Τετάρτη, 1 Ιανουαρίου 2020

Ρεζολουσιόν με Φλεξιμπίλιτι

Καλημέρα, Καλή χρονιά και "Όλα καλάαααααααα να μας πάνε" (αλά Sakis, ξέρεις). 

Ξέρετε πόσο μ'αρέσουν τα νέα ξεκινήματα. Δεν θα μπορούσα λοιπόν να μην είμαι ενθουσιάσμένη με την άφιξη της νέας χρονιάς. Ειδικά αυτής της στρογγυλής χρονιάς που με βρήκε στην πρωτεύουσα των γαλοπουλων. Έτσι λοιπόν, σήμερα είπα να πρωτοτυπήσω. Αφού δεν εγραψα το καθιερωμένο απολογιστικό ποστ, είπα μόλις άνοιξα το μάτι, παρέα με σοκολατένιες μαντλενς  μπον μαμαν, να γράψω το πρώτο πόστ την πρώτη αυτής της στρογγυλής χρονιάς. 

Επειδή μου αρέσει να μη μένω στάσιμη, και για να αποφύγω να γράφω απολογιστικά ποστ που να λένε πόσο χάλια ήταν η χρονιά, συνήθως το πρώτο της χρονιάς είναι σχεδιαστικό. Κάνω δηλαδή τα ρεζολούσιονς μου, βάζω τις βάσεις για να εκμεταλλευτώ όσο καλύτερα μπορώ τις επόμενες 365 μέρες ώστε να μην έχουμε αδέσποτα ριγκρέτς να κυκλοφορούν ανάμεσά μας σε εναν χρονο. (που καθόλου δεν τα θέλουμε).

Στο παρελθόν έχω περάσει εποχές που τα ρεζολουσιόν μου ήταν βίβλος. Έπρεπε να ακολουθηθούν πιστά και με ευλάβεια. Γενικά στο παρελθόν τα πήγαινα πολύ καλά με τα κουτάκια μου. Τα κουτάκια ήταν αυστηρά - πιο αυστηρά απο σινιόν κότσο μπαλαρίνας - καθώς ήταν ένας τρόπος να βάλω τη ζωή/σκέψεις/καταστάσεις σε μια τάξη. ΚΑΙ ΠΟΣΟ Μ'ΑΡΕΣΕΙ Η ΤΑΞΗΗΗΗΗ!

Μεγαλώνοντας όμως, τα πράγματα άλλαξαν. Κάτι οι απρόβλεπτοι και ανήσυχοι άνθρωποι που μπήκαν και στρογγυλοκάθησαν στη ζωή μου, κάτι μια καταθλιψάρα που με έκανε να τραγουδάω σαν τη Βίσση "Δεν έχω τάαααασεις αυτοκτονίιιιιιιιας" ενώ ξεκάθαρα φλέρταρα με το κενό από το μπαλκόνι του 7ου, με έκαναν να αποδεχτώ το γεγονός ότι τα πράγματα μπορεί να ΜΗΝ έρθουν όπως τα σχεδιάζεις  - άκουσον άκουσον - και αυτό είναι ΟΚ (κατσε να ρίξω λίγο dettol να αποστηρώσω το βρωμοπληκτρολόγιο που μου επέτρεψε να γράψω  τέτχιο πραγμα). 

Αφού λοιπόν επέζησα της καταθλιψάρας, και αφού οι απρόβλεπτοι άνθρωποι ΔΕΝ λενε να φυγουν απο τη ζωή μου (παλι καλα να λες) επίβεβαιώνοντάς μου εμπράκτως ότι ακόμα και ΧΩΡΙΣ κουτάκια μπορεί ένας άθρωπος να ζήσει, αποφάσισα να τα πάρω όλα λίιιιιγο πιο χαλαρά. 

