20 + 20 και ενα γεννέθλιο παρτυ

Η νύχτα ξεκίνησε όπως σχεδόν κάθε νύχτα στα 20 μου. Ισιώνω τα μαλλιά μου στο μπάνιο. Κοιτάω τον καθρέφτη, το είδωλο, με εξαίρεση τις ροζ τούφες στα μαλλιά, δεν μου φαίνεται πολύ διαφορετικό από τα 20. Δεν ξέρω τι σκέφτομαι. Η προσγείωση στην πραγματικότητα όμως, έρχεται ηχητικά. Από το ηχείο παίζει το horsie horsie. Δεν είμαι 20. 

Τα παιδιά τρεχουν πάνω κάτω μέσα στο σπίτι, άλλες φορές τσακώνονται άλλες φορές γελάνε. Και εγώ?

Εγώ, ίσιωνω τα μαλλιά μου, για να βγώ, όπως και στα 20. 

Στη συνέχεια ξεκινάω να βάφω τα μάτια μου. Έχω αργήσει. Έχω να βαφτώ πάνω από 6 μήνες, όμως οι κινησεις είναι σταθερές κ σίγουρες αν κ βιαστικές.

Οι σκιές, καινούριες, τις έχω αγοράσει πριν απο 6-7 μήνες για "όταν χρειαστει να βαφτώ, για "να πεταξω πια αυτες τις παλιατζουρίες που εχω απο το π.Χ.".  Ε, να που ήρθε αυτή η ώρα να βαφτώ. Ανοίγω το κουτάκι, βγάζω τις σκιές, παίρνω πινέλο και απλώνω τη μαύρη, κανω τη γωνία, και αμέσως το μετανιώνω. Δεν στρώνει η σκιά όπως ήθελα. Φτου!

Τώρα από το ηχείο παιζει τα παπάκια στη σειρά. Θυμάμαι κάτι  πάρτυ στο δημοτικό.  Με μπέργκερακια που έμοιαζαν με τέρατα και καράβια φτιαγμένα από γκοφρέτες και σοκολάτα, κατασκευές που οι γονείς μου έφτιαχναν προκειμένου να υπογραμμίσουν ότι πρόκειται για ένα παιδικό πάρτυ. Τα παπάκια στη σειρά παίζουν από τα ηχεία του πικάπ.  Πόσα πάρτυ έχω ζήσει? Είναι 5, είναι 10, είναι αμέτρητα? Οι αναμνήσεις έχουν γίνει πουρές.  Όλα τα πάρτυ είναι μια συνεχόμενη ταινία αναμνήσεων στο μυαλό μου. Πως ημουν? Τι φορούσα? Δεν θυμάμαι κανένα πάρτυ. Μόνο τα παιδικά μας γέλια, καθώς τρέχουμε στο διάδρομο.  Ένα μπουλουκι παιδιά που γελάμε. 

Τα παιδιά, ανοίγουν την πόρτα του μπάνιου και μπαίνουν μέσα.  Ξεκαρδιζονται με την τρομαγμενη φάτσα μου και φεύγουν γελώντας. Δεν είμαι 30.

Περναω την γκρί σκιά πάνω απο το μαύρο. Η σκιά ΔΕΝ στρώνει με τίποτα. Σκατά, σκέφτομαι. Ψάχνω τις σκιές μου, βρίσκω τις αγαπημένες μου 'παλιατζουριες' που εννοείται ΔΕΝ έχω πετάξει. Περνάω από πάνω πράσινο σκούρο μετά λίγο ανοιχτό, μετά το κίτρινο. Το χέρι δουλεύει αέρα.  

Σε 3 λεπτά είμαι έτοιμη. Λίγο μάσκαρα λίγο blusher και έτοιμη. 

Με κοιτάω στον καθρέφτη. "φτου φτου μη σε ματιασω" λέω από μέσα μου, unapologetically,  αυτάρεσκη, "Η νύχτα σου ανήκει."

Φεύγω βιαστικά να προλάβω τους καλεσμένους, που έχω στήσει. Λεω στον ταξιτζή, " Γρηγορα, εχω αργησει". Ο ταξιτζής: "Φαίνεσαι σα να πηγαίνεις σε πάρτυ." - Ναι σε πάρτυ πάω. 

Το δικό μου πάρτυ.  Unapologetically καθυστερημένη. 

Η νύχτα μεγαλώνει,  ο κόσμος έρχεται,  φιλιά, και άλλα φιλιά, αγκαλιές, ποτά,  και άλλα ποτά και άλλα ποτά,  και άλλα φιλιά και αγκαλιές και αγάπη παντού. Γελάω και μιλάω, και πίνω και γελάω και μιλάω και περνάω καλά.  Δεν σκέφτομαι τίποτα. Δεν υπάρχει τίποτα έξω από αυτές τις πόρτες απόψε.  Είμαι εκεί 100%. Ζώ το κάθε λεπτό,  ΑΠΟΛΑΜΒΆΝΩ το κάθε λεπτό. Απολαμβάνω τις αγκαλιές,  τα φιλιά,  τις κουβέντες. Τους φίλους μου. Τους ανθρώπους μου.

Η μουσική δυναμώνει, οι κουβέντες λιγοστεύουν και χορεύω. Ο DJ παίζει early 90s. Κοιτάω γύρω μου. Η σκηνή γνωστή Οι άνθρωποί μου με περιτριγυριζουν. Βρίσκονται γύρω μου, χορεύουν μαζί μου, χορεύουν μεταξύ τους, με κοιτάνε τους κοιτάω και χορεύουμε.  Είναι οι δικοί ΜΟΥ άνθρωποι. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο γύρω μας,  δεν υπάρχει κανείς ξένος ανάμεσά μας. Οι κόσμος γύρω, εξαφανίζεται,  οι καναπέδες πετάνε στο διάστημα. Ο DJ εξυψωνεται και η μουσική καταλαμβάνει τα πάντα.

Με πλησιάζει ένας τύπος από τη διπλανή παρέα.  Φωνάζει στο αυτί μου "Εσύ έχεις γενέθλια?" - Ναι, απαντάω. "Α και εγώ!" Λέει. "Χρόνια πολλα! Πόσα γίνεσαι? Εγώ 25" Σταματάω. Τον κοιτάω,  περιμένει να του απαντήσω. - Εγώ... εγώ είμαι 40. Ο τύπος γουρλώνει.  " Αποκλείεται. Εσύ, εσυ είσαι 26!" Λέει. 

Σκάω στα γέλια,  26? Όχι, μικρέ μου. Είμαι 40. ΟΛΟΚΛΗΡΑ. Και δεν θα γύρναγα στα 26 που να με πληρωνανε! 

