όχι με "ω". Δηλαδή είναι κυριολεκτικά μέρα γάμου. 

ΤΟΥ γάμου. 

Του ΕΝΟΣ και μοναδικού γάμου της καλύτερης φίλης. 

Θα μου πεις και τι κάνεις εσύ εδώ τέτοια μέρα?

Θα σου πω τι κάνω: Περιμένω φωτογραφίες από το γάμο. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ! Ούτε καν Video! 

Γιατί?

Μα γιατί πολύ απλά ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ. Γιατί ΔΕΝ θα τον ζήσω live. Γιατί είμαι τόσο μακριά που από προχθές κιόλας δεν μπορώ να αλλάξω γνώμη και να πάω τελευταία στιγμή. 

Είναι πολύ περίεργο συναίσθημα αυτό που σου δημιουργούν οι διαπλανητικές φιλίες. Αναγκαστικά δηλαδή πρέπει να σκέφτεσαι out of the box. 

Δηλαδή τι σημασία έχει, αν εγώ σχολάω την ώρα που η άλλη θα λέει "I do". Αν το πει τελικά, γιατί όπως είπαμε ΔΕΝ θα είμαι εκεί να το ακούσω... 
Τι σημασία έχει που τρώω το μεσημεριανό μου, την ώρα που η μέλλουσα νύφη ξύπνησε για να αρχίσει τις προετοιμασίες για την μεγάλη μέρα?

Υπάρχει απόσταση.... 

Σου έχω πει πολλές φορές πόσο νιώθω ότι ΔΕΝ ταιριάζω με τα διπλανά μου κομμάτια σε αυτό το πάζλ που ζούμε. Ε λοιπόν, η φίλη μου ήταν η φωτεινή εξαίρεση σε όλο αυτό, αλλά μάντεψε.... 
Πριν από (wow!είναι πολλά τα χρόνια) έφυγε!  Και από τότε ζει 11 ώρες μακριά(με αεροπλάνο) και 7 ώρες διαφορά ώρας από εμένα. 

Οπότε καταλαβαίνεις.

Με τη φίλη μου γνωριστήκαμε στο σχολείο. Μη φανταστείς ροζ καταστάσεις. Στο γυμνάσιο, στην έναρξη μιας κατάληψης, σε μια σκάλα. Εκείνη κατέβαινε και εγώ ανέβαινα. Την πρώτη στιγμή που κοιταχτήκαμε ήταν σαν να σταμάτησε ο χρόνος. Σαν σκηνή από ταινία. Μέσα στην τρέλα εκείνης της πρώτης μέρας της κατάληψης που ο κόσμος έτρεχε πάνω κάτω σε σκάλες και προαύλια, εμείς ατάραχες ξεκινήσαμε τη γνωριμία μας. Μέχρι το τέλος της μέρας ήμασταν οι καλύτερες φίλες και περάσαμε μαζί 10 μήνες. 

ΜΑΖΙ. Σχεδόν 24/7 ΜΑΖΙ. 

Και μετά.... έφυγε. 

Ακόμα θυμάμαι τη μέρα που έφευγε και πέρασε από το σπίτι μου να με χαιρετίσει. Δεν έχω νιώσει ξανά να μου ξεριζώνουν την καρδιά. Ήταν αυτή η μέρα, και Αυτό το συναίσθημα. 

Βρεθήκαμε, Χαθήκαμε, Ξαναβρεθήκαμε. Με 3 υπερατλαντικά και πολλά πολλά τηλέφωνα ενδιάμεσα, πέρασαν 16 χρόνια.  

Η μέρα του γάμου της ήταν η πιο πολυσυζητημένη μεταξύ μας μέρα. Από σχέδια άλλο τίποτα. Πολλά σχέδια. Διαφορετικά κάθε φορά. Αστεία, Σοβαρά. Γελοία. Αλλά πάντα σχέδια στα οποία ήμασταν ΜΑΖΙ. 

1 γέννα, αρκετοί χωρισμοί και πολλές συγκινήσεις μετά φτάνουμε στο σήμερα.

