Αρχιμηνακια

Άλλη μια χρονια που εφυγε, άλλη μια χρονια που άρχισε. 

Όχι, δεν εχω καταθλιψη, ούτε τα βλεπω όλα μαυρα. (Το οποίο εδω που τα λεμε ειναι μια ευχαριστη αλλαγη για αρχη). Υπαρχει μια ματαιοδοξια στους εορτασμους της νεας χρονιας οφείλω να ομολογησω, πλην όμως αυτή η (ψευ-δ)αίσθηση της έξαρξης της νεας χρονια μεσα στο καταχείμωνο και την καταχνια, μπορει να λειτουργησει θετικα για καποιους ανθρώπους. Οπότε και και δεν κρίνουμε. 

Προσωπικά, αυτη η πρωτοχρονια (τι πρωτοχρονια καλε εδω κοντευουμε στα μεσα του μήνα? - Ε καλα τωρα, όλα σχετικα είναι.), αποτελεί και μια καινουρια αρχη. Όχι ακριβως καινουρια αλλα μια επιστροφη τελοσπάντων σε μια ντεμί κανονικότητα που έχω να ζησω απο το 2020. 

Πρακτικά, μονο βεβαια. γιατι ουσιαστικά αυτό δεν γίνεται αφου απο το 2020 μέχρι το 2024 μπορεί να έχουν περάσει μόνο 4 χρόνια αλλά μέσα μου έχουν συντελεστει αλλαγες που μοιαζει σαν να εχουν περασει 10ετίες ολόκληρες. Σχεδόν έχω ξεχάσει το ατομο που ήμουν το 2020. 

Οπότε και δεν μπορω σε καμία περίπτωση να "επιστρέψω" σε καμια παλαιότερη "κανονικότητα". Αυτό που μπορώ όμως και αυτο που πρακτικά γίνεται είναι να εφεύρω μια νέα κανονικότητα. Μπαίνω λοιπόν σε μια παλιά αλλά νέα κανονικότητα. 

Είναι ωραίο αυτό το συναίσθημα, για πόσο βεβαια δεν ξερω αλλά προς το παρον απολαμβάνω. 

Στις νεες κανονικότητες λοιπόν.

Η μικρη ζωή

Ξεκίνησα μικρή, ενώ ένιωθα μεγάλη, από μια μεγάλη πόλη που ένιωθα μικρή, να πάω σε μια άλλη πόλη που την έβλεπα μεγάλη.

Είχα μεγάλα όνειρα, να ζήσω μια μεγάλη ζωή.

Τώρα που μεγάλωσα σε αυτήν εδώ την πόλη, σαν να μίκρυνε η πόλη, ή η ζωή μου, δεν ξέρω πιο από τα δύο ισχύει πιο πολύ. 

Όμως φαίνεται, πως μπορείς να ζεις μεγάλη ζωή σε μικρή πόλη αλλά και μικρή ζωή σε μεγάλη πόλη.

Μπορεί η πόλη να φτιάχνει τη ζωή σου? 

Ή μήπως η πόλη είναι η Ιθάκη? 

 

Ρεζολουσιόν με Φλεξιμπίλιτι

Καλημέρα, Καλή χρονιά και "Όλα καλάαααααααα να μας πάνε" (αλά Sakis, ξέρεις). 

Ξέρετε πόσο μ'αρέσουν τα νέα ξεκινήματα. Δεν θα μπορούσα λοιπόν να μην είμαι ενθουσιάσμένη με την άφιξη της νέας χρονιάς. Ειδικά αυτής της στρογγυλής χρονιάς που με βρήκε στην πρωτεύουσα των γαλοπουλων. Έτσι λοιπόν, σήμερα είπα να πρωτοτυπήσω. Αφού δεν εγραψα το καθιερωμένο απολογιστικό ποστ, είπα μόλις άνοιξα το μάτι, παρέα με σοκολατένιες μαντλενς  μπον μαμαν, να γράψω το πρώτο πόστ την πρώτη αυτής της στρογγυλής χρονιάς. 

Επειδή μου αρέσει να μη μένω στάσιμη, και για να αποφύγω να γράφω απολογιστικά ποστ που να λένε πόσο χάλια ήταν η χρονιά, συνήθως το πρώτο της χρονιάς είναι σχεδιαστικό. Κάνω δηλαδή τα ρεζολούσιονς μου, βάζω τις βάσεις για να εκμεταλλευτώ όσο καλύτερα μπορώ τις επόμενες 365 μέρες ώστε να μην έχουμε αδέσποτα ριγκρέτς να κυκλοφορούν ανάμεσά μας σε εναν χρονο. (που καθόλου δεν τα θέλουμε).