Έτσι λοιπόν τα ρεζολουσιόν υπάρχουν και είναι απαραίτητα ώστε να έχουμε ένα χάρτη να πλοηγηθούμε στη νεα χρονιά αλλά είναι ελαφρώς πιο ρευστά, κάτι σαν επιμελώς ατημέλλητος κότσος ρε παιδί μου. Να ξέρουμε περίπου που θέλουμε να πάμε αλλά η πορεία να είναι φλέξιμπολ. Να μπορούμε να παρεκλίνουμε για να δούμε και εκείνο το ωραίο τοπίο ή να φάμε τον απίστευτο τοπικό μεζέ και να χαλαρώσουμε για να απολαύσουμε λίγο και τη διαδρομή.

Αυτή η στρογγυλή χρονιά λοιπόν, με βρίσκει και εμένα λίγο πιο στρογγυλή. Όχι χοντρή αλλά, χαρούμενα στρογγυλή. Κάτι σαν το kinder έκπληξη ένα πράγμα. Αμέεεε.

Να σου πω ένα μυστικό? 

Αυτό είναι η μεγαλύτερη ανατροπή που έχει συμβεί στη ζωή μου τα τελευταία 35 τουλάχιστον χρόνια. Αχαχαχαχαχα. Όσοι με ξέρουν, ξέρουν. 

Επειδή λοιπόν μας έρχεται μεγάααααλη έκπληξη μέσα στο χρόνο, πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι - αλλά και ΠΩΣ να προετοιμαστείς για μια τέτοια έκπληξη, δεν γίνεται. Επειδή όπως συμβαίνει με όλες τις μεγάλες εκπλήξεις είναι ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΕΣ - εξ'ου και εκπληξεις - πρέπει να υπάρχει χώρος μέσα στα ρεζολουσιόν για πολύ φλεξιμπίλιτι για να αποφύγουμε τι απογοητεύσεις. 

Γιαυτό λοιπόν, για αυτη τη στρογγυλή χρονιά υπόσχομαι: 

- Πρώτα απ'όλα και ΠΑΝΩ απ'όλα να είμαι ΦΛΕΞΙ. Να μην μπαίνω στα κουτάκια μου και να μην κλειδαμπαρώνομαι εκεί. 
- Να είμαι καλό κορίτσι και να αγαπάω τους γυρω μου. Αυτούς που με στηρίζουν, με αγαπουν και είναι δίπλα μου στα δύσκολα αλλα και στα εύκολα. 
- Να αγαπάω τον εαυτό μου γιατί ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ μετα απο ΤΟΣΑ χρόνια, πρέπει να παραδεχτώ ότι αυτός είναι και έχει ανάγκη απο αγάπη και φροντίδα για να με αντέχει. 
- Να αποφευγω την μαλακία και την στενομυαλιά ΜΕ ΚΑΘΕ ΚΟΣΤΟΣ. Μανούλες τους φέισμπουκ, της εκκλησίας και των λοιπών παρατρεχάμενων ΜΕΙΝΕΤΕ ΜΑΚΡΙΑ ΜΟΥ. Δεν υπάρχει χώρος στη ζωή μου για άλλο bullshit. 

- Τέλος, Να συνεχίσω να κάνω όνειρα που με τρομάζουν και να μην τα πρατάω αλλά να τα κυνηγάω, γιατί μόνο τότε εκμεταλλεύομαι τη ζωή στο max.

Lots of love μάλλον καλύτερα amour, από την πόλη του φωτός (ΜΑ ΠΟΣΟ ΚΛΙΣΕ ΠΧΙΑ).

Τετάρτη, 22 Μαΐου 2019

Προεκλογικός Θυμός

Hello, hello

Τι κανουμε? Πως ειμαστε? Όλα καλα?