Γυρνάω στην παρέα μου και συνεχίζω να χορεύω και χορεύουν και αυτοί μαζί μου. Μέχρι να κλείσει το μαγαζί.  Μέχρι να μας πουν "Παιδιά, κλείσαμε, ώρα να πάμε σπίτια μας". Επειδή ειμαι 40. Επειδή ξέρω τι θέλω και επειδή μπορω να το έχω. Επειδή κάθε χρόνος που έχω ζήσει,  είχε κάτι να με μάθει. Είχε κάτι να μου δώσει. Αυτό, δεν το αλλάζω με τίποτα. 

Είμαι εδώ που θελω να είμαι,  ΟΠΩΣ ακριβώς θελω να είμαι. 

Unapologetically σαρανταρα.

12μηνες μαμα 2nd version

Λοιπον θα σου πω κατι. Γονιος γινεσαι μια φορα. Την πρωτη φορα. Ολες οι επομενες ομως κυκλοφορεις την πιο βελτιωμενη σου εκδοση. 

Σημερα λοιπον συμπληρωνω 12 μηνες που εγινα καλυτερη μαμα. 

12 μηνες γεμματοι ξενυχτια και νευρα και εξαθλιωση, αλλα και αγαπη ΑΦΑΝΤΑΣΤΑ πολυ αγαπη και χαμογελα και χαχανητα και αγκαλιες.  Αχ αυτες οι αγκαλιες... και δακρυα χαρας και λυπης. Και αγωνια. Ποση αγωνια αραγε χωραει στην ψυχη ενος γονιου... 

Δεν ξερω πως περασαν 12 μηνες. Αλλα ταυτοχρονα νιωθω οτι περασαν 12 χρονια. Γονεϊκα παραδοξα τα λεγομενα. Ειναι σαν να βλεπεις την καρδια σου να περπαταει εξω απο το σωμα σου και να νιωθεις απιστευτη περηφανια και ταυτοχρονα να αντιλαμβανεσαι οτι ειναι παρανοϊκο να περπαταει ετσι μονη της εξω μια καρδουλα απροστατευτη. Αλλα ειναι η δικη σου η καρδουλα. Εσυ την εφτιαξες και εχεις εμπιστοσυνη οτι θα τα καταφερει μια χαρα. Αυτο ειναι να εισαι γονιος. Και οσες καρδουλες και αν δημιουργησεις αυτο το συναισθημα ουτε παλιωνει ουτε περναει. 

Ευχομαι χρονια μας πολλα. Να ζησω να σε καμαρωνω να γινεσαι αυτο που εισαι. 

Σε αγαπω στο απειρο

Η μαμα σου ❤

37

Ξημερωνει λοιπον αυτη η μερα. 

Αρρωστιλα all over the place. 

Δεν νομίζω οτι τα τελευταία 37 χρόνια μου έχει συμβεί ποτέ να είμαι άρρωστη αυτή τη μέρα. Αλλά να που έφτασε αυτή η στιγμή. Ας ελπίσουμε οτι θα είναι η τελευταία.

Εκτός λοιπόν απο μύξα και κατάπτωση πάμε να δούμε τι άλλα feelings παίζουν.

Ε να μωρέ τα γνωστά μαυροκαταθλιπτικά φιλινινγκς. Οι άσπρες τρίχες που πληθαίνουν και που απρόσκλητες σκάνε σε περίεργα μέρη όπως τα φρύδια (wtf δηλαδή), οι ρυτίδες που επίσης πληθαίνουν ύπουλα και ήσυχα σαν σιγανά ποταμάκια (αυτά που πρέπει να φοβάσαι λέει). Τα χρόνια που περνούν και χάνονται. Τα εξπεκτέισονς που είχες από τη ζωή σου versus reality και γενικά τέτοια ωραία.

Όμως προχθές διάβασα κάτι που πολύ ήθελα να το γράψω εδώ να μου το θυμίζω όταν με πιάνουν τα μαυροκαταθλιπτικά μου. 

Ναι γερνάμε, και ναι ασπρίζουν τα μαλλιά μας και τα φρύδια μας και οι μασχάλες μας (ίσως, δεν ξέρω, γιατί έχω πολλά χρόνια να δω τρίχα εκεί). Ναι οι ρυτίδες πληθαίνουν ύπουλα και ήσυχα και κοιτάς παλιές φωτογραφίες σου ζηλεύοντας την ανεμελιά της ανόητης φάτσας που αντικρίζεις. 

ΑΛΛΑ αυτό που ποτέ μέχρι τώρα δεν είχα σκεφτεί είναι οτι αυτά όλα είναι blessing in disguise που λένε και στο χωριό μου. 

Γιατί φίλε μου χρειάζεται να είσαι ζωντανός για να ασπρίσουν τα μαλλιά σου. Χρειάζεται να είσαι ζωντανός και ΓΕΛΑΣΤΟΣ για να πληθαίνουν οι ρυτίδες σου. Χρειάζεται να είσαι ζωντανός για να μην μπορείς να πάρεις τα πόδια σου απο την κούραση μια εβδομάδα επειδή το Σάββατο ξενύχτησες μεχρι τις 3 (ενώ στα 20 πήγαινες σερί δουλειά-σχολή-καφέ-γυμναστήριο-καφέ-ποτό και ξεπέταγες και το γκομενάκι και ηταν απλά Τετάρτη). Γιατί γενικά πρέπει να είσαι ΖΩΝΤΑΝΟΣ να βλέπεις το κοντέρ να ανεβαίνει κάθε χρόνο. Και το να είσαι ζωντανός είναι το πιο πολύτιμο πράγμα του κόσμου. Ξέρεις γιατί?

Για τις κόρες μου που οσο περνάνε τα χρόνια θελω να τις δω να μεγαλώνουν απο ζαμπόν σε μικρά και μετά σε μεγάλα ξεχωριστά ανθρωπάκια. Για τα σαββατοκύριακα με επιτραπέζια και τηγανήτες στο παράθυρο χαζεύοντας την βροχή. Για τα καλοκαίρια με ανέμελες βουτιές στη θάλασσα αλλά και για τα άλλα, τα γεμάτα αγωνία για τα αποτέλεσματα των σχολικών εξετάσεων. Για τα βράδυα που ξαγρύπνησα να τις ταΐσω αλλά και τα επόμενα που θα ξαγρυπνήσω στο πλάι τους μέχρι να πέσει ο πυρετός ή να περάσει η "κοιλιά" τους (απο τη χ-ψ ερωτική απογοήτευση). Για τις μέρες και τις νύχτες που σαν empty nesters θα προσπαθούμε να ξαναγνωριστούμε και να ξαναερωτευτούμε μετά από μια 20ετια(?) που τρέχαμε σαν τρελλοι να προλάβουμε τα πάντα.

Γιατί οσο εισαι ζωντανός έχεις πράγματα να σε κρατούν σε εγρήγορση. Έχεις λόγους να χαιρεσαι και να λυπάσαι να αγχώνεσαι και να γελάς. Και οχι δεν είναι δεδομένο οτι θα είμαστε ζωντανοί. Γιατι παρα πολλά κοντέρ σταμάτησαν νωρίς (ειδικά τα τελευταια 2 χρόνια). Παρά πολλές κόρες και γιοί έχασαν ξαφνικά την τετράδα τους κ δεν μπορούν να παίξουν επιτραπέζια κ στην καλύτερη να έχουν ενα μάρμαρο κ μια φωτογραφία να μοιραστούν τον πόνο ή τη χαρά τους. 