Σήμερα είναι λοιπόν αυτή η πολυσυζητημένη γαμομέρα. Σίγουρα όσο γράφω αυτές τις γραμμές βαριεστημένη και καθισμένη στην καρέκλα του γραφείου μου, κάπου στην άλλη άκρη της γης, η φίλη μου κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα, καθώς σε λιγη ώρα θα πει το "I DO" δημόσια στον άντρα της ζωής της. 

Και ενώ είχαμε υποσχεθεί στον εαυτό μας ότι θα ήμασταν ΜΑΖΙ αυτή τη μέρα, η πραγματικότητα μας απέδειξε λάθος. Εγώ είμαι εδώ καθισμένη στο βαρετό γραφείο μου προσπαθώντας να συμμαζέψω το μυαλό μου, ενώ εκείνη εκεί,να περιτριγυρίζεται από άλλους ανθρώπους. Φίλους, γνωστούς, οικογένεια.

Και εγώ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ. 

Και είναι ΠΑΛΙ σαν να μου ξεριζώνεται η καρδιά. Απλά αυτή τη φορά γίνεται πιο ώριμα. Με πολυ ωριμότητα και λιγότερο κλάμα. 

Όχι για το γάμο σαν γάμο (για τον οποίο πραγματικά δεν μου λέει κάτι σαν event), αλλά για τη στιγμή αυτή που είναι ΤΟΣΟ σημαντική για τη ΦΙΛΗ μου, και εγώ ΔΕΝ είμαι εκεί!

Γιατί ΠΑΛΙ θα συμβεί κάτι μοναδικά σημαντικό για τη φίλη μου και εγώ δεν θα το μοιραστώ μαζί της.

Δεν είναι ότι επειδή θα λείπω θα τη νιώθω λιγότερο φίλη μου, ούτε και εκείνη εμένα. Γιατί αυτά που μας ενώνουν δεν είναι ότι μοιραζόμαστε πράγματα μαζί - δεν το κάνουμε άλλωστε. Είναι ότι επικοινωνούμε και κουμπώνουμε σε τέτοιο βαθμό ώστε η καθημερινές αλλαγές να μην επηρεάζουν αυτή τη σχέση.

Είναι περίεργη, συναισθηματικά, μέρα η σημερινή, και πολλά αυτά που έχω στο μυαλό μου. Στεναχωριέμαι πραγματικά που δεν το ζω μαζί της αυτό σήμερα. 

Η διαπλανητική μου φιλία όμως με έχει μάθει ότι οι φιλίες είναι κάτι πολύ βαθύτερο από την καθημερινή επαφή. Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από την κοινή κατασπατάληση του χρόνου μας. 

Είναι αυτό το ζεστό συναίσθημα που νιώθεις όταν μιλάς ή βρίσκεσαι με αυτόν τον άνθρωπο που ταιριάζεις φυσικά. Που όλα βγαίνουν εύκολα, χωρίς να χρειάζεσαι να είσαι ή να φέρεσαι "κάπως". Που είσαι ο εαυτός σου ολόκληρος, ξεδιπλωμένος, χωρίς να πιέζεσαι για να χωρέσεις στα κουτάκια κανενός. 

Που δίπλα του νιώθεις ότι είσαι στο ΣΩΣΤΟ σημείο του πάζλ.

Είναι αυτό το σημαντικότερο δώρο που μου έχει κάνει η διαπλανητική μου φιλία, και γιαυτό το λόγο η θλίψη μου και η ταυτόχρονη χαρά μου σήμερα με έχει πνίξει και δεν μπορούσα να λειτουργήσω αν δεν έγραφα αυτές τις γραμμές, και αν δεν αφιέρωνα λίγο από το χρόνο μου σε εκείνη. 
Όπως θα έκανα άλλωστε και αν ήμουν δίπλα της σήμερα, αυτές τις ώρες. Σε εκείνη λοιπόν, αφιερωμένες οι σκέψεις μου και οι ώρες μου...


Γιατί κατά βάθος ήμουν εκεί σήμερα... Έστω πνευματικά. 

Αλλά τώρα σσσσσ.... Αρχίζει ;)

Hello, Hello φρόμ ινσάιντ.