Στο παρελθόν έχω περάσει εποχές που τα ρεζολουσιόν μου ήταν βίβλος. Έπρεπε να ακολουθηθούν πιστά και με ευλάβεια. Γενικά στο παρελθόν τα πήγαινα πολύ καλά με τα κουτάκια μου. Τα κουτάκια ήταν αυστηρά - πιο αυστηρά απο σινιόν κότσο μπαλαρίνας - καθώς ήταν ένας τρόπος να βάλω τη ζωή/σκέψεις/καταστάσεις σε μια τάξη. ΚΑΙ ΠΟΣΟ Μ'ΑΡΕΣΕΙ Η ΤΑΞΗΗΗΗΗ!

Μεγαλώνοντας όμως, τα πράγματα άλλαξαν. Κάτι οι απρόβλεπτοι και ανήσυχοι άνθρωποι που μπήκαν και στρογγυλοκάθησαν στη ζωή μου, κάτι μια καταθλιψάρα που με έκανε να τραγουδάω σαν τη Βίσση "Δεν έχω τάαααασεις αυτοκτονίιιιιιιιας" ενώ ξεκάθαρα φλέρταρα με το κενό από το μπαλκόνι του 7ου, με έκαναν να αποδεχτώ το γεγονός ότι τα πράγματα μπορεί να ΜΗΝ έρθουν όπως τα σχεδιάζεις  - άκουσον άκουσον - και αυτό είναι ΟΚ (κατσε να ρίξω λίγο dettol να αποστηρώσω το βρωμοπληκτρολόγιο που μου επέτρεψε να γράψω  τέτχιο πραγμα). 

Αφού λοιπόν επέζησα της καταθλιψάρας, και αφού οι απρόβλεπτοι άνθρωποι ΔΕΝ λενε να φυγουν απο τη ζωή μου (παλι καλα να λες) επίβεβαιώνοντάς μου εμπράκτως ότι ακόμα και ΧΩΡΙΣ κουτάκια μπορεί ένας άθρωπος να ζήσει, αποφάσισα να τα πάρω όλα λίιιιιγο πιο χαλαρά. 

Έτσι λοιπόν τα ρεζολουσιόν υπάρχουν και είναι απαραίτητα ώστε να έχουμε ένα χάρτη να πλοηγηθούμε στη νεα χρονιά αλλά είναι ελαφρώς πιο ρευστά, κάτι σαν επιμελώς ατημέλλητος κότσος ρε παιδί μου. Να ξέρουμε περίπου που θέλουμε να πάμε αλλά η πορεία να είναι φλέξιμπολ. Να μπορούμε να παρεκλίνουμε για να δούμε και εκείνο το ωραίο τοπίο ή να φάμε τον απίστευτο τοπικό μεζέ και να χαλαρώσουμε για να απολαύσουμε λίγο και τη διαδρομή.

Αυτή η στρογγυλή χρονιά λοιπόν, με βρίσκει και εμένα λίγο πιο στρογγυλή. Όχι χοντρή αλλά, χαρούμενα στρογγυλή. Κάτι σαν το kinder έκπληξη ένα πράγμα. Αμέεεε.

Να σου πω ένα μυστικό? 

Αυτό είναι η μεγαλύτερη ανατροπή που έχει συμβεί στη ζωή μου τα τελευταία 35 τουλάχιστον χρόνια. Αχαχαχαχαχα. Όσοι με ξέρουν, ξέρουν. 

Επειδή λοιπόν μας έρχεται μεγάααααλη έκπληξη μέσα στο χρόνο, πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι - αλλά και ΠΩΣ να προετοιμαστείς για μια τέτοια έκπληξη, δεν γίνεται. Επειδή όπως συμβαίνει με όλες τις μεγάλες εκπλήξεις είναι ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΕΣ - εξ'ου και εκπληξεις - πρέπει να υπάρχει χώρος μέσα στα ρεζολουσιόν για πολύ φλεξιμπίλιτι για να αποφύγουμε τι απογοητεύσεις. 

Γιαυτό λοιπόν, για αυτη τη στρογγυλή χρονιά υπόσχομαι: 

- Πρώτα απ'όλα και ΠΑΝΩ απ'όλα να είμαι ΦΛΕΞΙ. Να μην μπαίνω στα κουτάκια μου και να μην κλειδαμπαρώνομαι εκεί. 
- Να είμαι καλό κορίτσι και να αγαπάω τους γυρω μου. Αυτούς που με στηρίζουν, με αγαπουν και είναι δίπλα μου στα δύσκολα αλλα και στα εύκολα. 
- Να αγαπάω τον εαυτό μου γιατί ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ μετα απο ΤΟΣΑ χρόνια, πρέπει να παραδεχτώ ότι αυτός είναι και έχει ανάγκη απο αγάπη και φροντίδα για να με αντέχει. 
- Να αποφευγω την μαλακία και την στενομυαλιά ΜΕ ΚΑΘΕ ΚΟΣΤΟΣ. Μανούλες τους φέισμπουκ, της εκκλησίας και των λοιπών παρατρεχάμενων ΜΕΙΝΕΤΕ ΜΑΚΡΙΑ ΜΟΥ. Δεν υπάρχει χώρος στη ζωή μου για άλλο bullshit. 