Γι'αυτό όταν ξυπνήσω το πρωί θέλω να μπορώ να εστιάσω σε αυτά που έχουν σημασία και να αφήσω τα υπόλοιπα στη λήθη. 

Και αυτό θα κάνω. 

Χρόνια μου πολλά, τοσο πολλά που να μην τα θυμάμαι πια. 

Μουτς στη μούρη

Ρεζολουσιόν με Φλεξιμπίλιτι

Καλημέρα, Καλή χρονιά και "Όλα καλάαααααααα να μας πάνε" (αλά Sakis, ξέρεις). 

Ξέρετε πόσο μ'αρέσουν τα νέα ξεκινήματα. Δεν θα μπορούσα λοιπόν να μην είμαι ενθουσιάσμένη με την άφιξη της νέας χρονιάς. Ειδικά αυτής της στρογγυλής χρονιάς που με βρήκε στην πρωτεύουσα των γαλοπουλων. Έτσι λοιπόν, σήμερα είπα να πρωτοτυπήσω. Αφού δεν εγραψα το καθιερωμένο απολογιστικό ποστ, είπα μόλις άνοιξα το μάτι, παρέα με σοκολατένιες μαντλενς  μπον μαμαν, να γράψω το πρώτο πόστ την πρώτη αυτής της στρογγυλής χρονιάς. 

Επειδή μου αρέσει να μη μένω στάσιμη, και για να αποφύγω να γράφω απολογιστικά ποστ που να λένε πόσο χάλια ήταν η χρονιά, συνήθως το πρώτο της χρονιάς είναι σχεδιαστικό. Κάνω δηλαδή τα ρεζολούσιονς μου, βάζω τις βάσεις για να εκμεταλλευτώ όσο καλύτερα μπορώ τις επόμενες 365 μέρες ώστε να μην έχουμε αδέσποτα ριγκρέτς να κυκλοφορούν ανάμεσά μας σε εναν χρονο. (που καθόλου δεν τα θέλουμε).

Στο παρελθόν έχω περάσει εποχές που τα ρεζολουσιόν μου ήταν βίβλος. Έπρεπε να ακολουθηθούν πιστά και με ευλάβεια. Γενικά στο παρελθόν τα πήγαινα πολύ καλά με τα κουτάκια μου. Τα κουτάκια ήταν αυστηρά - πιο αυστηρά απο σινιόν κότσο μπαλαρίνας - καθώς ήταν ένας τρόπος να βάλω τη ζωή/σκέψεις/καταστάσεις σε μια τάξη. ΚΑΙ ΠΟΣΟ Μ'ΑΡΕΣΕΙ Η ΤΑΞΗΗΗΗΗ!

Μεγαλώνοντας όμως, τα πράγματα άλλαξαν. Κάτι οι απρόβλεπτοι και ανήσυχοι άνθρωποι που μπήκαν και στρογγυλοκάθησαν στη ζωή μου, κάτι μια καταθλιψάρα που με έκανε να τραγουδάω σαν τη Βίσση "Δεν έχω τάαααασεις αυτοκτονίιιιιιιιας" ενώ ξεκάθαρα φλέρταρα με το κενό από το μπαλκόνι του 7ου, με έκαναν να αποδεχτώ το γεγονός ότι τα πράγματα μπορεί να ΜΗΝ έρθουν όπως τα σχεδιάζεις  - άκουσον άκουσον - και αυτό είναι ΟΚ (κατσε να ρίξω λίγο dettol να αποστηρώσω το βρωμοπληκτρολόγιο που μου επέτρεψε να γράψω  τέτχιο πραγμα). 

Αφού λοιπόν επέζησα της καταθλιψάρας, και αφού οι απρόβλεπτοι άνθρωποι ΔΕΝ λενε να φυγουν απο τη ζωή μου (παλι καλα να λες) επίβεβαιώνοντάς μου εμπράκτως ότι ακόμα και ΧΩΡΙΣ κουτάκια μπορεί ένας άθρωπος να ζήσει, αποφάσισα να τα πάρω όλα λίιιιιγο πιο χαλαρά. 

Έτσι λοιπόν τα ρεζολουσιόν υπάρχουν και είναι απαραίτητα ώστε να έχουμε ένα χάρτη να πλοηγηθούμε στη νεα χρονιά αλλά είναι ελαφρώς πιο ρευστά, κάτι σαν επιμελώς ατημέλλητος κότσος ρε παιδί μου. Να ξέρουμε περίπου που θέλουμε να πάμε αλλά η πορεία να είναι φλέξιμπολ. Να μπορούμε να παρεκλίνουμε για να δούμε και εκείνο το ωραίο τοπίο ή να φάμε τον απίστευτο τοπικό μεζέ και να χαλαρώσουμε για να απολαύσουμε λίγο και τη διαδρομή.

Αυτή η στρογγυλή χρονιά λοιπόν, με βρίσκει και εμένα λίγο πιο στρογγυλή. Όχι χοντρή αλλά, χαρούμενα στρογγυλή. Κάτι σαν το kinder έκπληξη ένα πράγμα. Αμέεεε.

Να σου πω ένα μυστικό? 

Αυτό είναι η μεγαλύτερη ανατροπή που έχει συμβεί στη ζωή μου τα τελευταία 35 τουλάχιστον χρόνια. Αχαχαχαχαχα. Όσοι με ξέρουν, ξέρουν. 

Επειδή λοιπόν μας έρχεται μεγάααααλη έκπληξη μέσα στο χρόνο, πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι - αλλά και ΠΩΣ να προετοιμαστείς για μια τέτοια έκπληξη, δεν γίνεται. Επειδή όπως συμβαίνει με όλες τις μεγάλες εκπλήξεις είναι ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΕΣ - εξ'ου και εκπληξεις - πρέπει να υπάρχει χώρος μέσα στα ρεζολουσιόν για πολύ φλεξιμπίλιτι για να αποφύγουμε τι απογοητεύσεις. 

Γιαυτό λοιπόν, για αυτη τη στρογγυλή χρονιά υπόσχομαι: 

- Πρώτα απ'όλα και ΠΑΝΩ απ'όλα να είμαι ΦΛΕΞΙ. Να μην μπαίνω στα κουτάκια μου και να μην κλειδαμπαρώνομαι εκεί. 
- Να είμαι καλό κορίτσι και να αγαπάω τους γυρω μου. Αυτούς που με στηρίζουν, με αγαπουν και είναι δίπλα μου στα δύσκολα αλλα και στα εύκολα. 
- Να αγαπάω τον εαυτό μου γιατί ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ μετα απο ΤΟΣΑ χρόνια, πρέπει να παραδεχτώ ότι αυτός είναι και έχει ανάγκη απο αγάπη και φροντίδα για να με αντέχει. 
- Να αποφευγω την μαλακία και την στενομυαλιά ΜΕ ΚΑΘΕ ΚΟΣΤΟΣ. Μανούλες τους φέισμπουκ, της εκκλησίας και των λοιπών παρατρεχάμενων ΜΕΙΝΕΤΕ ΜΑΚΡΙΑ ΜΟΥ. Δεν υπάρχει χώρος στη ζωή μου για άλλο bullshit. 