Είχα όρεξη σήμερα για λίγο Καβάφη, αλλά απ'όλα του τα ποιήματα η Πόλις μόνο με τράβαγε, και έτσι είπα να το αφήσω. Κυρίως γιατί είναι Παρασκευή και όλα είναι πιο χαρούμενα, αλλά και επειδή δεν είναι ακριβώς αυτό που θέλω να πω...

Αυτό που θέλω να πω σήμερα είναι ότι την ευτυχία η τη δυστυχία που ζεις την κουβαλάς μέσα σου. Όπου και να πας, ό,τι και να αλλάξεις αν δεν αλλάξεις τον εαυτό σου, πάντα την ίδια μιζέρια θα κουβαλάς. 

Σκεφτόμουν αυτές τις μέρες, άτομα και περσόνες που γνώρισα κατά καιρούς. Παντού αντιλαμβάνομαι το ίδιο μοτίβο. Άνθρωποι που πασχίζουν να αποκοπούν από ανθρώπους/καταστάσεις/σπίτια/πόλεις/ χώρες που τους "βαραίνουν", που τους δυστυχούν, ή τους ζορίζουν. 

Η βαθιά αλήθεια όμως αισθάνομαι ότι βρίσκεται αλλού. Καμιά πόλη, καμία χώρα και κανένας πλανήτης ΔΕΝ θα σε κάνει να νιώθεις καλύτερα, ΔΕΝ θα απαλύνει τη μιζέρια σου, ΔΕΝ θα εξασφαλίσει την επιτυχία σου.

Η αλλαγή που πρέπει να στραφείς βρίσκεται αλλού. Βρίσκεται μέσα σου. Και μπορεί να ακούγεται κλισέ, αλλά σταμάτα να ασχολείσαι με την δεξιά η τον αριστερό που σε ενοχλούν/πιέζουν/αγχώνουν. Στρέψε το βλέμμα μέσα σου και κάνε μια γερή αυτοκριτική και στη συνέχεια σήκωσε τα μανίκια και ξεκίνα το ξεκαθάρισμα. Αφού ξεκαθαρίσεις το μέσα σου, τι νιώθεις και τι δε νιώθεις, πως φέρεσαι και γιατί φέρεσαι έτσι, μόνο τότε γύρνα το βλέμμα γύρω σου, και θα δεις ότι δεν σου φταίει πια κανείς γύρω γύρω. Τα έχεις λύσει όλα από μέσα.

Σταμάτα να αγαπάς βλαμμένους ανθρώπους που σε καταστρέφουν (γιατί σε καταστρέφουν, και ας μην μπορείς να το διανοηθείς). Σταμάτα να αναλώνεσαι αποδίδοντας ευθύνες για ότι αφορά ΕΣΕΝΑ σε άλλους.[Ακόμα και αν αυτοί είναι οι συγγενείς σου που τους κατηγορείς για τη μεταφορά ελλατωματικού dna...]

Αφιέρωσε όλη αυτή την ενέργεια στον εαυτό σου, και θα δεις διαφορά..

Αυτό. Από μέσα. 

Καλοκαιράρα

Η καλοκαιράρα

Έφτασε αγαπημένοι μου.

Είναι εδώ, είναι αλήθεια, και απλά δεν έχουμε προλάβει να το ζήσουμε ακόμη.

Νέα στα γρήγορα :
Πολύ δουλειά. Πολλοί γάμοι - βαφτήσεις. Φίλοι από το εξωτερικό και περιπέτειες υγείας. 

Αυτά μέχρι τώρα.

Από αύριο ξεκινάει επίσημα η εβδομάδα (όχι των παθών αλλά της ξεκούρασης) και ελπίζω ότι κάπου ανάμεσα στο τζιτζίκι και τις βουτιές να βρώ λίγο χρόνο να διαβάσω.

Όχι δεν θα διαβάσω.

Θα λιώσω.

Το υπόσχομαι.

Το ίδιο εύχομαι και για σας. :)

Φιλιά

Καλές ποτάρες, μπανάρες, κλπ.

Πόζιτιβ ένερτζι

Είναι μερικές μέρες που είναι ίδιες, αλλά και διαφορετικές παράλληλα. 