- Τέλος, Να συνεχίσω να κάνω όνειρα που με τρομάζουν και να μην τα πρατάω αλλά να τα κυνηγάω, γιατί μόνο τότε εκμεταλλεύομαι τη ζωή στο max.

Lots of love μάλλον καλύτερα amour, από την πόλη του φωτός (ΜΑ ΠΟΣΟ ΚΛΙΣΕ ΠΧΙΑ).

Η χρονιά σέρφ

Τελευταία μέρα του χρόνου, και αν και παραμελημένο το μπλογκοdiary δεν γινόταν να περάσει αυτός ο χρόνος κ να μην κάνω μια ανάρτηση. 

Επετειακή. 

Για το καλό ρε παιδί μου!

Εδώ ειμαι λοιπόν. Δηλαδή όχι στο εδώ που ήμουν όλες τις άλλες χρονιές, αλλά σε ένα άλλο εδω. 4 περιπου ωρες μακριά απο εκείνο το εδώ. Και λίγο πιο royal και καθωσπρέπει απο το παλιό εδώ.

Η χρονιά που περνάει (ειναι καθοδόν σε όλο τον κόσμο, αλλού έχει ήδη έρθει η καινούρια και αλλού είμαστε ακόμα στην παλιά), ήταν μια γεμάτη άδεια χρονιά.

Ήταν μια χρονιά σαν σέρφ. 

Ξεκινησε κουλ ήρεμα και προσγειωμένα. Με δουλειά, σχετικά καλά χρήματα και πολύ αγάπη.  Αγάπη πάνω στην οποία πατάω για να νιώσω καλά - η σανίδα μου.

Στη συνέχεια άρχισε να φουσκώνει και να πηγαίνει σούπερ! Εγώ πάνω στη σανίδα μου πήγαινα σφαίρα. 

Ξαφνικά μπλααατς! Το κύμα με κατάπιε, εμένα και τη σανίδα μου (όπως τους περισσότερους εκεί έξω). Ήταν εκεί, γύρω στο καλοκαίρι. 

Μετά το πρώτο σοκ αγκαλιά πάντα με τη σανίδα μου, και όντας σοκαρισμένη πήρα την απόφαση. Θα φύγω. Είναι οριστικό.

Και έφυγα. Άφησα πίσω τα πάντα. Πούλησα ότι μπορούσα, και ήρθα εδώ με τη σανίδα μου και μια αγκαλιά. 

Ειμαι καλα, χαρουμενη κ ηρεμη. Πιο καλα απο οτι υπηρξα τα τελευταια 5 τουλαχιστον χρόνια. 

Πιο ήρεμη απ'οτι υπήρξα σε ολοκληρη τη ζωη μου.

Έτοιμη για πολλά και μεγάλα κύμματα. Έτοιμη για νέες θάλασσες. 

Γράφω από το εδώ, ενώ μυρίζω τα γλυκά που ψήνω στο φούρνο, για να μου θυμήσω:

Να συνεχίσω να κάνω όνειρα, τόσο μεγάλα που να με τρομάζουν.

Να μην εγκαταλείπω την προσπάθεια για ό,τι βάζει το μυαλό μου, γιατί στο τέλος ειναι γαμάτο.

Να κρατήσω αυτήν την αγκαλιά που ήρθε στο δρόμο μου 10 χρόνια πριν και έδωσε νόημα στη ζωή μου!

Να ακούω καμιά φορά τι μου λέει αυτή η αγκαλιά,όσο φιλόδοξο και παράλογο και αν το βρίσκω.

Γιατί πρέπει να θυμάμαι πάντα πως αν πιστέψω οτι έχω φτερά,
μια μέρα θα πετάξω!

Καλή χρονιά με αγάπη πάνω απ'όλα και όνειρα. 

ΟΛΑ τα άλλα έρχονται!!!

