37

Ξημερωνει λοιπον αυτη η μερα. 

Αρρωστιλα all over the place. 

Δεν νομίζω οτι τα τελευταία 37 χρόνια μου έχει συμβεί ποτέ να είμαι άρρωστη αυτή τη μέρα. Αλλά να που έφτασε αυτή η στιγμή. Ας ελπίσουμε οτι θα είναι η τελευταία.

Εκτός λοιπόν απο μύξα και κατάπτωση πάμε να δούμε τι άλλα feelings παίζουν.

Ε να μωρέ τα γνωστά μαυροκαταθλιπτικά φιλινινγκς. Οι άσπρες τρίχες που πληθαίνουν και που απρόσκλητες σκάνε σε περίεργα μέρη όπως τα φρύδια (wtf δηλαδή), οι ρυτίδες που επίσης πληθαίνουν ύπουλα και ήσυχα σαν σιγανά ποταμάκια (αυτά που πρέπει να φοβάσαι λέει). Τα χρόνια που περνούν και χάνονται. Τα εξπεκτέισονς που είχες από τη ζωή σου versus reality και γενικά τέτοια ωραία.

Όμως προχθές διάβασα κάτι που πολύ ήθελα να το γράψω εδώ να μου το θυμίζω όταν με πιάνουν τα μαυροκαταθλιπτικά μου. 

Ναι γερνάμε, και ναι ασπρίζουν τα μαλλιά μας και τα φρύδια μας και οι μασχάλες μας (ίσως, δεν ξέρω, γιατί έχω πολλά χρόνια να δω τρίχα εκεί). Ναι οι ρυτίδες πληθαίνουν ύπουλα και ήσυχα και κοιτάς παλιές φωτογραφίες σου ζηλεύοντας την ανεμελιά της ανόητης φάτσας που αντικρίζεις. 

ΑΛΛΑ αυτό που ποτέ μέχρι τώρα δεν είχα σκεφτεί είναι οτι αυτά όλα είναι blessing in disguise που λένε και στο χωριό μου. 

Γιατί φίλε μου χρειάζεται να είσαι ζωντανός για να ασπρίσουν τα μαλλιά σου. Χρειάζεται να είσαι ζωντανός και ΓΕΛΑΣΤΟΣ για να πληθαίνουν οι ρυτίδες σου. Χρειάζεται να είσαι ζωντανός για να μην μπορείς να πάρεις τα πόδια σου απο την κούραση μια εβδομάδα επειδή το Σάββατο ξενύχτησες μεχρι τις 3 (ενώ στα 20 πήγαινες σερί δουλειά-σχολή-καφέ-γυμναστήριο-καφέ-ποτό και ξεπέταγες και το γκομενάκι και ηταν απλά Τετάρτη). Γιατί γενικά πρέπει να είσαι ΖΩΝΤΑΝΟΣ να βλέπεις το κοντέρ να ανεβαίνει κάθε χρόνο. Και το να είσαι ζωντανός είναι το πιο πολύτιμο πράγμα του κόσμου. Ξέρεις γιατί?

Για τις κόρες μου που οσο περνάνε τα χρόνια θελω να τις δω να μεγαλώνουν απο ζαμπόν σε μικρά και μετά σε μεγάλα ξεχωριστά ανθρωπάκια. Για τα σαββατοκύριακα με επιτραπέζια και τηγανήτες στο παράθυρο χαζεύοντας την βροχή. Για τα καλοκαίρια με ανέμελες βουτιές στη θάλασσα αλλά και για τα άλλα, τα γεμάτα αγωνία για τα αποτέλεσματα των σχολικών εξετάσεων. Για τα βράδυα που ξαγρύπνησα να τις ταΐσω αλλά και τα επόμενα που θα ξαγρυπνήσω στο πλάι τους μέχρι να πέσει ο πυρετός ή να περάσει η "κοιλιά" τους (απο τη χ-ψ ερωτική απογοήτευση). Για τις μέρες και τις νύχτες που σαν empty nesters θα προσπαθούμε να ξαναγνωριστούμε και να ξαναερωτευτούμε μετά από μια 20ετια(?) που τρέχαμε σαν τρελλοι να προλάβουμε τα πάντα.