Λοιπόν, εδώ έχει σήμερα ήλιο και όταν εχει ήλιο όλα φαίνονται διαφορετικά. Δεν έχει σημασία σε ποιά μεριά του κόσμου βρίσκεσαι, το αποτέλεσμα είναι παντα το ίδιο. Όταν μετά απο καιρό βγαίνει ο ήλιος όλα φαίνινται αλλιώς. Πιο ζεστά, πιο όμορφα, πιο χρωματιστά, πιο ελπιδοφόρα ρε παιδί μου. 

Έτσι λοιπόν, σήμερα που λόγω ήλιου τα βλέπω όλα μέσα από ένα πρίσμα λιγο πιο φωτεινό αποφάσισα να γράψω δυο λόγια για το πως νιώθω τελευταία. 

Γενικά νιώθω γαμώ. Δηλαδή γαμάτα. (με προσοχή σε ποιο "α" μπαίνει ο τόνος) 

Δεν είναι ένα συναίσθημα που το νιώθω συνειδητά. Αφού αν με ρωτήσεις οποιαδήποτε στιγμή νιώθω μια πληθώρα άλλων συναισθημάτων που εκτείνονται σε ολόκληρο το φάσμα των συναισθημάτων από ντιπ ντάουν μαυρίλα μέχρι την απόλυτη χαρά του τρελλού. 

Ανοίγει η παρένθεση (
Εξαρτάται σε τι φάση βρίσκεται η χημεία μέσα στον εγκέφαλό μου τη δεδομένη στιγμή. Γιατί ως γνωστόν έχουμε και εκείνες τις ορμόνες που μόλις λες "'Ωπα, εδώ είμαστε, βρήκα την ισορροπία μου" ,γελάνε χαιρέκακα και λένε "Θα σου δείξω εγώ τι βρήκες και πώς το χάνεις".  Έτσι αρχίζει ενα ρόλερκοστερ τρελό που σε αφήνει μόνο εάν και εφόσον έχεις ξεπατωθεί, ή έχεις μαχαιρώσει οτιδήποτε ζωντανό υπάρχει γύρω σου πάνω που είσαι έτοιμη να αρχίσεις να μαχαιρώνεις τοίχους και ντουλάπια και μένεις με το μαχαίρι στο χέρι να κοιτάς το κενό με βλέμμα τύπου " Τι κανω εγω εδω? - Ποια είμαι?"

Κλείνει η παρένθεση ).


Όπως έλεγα λοιπόν, το overarching συναίσθημα (που λέμε και στο χωριό μου) είναι ΓΑΜΩ.

Αυτό μου συμβαίνει γιατι πολύ απλά ΔΕΝ βρίσκομαι εκεί στα πάτρια. Είναι πικρό το ψωμί της ξενιτιάς έλεγε ο μέγας Ελληναρας άρχοντας της κλάψας, αλλά το δικό μου ψωμί εδώ στην ξενιτιά είναι γλυκό. Γλυκύτατο. Όσο με κρατάει μακριά απο τη χώρα για της οποίας τα ρεζίλια ντρέπομαι βαθιά. 

Με ρωτάνε φίλοι και γνωστοί πότε σκοπεύω να γυρίσω. Η απάντηση είναι ΠΑΝΤΑ η ίδια.

ΠΟΤΕ.

Πώς να το πώ απλά ρε παιδί μου, δ ε ν    μ ο υ    λ ε ί π ε τ ε. Δεν μου λείπει η μιζέρια, ούτε η δυστυχία. Δεν μου λείπουν οι λάθος επιλογές. Ούτε το συναίσθημα να είμαι μειονότητα σκεπτόμενων ανθρώπων ανάμεσα σε μια θάλλασα ανεγκέφαλων.

Δεν μου λείπουν οι γελοιότητες, δεν μου λείπει που πληρώνεστε ξεδιάντροπα παραμονές εκλογών για να πουλήσετε την ψήφο σας και να ξαναματαδώσετε πλειοψηφία σε μια κυβέρνηση ηλιθίων και αναίσχυντων ψεφταράδων. Δεν μου λείπει να ζω ανάμεσα σε κατεξοχήν τεμπέληδες που κοιτάνε μόνο πώς θα τη βολέψουν και ποια έτοιμα λεφτάκια θα βρουν να φανε και που ψηφίζουν αυτούς που θα κάνουν το ονειρό τους πραγματικότητα.