- Τέλος, Να συνεχίσω να κάνω όνειρα που με τρομάζουν και να μην τα πρατάω αλλά να τα κυνηγάω, γιατί μόνο τότε εκμεταλλεύομαι τη ζωή στο max.

Lots of love μάλλον καλύτερα amour, από την πόλη του φωτός (ΜΑ ΠΟΣΟ ΚΛΙΣΕ ΠΧΙΑ).

Last but not least

Είναι η τελευταία μέρα του χρόνου. Σήμερα δηλαδή η γη κάνει την 365η περιστροφή της γύρω από τον ήλιο για 2013στή φορά μετά τη γέννηση του baby Jesus του οποίου γιορτάσαμε τα γενέθλια πριν μια εβδομάδα. Κατά τα άλλα την ίδια επετειακή περιστροφή την έχει κάνει 
άλλες 4,5•10⁹ φορές ή αλλιώς 4,5 διεκατομύρια φορές, όσα δηλαδή και τα χρόνια που υπάρχει σαν πλανήτης. Χωρίς να μπορώ να υποσχεθώ ότι η 365η φορά ήταν πάντα η επετειακή. Καθώς από τα λίγα που γνωρίζω πριν περίπου 200 εκατομύρια χρόνια ο χρόνος διαρκούσε 400 μέρες. Έτσι η επετειακή ήταν η 400στή περιστροφή.

Σκέφτομαι λοιπόν, τι το τόσο σημαντικό έχει αυτή η μία από τις πολλές περιστροφές, και πρέπει να τη γιορτάζουμε τόσο πολύ. Πρακτικά, δεν έχει καμία ξεχωριστή ιδιότητα πέρα της πλασματικής αλλαγής του χρόνου. Και λέω πλασματικής, διότι ως γνωστόν ο χρόνος γενικά σαν έννοια, είναι ανθρώπινη εφεύρεση και άρα ότι στηρίζεται πάνω σε αυτήν την έννοια είναι πλασματικό επίσης. Άρα γιατί τέτοια χαρά?

Θα μου πεις τελευταία μέρα του χρόνου σε έπιασε ο κυνισμός σου? Ε ναι. Τυχαίνει να έχω κάνει αλλαγή χρόνου εκτός Ελλάδας ξανά, και φέτος βρίσκομαι 7 ώρες μακριά. Το γεγονός ότι για εμάς θα αλλάξει η χρόνος 7 ώρες μετά από εσάς, με βάζει σε σκέψεις. Τίποτε το περίεργο δεν μπορεί να συμβαίνει, γιατί τίποτα το χειροπιαστά διαφορετικό δεν υπάρχει μεταξύ του σήμερα και του αύριο. Τα πάντα βρίσκονται στο μυαλό μας. Όπως ακριβώς ο χρόνος. Αν θέλεις μπορείς όπως κάποιος κάποτε επινόησε το χρόνο, έτσι και εσύ να σκεφτείς ότι θα γίνει κάτι πραγματικά συγκλονιστικό και να το κάνεις.

Δεν προσπαθώ να γίνω κυνική, αλλά προσπαθώ να σου εξηγήσω ότι η μαγεία βρίσκεται αλλού. όχι στην αλλαγή του χρόνου. Η μόνη αλήθεια είναι ότι το διαφορετικό στις μέρες και τις ώρες το προσδίδει το συναίσθημα. Και το συναίσθημα δημιουργείται από τη συναναστροφή με τους ανθρώπους που νοιάζεσαι και σε νοιάζονται. Γιαυτό αν θες να περάσεις όμορφα και να κάνεις γιορτινές αυτές τις μέρες, τότε, να τις περάσεις με ανθρώπους που αγαπάς και σ'αγαπάνε.

Εγώ αυτό κάνω :)

Βέβαια ένας απολογισμός δε θα έβλαπτε. Αλλά κάνε τον αύριο. Και μην περιμένεις 365 μέρες για τον επόμενο. Κάνε τον σε 10 μέρες. Αρκεί να λες αλήθεια. Μήπως και αρχίσουμε να κοιτάμε την ουσία, ξεπερνώντας τις τυπικότητες που φορτώνουμε στα πάντα. Μήπως και κάποια στιγμή γίνουμε αληθινοί. Και ίσως τότε να καταφέρουμε να νιώσουμε τη μαγεία μεταξύ μας. :)

Σας φιλώ από την ωραιότερη και μαγικότερη πόλη του κόσμου! Με την ωραιότερη παρέα του κόσμου! μουτς!

Έρωτας λέμε!

O έρωτας δεν είναι λέξη άτιμη, αλλά μια λέξη που την ατίμασαν 
                                                                                       Jean de La Fontaine

7

Αυτό. Ακριβώς.
Και ένα φιλί στη μούρη.

Γένους Θυλικού

 
Γεννήθηκα γένους θυλικού.

Μεγάλωσα σαν αρσενικό.

Ο μπαμπάς μου σκέφτηκε ότι το θυλικό του είναι ξανθό, άσπρο και πολύ εύθαυστο για να επιβιώσει σ'αυτόν τον σκληρό κόσμο και αποφάσισε να το μεγάλώσει έτσι ώστε να μην έχει ανάγκη κανέναν. 

Δυστυχώς η ευτυχώς τα κατάφερε.

Πολλές φορές ευχήθηκα να ήμουν άντρας. Τον τελευταίο καιρό ακόμη περισσότερο...

Ψάχτηκα γιατί μου συμβαίνει αυτό. Δεν το πάθαινα πάντα. Τα τελευταία περίπου 8 χρόνια μόνο...

Τελικά ανακάλυψα ότι το μόνο κοινό που είχαν τα τελευταία χρόνια ήταν το περιβάλλον μου. Δηλαδή όχι ακριβώς όλο το περιβάλλον μου αλλά 2 άτομα. 

2 άτομα που με ήθελαν πολύ δίππλα τους, αλλά όχι γιαυτό που είμαι. Με ήθελαν γιαυτό που είχαν φανταστεί πως μπορεί να είμαι. Και με πίεζαν ο καθένας με τον τρόπο του, να γίνω αυτό που φαντάζονταν.

Δηλαδή εύθραυστο, θυλικό.

Στην πρώτη περίπτωση ζορίστηκα και κάποια στιγμή εγκατέλειψα. Στη δεύτερη περίπτωση δυστυχώς δεν εγκατέλειψα εγκαίρως. Ζορίστηκα, και ζορίζομαι, και εγκαταλείφθηκα.