Γιατί οσο εισαι ζωντανός έχεις πράγματα να σε κρατούν σε εγρήγορση. Έχεις λόγους να χαιρεσαι και να λυπάσαι να αγχώνεσαι και να γελάς. Και οχι δεν είναι δεδομένο οτι θα είμαστε ζωντανοί. Γιατι παρα πολλά κοντέρ σταμάτησαν νωρίς (ειδικά τα τελευταια 2 χρόνια). Παρά πολλές κόρες και γιοί έχασαν ξαφνικά την τετράδα τους κ δεν μπορούν να παίξουν επιτραπέζια κ στην καλύτερη να έχουν ενα μάρμαρο κ μια φωτογραφία να μοιραστούν τον πόνο ή τη χαρά τους. 

Γι'αυτό όταν ξυπνήσω το πρωί θέλω να μπορώ να εστιάσω σε αυτά που έχουν σημασία και να αφήσω τα υπόλοιπα στη λήθη. 

Και αυτό θα κάνω. 

Χρόνια μου πολλά, τοσο πολλά που να μην τα θυμάμαι πια. 

Μουτς στη μούρη

Χριστουγεννιάτικο τραπέζι

Παραμονή Χριστουγέννων στο κρησφύγετο μου.

Τα Χριστούγεννα είναι η μόνη εποχή του χρόνου που μπορώ να ακούω jazz για ώρες χωρίς να ενοχλούμαι. Οποιαδήποτε άλλη εποχή νομίζω ότι ακούω θόρυβο. Αυτό είναι το δικό μου θαύμα των Χριστουγέννων. Μάλλον του αγαπημένου μου, ο οποίος παρακαλάει να ακουστούν λίγες jazzoνότες εδώ μέσα όλο το χρόνο αλλά μάταια. Γενικά τα Χριστούγεννα τα αγαπώ. Όχι για τη γέννηση του Χριστούλη και τα λοιπά παραμύθια, ούτε για τα ψώνια, τα οποία μεταξύ μας μετά από τόση ανεργία φαντάζουν μακρινό όνειρο, αλλά γιατί έχουν όλοι καλύτερη και πιο ζεστή διάθεση. 

Μ' αρέσουν οι ανθρώπινες σχέσεις ρε παιδί μου. Όσα άσχημα και αν συμβαίνουν, όσο σκληρή και αν είναι η ζωή εγώ μέσα μου είμαι ρομαντική και το φχαριστιέμαι τις γιορτές. Ο κόσμος έχει σχεσοδιάθεση. Περπατάω στους δρόμους και αν πετύχω ζευγάρια αγκαλιασμένα να φιλιούνται μπορεί να κλαίω από συγκίνηση ώωρες! Μ'αρέσει η ιδέα του να μαζευτούμε οικογενειακά γύρω από ένα τραπέζι με ό,τι θέλει ο καθένας πάνω και να συζητάμε, να φωνάζουμε, να γελάμε...  

Για μένα Χριστούγεννα σημαίνει αγάπη, ζεστασιά, και καλή διάθεση. 

Στην οικογένειά μου είμαστε όλοι διαφορετικοί. Μπορεί να βρίσκουμε εκατομμύρια λόγους όλο το χρόνο να τσακωνόμαστε - και πίστεψέ με το κάνουμε συχνά - αλλά αυτή τη διαφορετικότητα μας αγαπώ. Μαζευόμαστε χωρίς λόγο όλο το χρόνο. Μάλλον για να το θέσω πιο σωστά ή μαμά μας μαζεύει μες το χρόνο αρκετές φορές για φαγητό. Πάντα υπάρχει μια δικαιολογία για να κάνει τραπέζι. Μπορεί να φάμε μακαρόνια με σάλτσα και σαλάτα λάχανο, άλλωστε το περιεχόμενο του τραπεζιού δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να μαζευτούμε να κάνουμε θόρυβο. Αυτό έχω καταλάβει. Και του δίνουμε και καταλαβαίνει. Κάθε φορά. 

Αλλά τα Χριστούγεννα είναι διαφορετικά.

Η μαμά μου κάνει τραπέζι σπίτι μας τα Χριστούγεννα τα τελευταία 30 χρόνια, στο οποίο είναι καλεσμένη όλη η οικογένεια (με την ευρεία έννοια του όρου), και έρχεται όποιος θέλει. Παππούδες, γιαγιάδες, θείοι, ξαδέρφια, και φυσικά φίλοι. Το δικό μας Χριστουγεννιάτικο τραπέζι έχει πάντα κάποιον φίλο, γιατί οι φίλοι μας ήταν πάντα προέκταση της οικογένειάς μας.(Και ας την πατήσαμε πολλές φορές).