Τις ξέρεις και εσύ αυτές τις μέρες?

Είναι από αυτές που όλα είναι ίδια, αλλά τα αισθάνεσαι αλλιώτικα.

Είναι σαν όλα να είναι λίιιγο πιο φουσκωτά. Πιο γεμάτα. Πιο χαμογελαστά.

Και όλα λίγο πιο φωτεινά και πιο και πιο και πιο...

Και μπορώ να σου περιγράφω ώωρες εδώ, τα στρογγυλά μου συναισθήματα. Αλλά δεν έχει πολύ νόημα. Γιατί το νόημα είναι άλλο.

Είναι Παρασκευή και 13.

Έχει Πανσέληνο.

Είναι μέσα Ιουνίου και δεν έχεις κάνει παρά μόνο 2-3 μπάνια στη θάλασσα γιατί κάθε ΣΚ βρέχει, ενώ έχεις κάνει τόνους μπάνια στον ιδρώτα σε γραφείο, ΜΜΜ και διαδρομές από και πρός οπουδήποτε..  

Είναι μια δύσκολη περίοδος, με πολύ διάβασμα, και λίγο χρόνο.

Μην ξεχνάμε την κρίση που βιώνουμε (χρημάτων, αξιών, ηθικής...).

Αλλά μέσα σε όλα αυτά ρε συ, είναι η καλύτερη περίοδος της τελευταίας 5ετίας (μη σου πω και παραπάνω).

Παραγωγική, Δημιουργική και Αποδοτική.

Και γιαυτό το λόγο γράφω σήμερα.

Για να σου πω, να μη δίνεις σημασία σε ότι λένε. Σε ό,τι γίνεται γύρω σου. Ακόμα και δίπλα σου.

Κράτα το κεφάλι ψηλά, μην πτοείσαι και το πιο σημαντικό:

ΜΗ ΣΤΑΜΑΤΑΣ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΕΣΑΙ!

Τα όνειρα είναι τα αερόστατα που θα σε ξεκολλήσουν από το πουθενά που σε κολλάνε όλα τα υπόλοιπα.

Εστίασε σε ένα στόχο, ονειρέψου το δρόμο προς την κατάκτηση του, και στρώσου!

Είναι μαθηματικά αποδεδειγμένα ο μόνος  δρόμος για την επιτυχία. 

Οποιαδήποτε επιτυχία. Όπως την ορίζει ο καθένας την επιτυχία του.

Σε φιλώ και θα επανέλθω

Πάσχας τέλος πάμε για Καλοκαίρι

Αγαπημένοι μου ευτυχώς και αυτός ο Πάσχας μας τελείωσε! Ξέρετε τη θέση μου πάνω σε αυτή τη βαρβαροεθιμική γιορτή (!), δεν θα την ξαναναλύσω.

Φέτος όλα κύλισαν αργά και βασανιστικά, αλλά χωρίς ξεκούραση, ευτυχώς που υπάρχει δηλαδή και αυτή η Δευτέρα του Πάσχα για να ξεκουραζόμαστε από την κούραση του τριημέρου.

Η Τρίτη ήταν η πιο δύσκολη μέρα, αυτή η επιστροφή στη δουλειά, είναι σαν το παπούτσι το στενό στο οποίο προσπαθείς να χωρέσεις το πρησμένο πόδι σου... Αδυνατον να κάνω fit in. Θέλω ξάπλες, αγκαλιές με το κρεβάτι μου και τα μαξιλάρια μου.

Ευτυχώς επέζησα μέχρι σήμερα στο γραφείο και έτσι μπορώ πια να ονειρεύομαι το μουχλιάρικο ΣΚ που θα περάσω ανασκελωμένη και σερνόμενη από καναπέ σε κρεβάτι και τούμπαλιν.

Επίσης μπορώ επίσημα πια να σκέφτομαι τις καλοκαιρινές διακοπές. Να σχεδιάζω παραλίες βουτιές και ξάααααπλες στον ήλιο. Εκεί είμαι τώρα.

Το ίδιο το αυτό εύχομαι και δι' υμάς.

Σας φιλώ σταυρωτά πάντα.