Είναι η φύση μου τέτοια που δεν συμπεριφέρομαι ακριβώς σαν γυναίκα πολλές φορές, ενώ άλλες πνίγομαι στη γυναικεία μου φύση. Με βολεύει, όμως,  η άνεση των αντρών. Δεν βρίσκω καμία δυσκολία στο να κάνω μόνη μου όλα τα μερμέτια του σπιτιού, ή να δουλέψω σαν εργάτης σε ναυπηγείο. Μάλλιστα τα προτιμώ από το να σιδερώσω! Αγαπώ το μπιλιάρδο, τις μηχανές, τις αλητείες, την ταχύτητα, και σιχαίνομαι το κουτσομπολιό, τις κατινιές και τις πουτ@νιές. Η ευθύτητα ήταν πάντα το κυριότερο χαρακτηριστικό μου, ενώ ο γυναικείος ελιγμός, πραγματικά μου είναι μια άγνωστη έννοια. Γιαυτό οι φίλοι μου ήταν παντα άντρες και από όταν σταμάτησαν να είναι άντρες απλά δεν έχω φίλους.(εντάξει κάτι έχω ας μη το μηδενίζω εντελώς).

Περίεργη ψυχοσύνθεση.

Όμως τώρα, που είμαι πιο μόνη από ποτέ, και που η εσωτερική ανασκόπηση είναι η μονδική μου φίλη, θέλω να σου πω που κατέληξα.

Υπάρχουν γυναίκες πιο θυλικές και εύθραυστες και γυναίκες περισσότερο δυναμικές και ανεξάρτητες. 

Όλες όμως είναι στοργικές, αγαπησιάρες, προστατευτικές. Όλες μπορούν να γίνουν τόσο γλυκιές και ζουζουνιάρες, όσο σκύλες και γκρινιάρες.

Όλες αισθάνονται τα ίδια πράγματα. Με τον ιδιο τρόπο. Για τους ίδιους λόγους.

Ο τρόπος που εκφράζονται έχει να κάνει με το πόσο αρενικός είναι ο άνθρωπος δίπλα τους. 

Άρα αν θέλεις να έχεις δίπλα σου μια πολύ θυλική γυναίκα, φρόντισε να είσαι αληθινό αρσενικό.

Γιατί πάνω απ'όλα οι γυναίκες έχουν διαίσθηση, και το fake, το άνανδρο αρσενικό το καταλαβαίνουν. Αντί να του υποδείξουν το πόσο λίγος είναι, εκείνες φροντίζουν να καλύψουν το κενό...

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Εγώ έμαθα πάντως ;)

Όποιος με θέλει να φροντίσει να με θέλει γιαυτό που είμαι και όχι γιαυτό που θέλει να γίνω. Και αν θέλει να γίνω κάτι άλλο, είμαι πρόθυμη να το κάνω αρκεί να γίνει και εκείνος το ανάλογο μισό που θα μου κουμπώνει. Γιατί οι εκπτώσεις πέρασαν. 

Ανεπιστρεπτί.

Σας αγαπώ και αν και δεν αισθάνομαι καθόλου γιορτινή διάθεση σας εύχομαι ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΆ! Εύχομαι αν υπάρχει κάποιο αρκετά αρσενικό στη ζωή σας να φέρει ένα λουλούδι, έτσι ώστε να του χαρίσετε το μεγαλύτερο θυλικό σας χαμόγελο. Γιατί ξέρω ότι αν δεν σας φέρει τίποτα το ίδιο θα λάβει πίσω...;)

2012

Μπήκε....

 

Το γιορτάσαμε κιόλας!

Άλλοι μαζί και άλλοι χώρια!

ύ

Όμως αυτή τη χρονιά έρχεται μια γιορτή μεγάαααααλη!

Και θα είμαστε όλοι μαζί εκεί να το ζήσουμε!

Έτσι δεν λένε οι Μάγια????Ραντεβού λοιπόν, κάπου στο Δεκέμβριο!

Μέχρι τότε να περνάτε όλοι καλάααα :)

Χρόνια μας πολλαααααααααααα!

Πριν τελειώσει αυτή η μέρα θέλω να σας πω!!!

Αρχικά να σας ευχαριστήσω τρελά για την χθεσινή σας υποστήριξη!!

Μέτρησε πάρα πολύ για μένα!!!

Επίσης να σας πω ότι σαν σήμερα πριν από αρκετά χρόνια,(Δεν θα πω τον αριθμό για ευνόητους λόγους!) ξημερώματα Σαββάτου, η μανούλα μου με έφερε σ'αυτόν τον κόσμο..

Για να δημιουργήσω, σίγουρα! Απλά δεν έχω βρεί τον τρόπο μάλλον! :)

Γιαυτό το λόγο θα μου ευχηθώ να τα εκατοστήσω!Να έχω αυτους που θέλω πάντα δίπλα μου και να είμαι καλα..:)

Τέλος θέλω να ευχηθώ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΛΑ και ευτυχισμένα στην αγαπημένη Γλαρενια μου, που τα τελευταία χρόνια που τη γνωρίζω δεν την ξεχνώ ποτέ!!!:) Το βίντεο που ακολουθεί είναι και για τις δυό μας! Να μας χαιρόμαστε!!:)

2010 - 2011

Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, συνηθίζουμε να κάνουμε τον απολογισμό της χρονιάς που φεύγει, αλλά και σχέδια για τη χρονιά που έρχεται...

Εγώ λοιπόν στο παραπέντε αποφάσισα να γράψω δυο κουβέντες.
Πιο πολύ σαν προσωπικό ημερολόγιο παρά σαν ανάρτηση.

2010

Το 2010, με βρήκε στα εξωτερικά, πιωμένη για να την παλέψω από το κρύο και χιονισμένη λες και ήμουν χιονάνθρωπος. Συνέχισε με απώλειες, αλλά και σμιξίματα...
Η Άνοιξη με βρήκε να αλλάζω επαγγελματική στέγη κάτι σαν πισωγύρισμα, αλλά απ'ότι αποδείχθηκε μάλλον ήταν γύρισμα για να πάρω εκδίκηση...

Ακολούθησε ένα καλοκαίρι άφραγκο, με πολλή δουλειά και τρέξιμο για πτυχιακή (η οποία ακόμα να τελειώσει)και φυσικά διακοπές με το σκάφος Ε Π Ι Τ Ε Λ Ο Υ Σ!!!

Ύστερα ήρθε ένα φθινόπωρο σκατά, με 2 δουλειές που έγιναν 1 με πολλή στεναχώρια αλλά καινούριους ανθρώπους. Κάπου στο τέλος του ήρθε και η προαγωγή! Με πολλή χαρά και γέλια, αλλά έφερε μαζί της και αφάνταστη δουλειά..