Το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι ετοιμάζεται 2-3 μέρες. Η μαμά καθαρίζει, ψωνίζει και μαγειρεύει 1 εβδομάδα πριν. Θέλει πάντα να ικανοποιεί όλα τα γούστα γιαυτό στο Χριστουγεννιάτικο μενού βρίσκεις τα πάντα. Αναλόγως την οικονομική άνεση της κάθε χρονιάς, προσπαθεί να καλύψει όλα τα γούστα για όλους τους καλεσμένους, και σέβεται και όλες τις παραξενιές. Διαρκεί συνολικά 14-15 ώρες (ναι τόοοοοοοσοοοο πολύ) και περιλαμβάνει για όσους θέλουν, Πρωινό καφέ, συμμετοχή στην προετοιμασία των τελευταίων φαγητών τα Χριστούγεννα το πρωί, κόψιμο κρεάτων, σαλάτας κλπ, φαγητό, γλυκό, φρούτο, γιαούρτι με γλυκά κουταλιού,  καφέ απογευματινό και τέλος ποτό. 

Το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι μας, άλλοτε πλουσιότερο και άλλοτε φτωχότερο, με πολλούς η με λίγους, με γέλια ή με κλάματα, είναι πάντα ζεστό και αγαπησιάρικο. Και δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω αλλού Χριστούγεννα. Όχι ότι τα Χριστούγεννα αλλού δεν μπορεί να είναι ωραία, αλλά γιατί δεν είναι η οικογένειά μου :) Γιατί αν δεν μπορώ να γελάσω, να κλάψω, να συζητήσω και να τσακωθώ με την ησυχία μου δεν το νιώθω 100%. Και επειδή όπως προείπα για μένα τα Χριστούγεννα δεν έχουν να κάνουν ούτε με θρησκεία ούτε με ψώνια ένα μόνο θέλω. 

Αγάπη. Μόνο. Ρε. 

Καρπούζι

Ο Ιούλιος ήταν περίεργος μήνας. Συνήθως είναι ο αγαπημένος μου. Είναι ο πιο καλοκαιρινός, πιο ζεστός και πιο ανέμελος μήνας του χρόνου. Είναι ο μήνας - καρπούζι. Και ως γνωστόν το καρπούζι είναι το αγαπημένο μου φρούτο και για μένα καρπούζι = θάλασσα = διακοπές = ξεγνοιασιά. Άρα καταλαβαίνεις περίπου τι σημαίνει Ιούλιος για μένα.

Αυτός ο Ιούλιος όμως, εκτός από ζεστός και καλοκαιρινός δεν είχε τίποτα άλλο. Ούτε καν αρκετό καρπούζι  2 καρπούζια  μέσα στο μήνα και τα δυο μέτρια ως χάλια. Που θα βρω ρε γαμώτο την καρπουζάρα που έτρωγα ζεστή έξω από τη σκηνή τα παιδικά καλοκαίρια μου παίζοντας με τον αδερφό μου ??Μάλλον πουθενά, έχω απελπιστεί πια...

Επανέρχομαι στο θέμα Ιούλιος, ήταν λοιπόν βλακομήνας. Κάτι το ίντερβιου που σας έλεγα και έτρεχα στις αρχές του μήνα. Κάτι που περίμενα απάντηση τον υπόλοιπο μήνα (αυτό με ξέκανε να ξέρεις), κάτι που περιμέναμε κάποια άλλα αποτελέσματα (όχι ιατρικά), τα οποία βγήκαν καλά ευτυχώς! Αλλά καταλαβαίνεις. Κάτι απο 'δω κάτι από 'κει, και τσούπ! Έφυγε αργά αργά ο μήνας της αναμονής. 

Ο Αύγουστος μπήκε με το δεξί. Πιο δεξί δεν γίνεται. Πρώτη χρονιά που τον συμπαθώ σα μήνα. Βέβαια καρπούζι ακόμα δεν έφαγα, σήμερα λέω να το σφάξω και βλέπουμε. 

Επίσης έχω ξαναμπλεχτεί με μωρά. Όχι τα γνωστά μωρά, άλλα μωρά, καινούρια για μένα. Και έπεσα και με τα μούτρα και έχω ξετρελαθεί πάλι. Έπαθα addiction και θέλω να τα βλέπω συνέχεια και ας μου πίνουν το αίμα (σα κουνούπια είναι με στραγγίζουν εντελώς).  