ΔΕΝ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΡΕ ΖΩΑ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ ΞΕΧΑΣΕΙ ΤΟ ΜΑΤΙ.

Δεν μου λείπει που ακόμα δεν έχετε καταλάβει ΤΙ συνέβη στο ΜΑΤΙ. Δεν μου λείπει που δεν σαν ενδιαφέρει να φτιάξει τίποτα, αλλά το ΜΟΝΟ που σας νοιάζει είναι πότε θα πάρετε το επόμενο επίδομα να πάτε να το φάτε σε άιφον και διακοπάρες στη νησάρα. Δεν μου λείπει που βρίσκετε 10000000 δικαιολογίες για να μην δουλέψετε αλλα περιμένετε ποια κυβέρνηση θα σας τάξει το μάννα εξ'ουρανού είτε με προσλήψεις στο δημόσιο είτε με νεα επιδόματα και συντάξεις ώστε να την ψηφίσετε.

Δεν μου λείπει που στηρίζετε και υποθάλπτετε εγκληματίες και που βάζετε συμορίες εγκληματιών στη βουλή και τους παρέχετε βουλευτική ασυλία.

Γενικά ΔΕΝ μου λειπετε, ούτε εσείς, ουτε η νοοτροπία σας, ούτε τα θέλω σας. Επίσης δεν λυπάμαι κανέναν. Όποιος θέλει, κάνει το σκατό του παξιμάδι και βρίσκει τον τρόπο διαφυγής. Όπως έφυγα εγώ, έτσι έφυγαν χιλιάδες άνθρωποι και οικογένειες ολόκληρες και βρήκαν και αυτοί την υγειά τους.

ΝΑΙ, μας λείπει ο ήλιος και η θάλασσα και τα πανέμορφα τοπία, που δυτυχώς είναι σπάνια εκτός Ελλάδας. Αλλά πολλά άλλα είναι σπάνια εκτός Ελλάδας - τα περισσότερα απο τα οποία ΔΕΝ μας λείπουν.

Συγνώμη αναγνώστη μου αν προσβλήθηκες, αλλά όπως πάντα είμαι ειλικρινής μέχρι το κόκκαλο σ'αρέσει δεν σ'αρέσει. Άλλωστε δεν είμαι πολιτικός και δεν ζητάω την ψήφο σου όπως κάνει το 90% των Ελλήνων αυτήν την εποχή, και αυτό μου δίνει τη ελευθερία να μπορώ να χέστηκα αν προσβλήθηκες η όχι.

Όπως καταλαβαίνεις εκτός απο γαμώ νιώθω και πολύ ΘΥΜΟ. Δυστυχώς όμως δεν μπορω να τον εκφράσω αυτόν τον θυμό με αποτελεσματικό τρόπο και έτσι προτιμώ να στα λέω εδω μέσα απο το μικρό μου ημερολόγιο παρα να το κρατάω μέσα μου που κανείς δεν ξερει που θα φτάσει.

Αν πάλι, οτιδήποτε απο αυτά που σου γράφω σου φαίνονται περίεργα σου προτείνω να (ξανά)δεις το ντοκυμαντερ για το ΜΑΤΙ καθώς επίσης στα καπάκια το βίντεο αυτής της  ΔΕΝ-ΕΧΩ-ΤΟΣΟ-ΥΒΡΙΣΤΙΚΗ-ΛΕΞΗ-ΠΟΥ-ΝΑ-ΤΗΝ-ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ  περιφεριάρχη Αττικής. Για ευνόητους λόγους δεν βάζω λινκ για το εν λόγω βίντεο.

Αυτα για σήμερα.