Έτσι μπήκε ο χειμώνας.
Καθόλου βαρύς, αφού σκάσαμε στη ζέστη, με ατελείωτη δουλειά και νεύρα κρόσια...
Ο χειμώνας όμως μου έφερε ένα δώρο! Είναι ο μικρός μου Αργύρης! Ένας γκρι γατούλης που ήρθε έξω απ'το πλατώ και μετά από τρεις μέρες μετακόμισε σπίτι μου...
Εδώ και ένα μήνα λοιπόν, με βασανίζει και τον βασανίζω. Μου κάνει παρέα και μου γουργουρίζει όταν τον παίρνω αγκαλιά.Έχω λόγο να γυρίσω σπίτι, έχω μια ψυχούλα να νοιαστώ.. Υπευθυνότητα και αγάπη...

Κάπως έτσι φτάνουμε σε τούτες τις μέρες...

2011

Το 2011, κάτι θα μου φέρει και κάτι θα μου πάρει.
Θα με στεναχωρήσει αλλά και θα με χαροποιήσει.
Σίγουρα όμως θα με μάθει.

Αυτό που θέλω πιο πολύ απ'όλα είναι να έχω δουλειά, και εγώ και πολύς κόσμος που πεινάει εκεί έξω...

Θέλω ακόμη, αγάπη, ζεστασιά, και αγκαλιές. Πολλές αγκαλιές.

Θέλω εσύ να είσαι καλά, και να βλέπω χαμόγελα...

Αααααααα!

Και που 'σαι! Αϊ - Βασίλη !

Φέτος θέλω να μου φέρεις ένα Wii (με την πλατφόρμα της γυμναστικής και 2 χειριστήρια - το άσκουσα στο ραδιόφωνο σε κάποιο μαγαζί έχει προσφορά 270€) ακούς????Μην ξοδευτείς κιόλας! Εγώ θα πάρω την τηλεόραση και θα περιμένω...

Εντάξει?????

Σε φιλώ γλυκά,

εγώ!@

And so this is Christmas

And so this is Christmas....

And what have you done...

Another year over

A new one just began...

Τα Χριστούγεννα είναι εδω, σαν να μην έφτασαν μοιάζουν κιόμως σε δυο μέρες έχουμε Χριστούγεννα.

Δεν έχουν τίποτα από τη μαγεία που υπόσχονται.

Δεν κουβαλούν δώρα και χαρά όπως άλλες χρονιές.

Είναι εδώ και φωνάζουν μές στη σιωπή.

Είναι εδώ για να νιώθουν οι φτωχοί φτωχότεροι...

Είναι εδώ για να μας θυμίζουν ότι κάποιος λείπει απ'το σπίτι...

Τέτοιες μέρες συνίθιζα να γράφω γράμμα στον Αϊ Βασίλη , να του πω τι δώρα θέλω.

όμως φέτος δεν θέλω να γράψω τίποτα και πουθενά.

Θέλω μόνο να κάνω μια ευχή :

Ας έχουμε την υγεία μας και το σπίτι μας.

ΟΛΟΙ ΜΑΣ

Κλείνω όπως άνοιξα με στίχους του John Lennon

And so this is Christmas

For weak and for strong

For rich and the poor ones

The world is so wrong....

Avery merry Christmas

And a happy new year

Let's hope it's a good one

Without any fear...

10 Νοεμβρίου 1984

Αυτή η μέρα...

Για τους περισσότερους είναι μια απλή συνηθισμένη μέρα, όπως όλες οι άλλες...

Για τη μαμά μου, για μένα, για τον αδερφό μου και για τον μπαμπά μου αυτή η μέρα είναι μια ξεχωριστή....

Αυτό το κομμάτι....

Οι περισσότεροι ίσως δεν το ξέρετε.

Οι λίγο μεγαλύτεροι μπορεί και να το θυμάστε από μια ταινία του '80....

Για τη μαμά μου, τον μπαμπά μου, και εμένα αυτό το κομμάτι...Είναι μαγεία...

26 χρόνια και καμιά 10 ώρες πριν από την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, μια γυναίκα έγκυος μπήκε στο μαιευτήριο ΗΡΑ, συνοδευόμενη από τον άντρα της, με πολύ άγχος, πόνους και φόβο, για να γεννήσει το πρώτο της παιδί.

Μπαίνοντας στην αίθουσα αναμονής , στο δρόμο της για την αίθουσα τοκετού, έπαιζε αυτό το κομμάτι. Άρεσε πολύ και στους δυο και έτσι η γυναίκα ζήτησε από τον άντρα της να μείνουν εκεί και να ακούσουν αυτό το κομμάτι και να μπεί μετά στη διαδικασία του τοκετού...

Αφού τελείωσε το τραγούδι, σηκώθηκε και προχώρησε για να ξεκινήσει η διαδικασία...

Λίγες ώρες μετά κρατούσαν στα χέρια τους ένα κοριτσάκι...

Μεγαλώνοντας αυτό το κοριτσάκι, και μη έχοντας ιδέα για την πιο πάνω ιστορία, ένα απόγευμα άκουσε αυτό το κομμάτι τυχαία, καθώς περιπλανιόταν στις γωνιές του internet.

Αμέσως ένιωσε ένα ρίγος να τη διαπερνά. Ο ήχος ήταν τόσο οικείος και τόσο ζεστός...Σαν να το ήξερε χρόνια... Άρχισε να δακρύζει χωρίς να ξέρει το λόγο.

Κάπου εκεί η μητέρα της ακούγοντας το τραγούδι που είχε να το ακούσει πολλά χρόνια, μπήκε στο δωμάτιο της κοπέλας και τη βρήκε δακρυσμένη. Τι ρώτησε γιατί κλαίει και η μικρή της απάντησε ότι το κομμάτι αυτό είναι πολύ συγκινητικό, και νιώθει ότι το ξέρει από παλιά, ακόμα και αν το άκουγε πρώτη φορά.

Τότε η μητέρα της, της είπε αυτή την ιστορία φανερά συγκινημένη... Από τότε αυτό το κομμάτι είναι βαθιά μες τις καρδιές τους. Και όταν ξημερώνει 10 του Νοέμβρη και οι δύο θυμούνται αυτές τις στιγμές....

Πέρασαν 26 χρόνια από έκείνη τη νύχτα...26 χρόνια που τα νιώθω στο πετσί μου ένα προς ένα.

Σήμερα, δεν στεναχωριέμαι που μεγαλώνω, δεν λυπάμαι που ωριμάζω...

Χαίρομαι γιατί κάθε χρόνος που περνάει, εκτός από τα σημάδια του, μου αφήνει γνώσεις και αγάπη...

Δεν θέλω κανένα άλλο δώρο σήμερα.

Θέλω την αγάπη των δικών μου και των φίλων μου, να γεμίσει το σπίτι μου και την καρδιά μου.

Θέλω να είναι μια νύχτα αφιερωμένη στο γέλιο και τη διασκέδαση.