Σε άλλα νέα, οι ποδηλατοβόλτες συνεχίζονται, το κολυμβητήριο λίγο με έχασε (είδες που σου είπα ο Ιούλιος ήταν βλακομήνας, όλα χαλάσανε), και γενικά life goes on as always does. 

Γιαυτό σου κάνω αυτό το ποστ να σε keep updated. :)
Φιλιά σε όσους διακοπάρουν! Και στους υπόλοιπους...

Keep καρπούζιing!!!

Οικογένεια

Ξέρω, ξέρω. Έχω υποσχεθεί να μη γράφω. Αλλά είναι μια υπόσχεση που το δευτερόλεπτο που την έδινα, ήξερα ότι δεν μπορώ να την κρατήσω. Επί σειρα ετών αυτός εδώ ο χώρος χρησιμεύει σαν σάκος του box. Μπαίνω, τα λέω, ξεσπάω, και φεύγω. Διαβάζω εσάς, την καθημερινότητά σας, τα θεματά σας. Σκέφτομαι. Επεξεργάζομαι....

Μια μορφή ψυχοθεραπείας. 

Ηξερα λοιπόν ότι όταν έλεγα ότι δεν θα ξαναγράψω γιαυτά, έλεγα ψέμματα. 

Σήμερα, θέλω να σου μιλήσω την οικογένειά μου. Δηλαδή

Για την αγάπη. Την ειλικρίνεια. Το ΣΕΒΑΣΜΌ.

Το έχω πει πολλές φορές ότι έχω μέσα μου ισχυρές ηθικές αρχές και νιώθω πολύ περήφανη γιαυτές.

Αν έχω φτάσει εδώ που έχω φτάσει στη ζωή μου, και να ξέρεις ότι είμαι πολύ περήφανη για το πού έχω φτάσει, φταίνε αυτές η ηθικές αρχές που έχω. 

Τυχαίνει να έχω πολύ παράξενο τρόπο αντίδρασης και αυτό οδηγεί στο να με παρεξηγούν το 90% των γνωριμιών μου, έτσι, έχω από μικρή αναπτύξει ισχυρό ενδιαφέρον για το τι κρύβεται ΠΙΣΩ ΑΠΟ το φαινομενικό. Για μένα λοιπόν, ουδέποτε έπεξαν ρόλο στη ζωή μου οι ταμπέλες. Αντιθέτως, η ουσία, είναι αυτή που με ενδιαφέρει. Αυτό με βοηθάει να βλέπω πίσω από τις ταμπέλες και να λειτουργώ πιο ισορροπημένα. 

Για μένα λοιπόν η έννοια οικογένεια απαρτίζεται ανθρώπους που μοιράζονται τρεις βασικές αρχές την ΑΓΑΠΗ, την ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ, και το ΣΕΒΑΣΜΟ. 

ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ, δεν προϋποθέτει ούτε γάμο, ούτε υπογραφές, ούτε περιουσίες, ούτε λεφτά. 
Περίεχει μόνο ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ οι οποίοι αγαπούν ο ένας τον άλλο, είναι ειλικρινείς ο ένας με τον άλλο και σεβονται ο ένας τον άλλο.

ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ διαφορετικό, δεν με αφορά. Δεν είναι οικογενειά ΜΟΥ, και άρα δεν μπορεί να με επηρεάσει κιόλας. 

Αντιλαμβάνομαι τους ανθρώπους σαν οντότητες και όχι σαν ιδιότητες. Και πιστεύω ότι εκεί βρίσκεται και το νόημα της ύπαρξής μας. 

Να εξελίσσουμε την ουσία μας, και όχι να αναβαθμίζουμε την ιδιότητα που κατέχουμε. 

Γιατί όπως έλεγε και ο παππούς μου:

"Ό,τι σου ανήκει, και ό,τι θα μπορεί να σου ανήκει ποτέ, βρίσκεται μέσα στο μυαλό σου. Τίποτα άλλο. Αν θες να νιώθεις πλούσια και αν θες να απελευθερωθείς, διάβασε. 
Γιατί η γνώση ΜΟΝΟ μπορεί να απελευθερώσει." 

ΤΩΡΑ καταλαβαίνω τι εννοούσε με αυτό. 

Και τον ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ που μου το πέρασε ΤΟΣΟ μέσα μου, που σήμερα, καθώς αντιλαμβάνομαι τι εννοούσε, δεν αισθάνομαι φτωχή, ούτε δούλος ΚΑΝΕΝΟΣ,  μα πλούσια και ΕΛΕΥΘΕΡΗ.