Και ακούω πάντα αυτό το κομμάτι και ας με κάνει να κλαίω. Πιο πολύ κλαίω για το μεγαλείο της ζωής και της γέννησης, για τους πόνους της μάνας, για την αγάπη των , που ακόμα και αν όλα τα πράγματα αλλάξουν, ακόμα και αν έρθουν τα πάνω κάτω και μαύρα γίνουν άσπρα, η αγάπη αυτή προς το παιδί δεν αλλάζει...

Και τους αγαπώ εξίσου πολύ.

Τους ευχαριστώ που με μεγάλωσαν με αγάπη και ζεστασιά. Και ευχαριστώ πολύ και τον αδερφό μου, που αν και είναι μακριά μου τα τελευταία χρόνια, μου έχει χαρίσει καμιά 20 χρόνια γεμάτα αγάπη, τόση αγάπη που ξέρω, ότι δεν θα πάρω ποτέ από κανέναν άλλο.

Γιαυτό είναι πάντα μεσα στην καρδιά μου και περιμένω πως και πως να επιστρέψει σπίτι μας...

Γύρισα!

Με γεμάτες μπαταρίες! Με φούλ καλή διάθεση! Με αλλαγές να έρχονται... Νέα σαιζόν, Νέο ξεκίνημα (νέοι αγώνες?!)

Μ' αρέσουν τα νέα πράγματα. Διάλεξα αυτή τη δουλειά που είναι αρκετά δύσκολη και απρόβλεπτη, επειδή μ' αρέσει η ιδέα του "κάθε λίγους μήνες καινούριο project".

Έχει τύχει να δουλέψω δυο συνεχόμενες σαιζόν το ίδιο project αλλά βαριέμαι...Απελπιστικά...

Απορούσα με τους ανθρώπους που μπορούν να δουλεύουν χρόοοονια πάνω στο ίδιο αντικείμενο, στο ίδιο γραφείο, μπροστά τον ίδιο υπολογιστή...Δεν βαλτώνουν?

Γενικά δεν λατρεύω τις αλλαγές, μάλιστα προσαρμόζομαι δύσκολα...Όμως επειδή βαριέμαι τόσο(μα τόσο!) εύκολα οι αλλαγές μοιάζουν σωτήριες όταν έρχονται.

Πέρασα ένα χρόνο πολύ δύσκολο. Με πολύ δουλειά ατελείωτα ωράρια και πολύ μα πολύ αγένεια. Πολύ άσχημες συμπεριφορές και καταστάσεις.

Περίμενα την αλλαγή, όμως εκείνη δεν ερχόταν, και είχα αρχίσει να απογοητεύομαι.. Στη σκέψη και μόνο της επανάληψης της προηγούμενης σαιζόν πνιγόμουν...

Τελικά πριν λίγες μέρες ήρθε και η αλλαγή! Ένα τηλέφωνο τόσο απλό τόσο ευθύ... Και άρπαξα την ευκαιρία κατευθείαν!

Έτσι, ενώ ετοιμαζόμουν να ξεκινήσω τη χρονιά με 1000...Τσουπ!

Να σου και η πρώτη στραβή!

Δεν θέλω να τρελαθώ ακόμη....

Δεν θέλω να χάσω την καλή μου διάθεση...

Πραγματικά λυπάμαι για τους κακούς ανθρώπους.

Λυπάμαι γιατί μέσα τους πρέπει να είναι όλα μαύρα...

Όταν καταφέρνω να μην κρατάω κακία, και όταν χαίρομαι με τις χαρές των άλλων, νιώθω ότι η ψυχή μου είναι γεμάτη φωτεινά χρώματα...

Με χαροποιεί πολύ αυτό. Μ' αρέσει να νιώθω καλοσύνη.

Δεν είναι εύκολο να συγχωρείς. Για μένα τουλάχιστον είναι πολύ δύσκολο.

Όμως όταν το καταφέρνω νιώθω απέραντη χαρά.

Λυπάμαι για τους ανθρώπους που δεν μπορούν.

Δεν μπορούν να δείξουν κατανόηση, δεν μπορούν να υποχωρήσουν ποτέ, δεν μπορούν να χαρούν όταν ο διπλανός τους χαίρεται...

Πραγματικά τους λυπάμαι.

Και τι ποιο ωραίο δώρο από το να σε απολύσουν την ημέρα της γιορτής σου?Και να το μάθεις από κάποιον συνάδελφο που του το είπαν. Επειδή εσένα δεν μπορούν να σε αντιμετωπίσουν για να στο πουν, αφού ξέρουν ότι είναι άτοπο...

Και όχι, μη βιαστείς, δεν φταίει η οικονομική κρίση...

Απλά βρέθηκα ανάμεσα από εγωισμούς που θέλουν να μαλλιοτραβηχτούν, που ζηλεύουν ακατάπαυστα ο ένας τον άλλο και που, στα πλαίσια της κοινωνίας μας, δεν μπορούν να ξεφτιλιστούν δημοσίως. Έτσι το έκαναν μέσω εμού...

Εμού του ιδίου όπως είπε και η εθνική μας (πορνο)σταρ...

Όμως να σου πω κάτι?

Μετά την πρώτη κρυάδα (που ομολογώ ότι πάγωσε και κάηκε, ταυτόχρονα, ο εγκέφαλός μου με το που το άκουσα), δεν μπορώ να νιώσω τίποτα άλλο πέρα από λύπηση...

Για τον άνθρωπο που οδηγεί την ομάδα και δεν φτάνουν τα πόδια του να πατήσει το φρένο...

Στην τελική χαίρομαι που θα γλιτώσω επιτέλους από τη γκρίνια, τον εγωισμό και τον παραλογισμό που ζούσα...

Άλλωστε, όπως μου έμαθε και ο αγαπημένος μου, "Κάθε εμπόδιο είναι για καλό"...

Ελπίζω ότι αυτό το καλό ήρθε ή έρχεται και απλά θα προσθαπήθσω να συνεχίσω ελπίζοντας, χαμογελώντας και προσπαθώντας για το καλύτερο...

Και επειδή κάθε τέλος κρύβει μέσα του μια καινούρια αρχή ...

Στις νέες αρχές λοιπόν!

Και χρόνια μου πολλά!

Γιαυτά και άλλα πολλάααααα!

Επειδή είμαι ξεχασιάρα...

Και εκτός από ξεχασιάρα σου έριξα και "λάσπη"...

Σ'ευχαριστώ πολύ που υπάρχεις στη ζωή μου.

Σ'ευχαριστώ για όλα τα χρόνια που γεμίζεις το κενό μου.

Επειδή με μαθαίνεις τι σημαίνει "ΜΑΖΙ"...

Επειδή μου κρατάς το χέρι στα δύσκολα και στα εύκολα,

στα καλά και στα άσχημα...

Γιαυτό....

ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ!!....:)

Έστω μια μέρα μετά...:P

Να μην ξεχνάς, θέλω πάντα να χαμογελάς, γιατί από αυτό το χαμόγελο πάιρνω δύναμη να συνεχίσω...:)

Santaaaaaaaaaaa! ΓΡΑΜΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!

Αγαπημένε Άγιε Βασίλη,

Τι κάνεις?Πως είναι η υγεία σου φέτος?Έμαθα ότι ένεκα της Η1Ν1 δεν σε αφήνουν να αγκαλιάζεις τα παιδάκια για φωτογραφίες μην κολλήσουν.Αχ! Αυτή η κρίση θα μας γονατίσει όλους. Πρώτα η οικονομία που σε έβγαλε και εσένα στο δρόμο να φωτογραφίζεσαι σαν αξιοθέατο και τώρα έρχεται και ο ιός να σε αποτελειώσει...Κουράγιο Άγιε μου, θα περάσει και αυτό...

Οι τάρανδοι καλα?Μήπως χτύπησε κανένας ταρανδούλης στις πρόβες με το έλκηθρο?Αν έχεις πρόβλημα πές μου να σου φωνάξω κανένα άντρα καμιάς απ'τις γνωστές μου...Μερικοί από αυτούς έχουν μεγαλύτερα κέρατα από τους δικούς σου, αλλά πιστεύω να μην πειράζει. Anyway, ότι θες εδώ είμαι!

Εγω καλά είμαι. Φυσικά είμαι πολύ καλύτερα από πέρισυ τέτοιες μέρες, που με έψηνε ο πυρετός και τα ψυχοσωματικά με είχαν πιάσει στο φουλ! Η δουλειά ευτυχώς τελείωσε - όχι τελείως προς Θεού, απλά τελείωσε το δύσκολο κομμάτι - και τώρα μπαίνουμε στα ελαφριά. Όλα καλά είναι αγαπημένε μου. Παραδόξως βέβαια, γιατί έχω συνηθίσει τέτοιες μέρες να με τρώει μια δυστυχία.

Ας μη σε ζαλίζω όμως αγαπημένε μου Άγιε. Σου γράφω για να σου πω τι δώρο θέλω φέτος.

Κατ'αρχήν να σε ενημερώσω ότι φέτος ήμουν μέτριο παιδί. Δηλαδή είχα και καλές και κακές στιγμές. Μάλλον είχα περισσότερες κακές, αλλά οι καλές μου ήταν ποιοτικές (:P) .Δικαιολογίες φτηνές....Ήμουν πολύ κακο παιδί, βασάνισα τους αγαπημένους μου μέχρι σκασμού. Αλλά αγαπημένε μου Άγιε, με βασάνισαν και εμένα πολύ στη δουλειά. Γιαυτό φέρθηκα άσχημα.

Όμως θέλω να σου ζητήσω μια χάρη. Να ξέρεις ότι σε όλους τους ανθρώπους οι οποίοι με περιβάλλουν πρέπει να καταχωρήσεις στα δικά τους γράμματα την ατελείωτη κατανόηση και την υπομονή που έκαναν για χάρη μου.Να φανείς γενεόδωρος σ'αυτούς!

Όσο για μένα λίγα πραγματάκια θέλω.

1)Θέλω να έχω δουλειά!

Βάλε το χεράκι σου να μην πεινάσω και φέτος, να μην φουσκώσω τις πιστωτικές και να μην καταχρεωθώ σε φίλους και γνωστούς για να πληρώσω το νοίκι - και τα παπούτσια που αγοράζω μανιοδώς.

2)Θέλω να έχω αγάπη!

Σ'ευχαριστώ για την αγάπη που έλαβα φέτος, κάπως έτσι και καλλυτερα να είναι και του χρόνου. :D

3)Θέλω να έχω υγεία!

Όχι μόνο εγώ. Θέλω αγπημένε μου Άγιε να έχουν υγεία όλοι οι άνθρωποι, μα κυρίως αυτά τα παιδιά που σπανίως κάνουν γιορτές σπίτι τους - όπως λέει και ο αγαπημένος μου SAKIS στη διαφήμιση με το αρgoydaki . Πολύ στεναχωριέμαι Άγιε μου για όλα αυτα τα παιδάκια που δεν μπορούν να νιώσουν τη μαγεία των Χριστουγέννων. Κάνε ένα καλό βρε να πάνε και αυτά σπίτι τους!

Αυτά τα λίγα από εμένα την αγαπημένη σου Σκορπίνα!

Φιλιά πολλά :)

φωτό:
http://www.dhh.louisiana.gov/offices/?ID=136
http://www.digital-photo.com.au/v/People/Street+Photography/Young_Love_MG_4794.jpg.html
http://kyvoicesforhealth.com/covering_kids.html
http://www.shutterstock.com/pic-38799259/stock-photo-cuckold-man-with-horns.html

We ran out of gin(ies)...Tequila 's ok for you?

Πολλές φορές κλείνω τα μάτια μου και λέω
"Αχ!μακάρι όταν ξυπνήσω να είμαι πάλι 5-10-15 χρονών.."
"Αχ!μακάρι όταν ανοίξω τα μάτια μου να έχουν φύγει όλα αυτά"
"Αχ! Μακάρι να..."

Πολλές φορές εύχομαι να τρίψω ένα λιχνάρι και να εμφανιστεί ένα τζίνι..
Να του ζητήσω...
όχι λεφτά
όχι επιτυχία
όχι ακίνητα και αυτοκίνητα

Ήθελα απλά να του ζητήσω να γίνουν όλα όπως παλιά...

Αλλά.

Εγώ μεγαλώνω και όλα γύρω μου μεγαλώνουν μαζί με μένα.
Και όσο απομακρύνομαι από την παιδική ηλικία συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο ότι δεν υπάρχουν παραμύθια.

Δεν υπάρχει ροζ σύννεφο, ούτε χρυσό κλουβί.

Δεν υπάρχουν χαρούμενοι κλειδοκράτορες να σου φτιάχνουν τηγανίτες για πρωινό.

Δεν υπάρχουν τζίνι.

Δεν υπάρχει μηχανή του χρόνου.

Και ότι ζούμε δεν ξαναγυρνάει...


Μακάρι να μπορούσα να γίνω εγώ το τζίνι σου.

Μακάρι να μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω

Αλλά.

Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σου πω

Ότι εγώ θα είμαι εδώ για όσο ζω
Και ότι θα σε στηρίζω σε ό,τι ζούμε
Και θα μοιράζομαι μαζί σου τα ΠΑΝΤΑ...
ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Και ότι όσο ζω θα ευγνωμονώ τους κλειδοκράτορες που μου χάρισαν εσένα για παρέα στη ζωή μου.

Και ότι δεν υπάρχει πιο ακριβό και πιο μεγάλο δώρο από εσένα.


Ας μείνεις όσων χρονών θες.

Για μένα θα είσαι πάντα ο αδερφός μου.

Και θέλω να είσαι ΠΑΝΤΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ

(αφού μας τελείωσε το gin(i) θες μια τεκίλα να πάνε κάτω τα φαρμάκια?)
:PPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPP


Κερνάω απόψε εγω....