Μοναξιά και άλλες απορίες

Τι είναι η Μοναξιά?Με τι μοιάζει? Τι χρώμα έχει? Τι σημαίνει μοναξιά? Πότε νιώθουμε μοναξιά? Νιώθουμε όλοι την ίδια μοναξιά, η  καθένας τη δική του? 
Νιώθουμε όλοι μοναξιά? Ή μήπως είναι προνόμιο μιας ομάδας ανθρώπων?

Μήπως είναι αυτή η αίσθηση της μοναχικότητας που έχουμε, απόρροια της μοναδικότητας του καθενός μας? Μήπως φταίει η απόσταση από το πνευματικό μας εγώ, που ποτέ δεν βρήκαμε το χρόνο το αναπτύξουμε? Να φέρουμε πιο κοντά? Να γνωρίσουμε και να νιώσουμε? 

Τι διώχνει τη μοναξιά? Τι σε κάνει να νιώθεις μη μοναχικός, γεμάτος και πλήρης? 
Είναι οι άνθρωποι που σε περιτρυγυρίζουν ? Είναι αυτοί που σου ξοδεύουν το χρόνο ώστε να μην μένεις μόνος σου ποτέ? Είναι η σπατάλη χρόνου σε διάφορες εργασίες ώστε να μην μένει χρόνος για πνευματικές εργασίες, αναζήτηση, αυτοκριτική?

Ποιος σε κάνει να νιώθεις μη μοναχικός?
Είναι αυτός που σου βουλώνει τις τρύπες που αφήνεις στο μανδύα της πνευματικής σου ύπαρξης? Είναι αυτός που σε κάνει να νιώθεις λιγότερο κενός? Λιγότερο άχρηστος? Λιγότερο εγκαταλλελημένος πνευματικά? 

Είναι αυτός που στα μάτια του είσαι το καλύτερο, και το ιδανικότερο αντικείμενο? 

Ακόμη και αν πρόκειται για αντικείμενο για μια και μόνο εργασία?

Διάβαζα τις προάλλες στον ορισμό της Κοινωνικής Ψυχολογίας :

"We develop our believes and attitudes, by comparing our opinions to those of others, and we frequently change our beliefs and behaviors, to be similar to people we care about"

Και μου γεννήθηκε η απορία : Πως διαλέγουμε τους ανθρώπους that "we care about"??

Σαφέστατα ένα κριτήριο είναι να γνωριζόμαστε. Φυσικά και δεν ενδιαφερόμαστε για ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε. Από τους ανθρώπους που γνωρίζουμε όμως, λίγοι είναι αυτοί για τους οποίους ενδιαφερόμαστε. Και από αυτούς ακόμα, για άλλους ενδιαφερόμαστε περισσότερο και για άλλους λιγότερο. 

Τι είναι αυτό που μας οδηγεί να ενδιαφερόμαστε για τον ένα περισσότερο και για τον άλλο λιγότερο? Γιατί άλλος νοιάζεται για την οικογένειά του και άλλος όχι? Και τελικά πως επιλέγουμε αυτούς τους εκλεκτούς από το περιβάλλον μας που θα επηρεάσουν τη συμπεριφορά μας? Αυτούς που θα διαμορφώσουν την προσωπικότητά μας? Και όσο περνάνε τα χρόνια πως αλλάζουν τα κριτήρια - αν αλλάζουν - με τα οποία επιλέγουμε αυτούς που μας επηρεάζουν?

Τελικά ποιον τρόπο επιλέγουμε να βουλώσουμε τις τρύπες μας? 
Γιατί μερικές/οί επιλέγουν να ενδιαφέρονται και να επηρεάζονται από "καλά παιδιά" και άλλοι/ες για τους εκμεταλλευτές και τους abusers?
Γιατί την ίδια συμπεριφορά την ανεχόμαστε από έναν άνθρωπο αλλά όχι από έναν άλλο? Πως ορίζουμε τι δικαιώματα έχουν οι άνθρωποι στους κύκλους μας? Πως ορίζουμε τι δικαιώματα έχουμε εμείς στους ανθρώπους των κύκλων μας?

Μήπως δεν υπάρχουν θύματα after all? Μήπως τα θύματα έχουν υπάρξει θύτες και τούμπαλιν?

Α!Και που ΄σαι...

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Last but not least

Είναι η τελευταία μέρα του χρόνου. Σήμερα δηλαδή η γη κάνει την 365η περιστροφή της γύρω από τον ήλιο για 2013στή φορά μετά τη γέννηση του baby Jesus του οποίου γιορτάσαμε τα γενέθλια πριν μια εβδομάδα. Κατά τα άλλα την ίδια επετειακή περιστροφή την έχει κάνει 
άλλες 4,5•10⁹ φορές ή αλλιώς 4,5 διεκατομύρια φορές, όσα δηλαδή και τα χρόνια που υπάρχει σαν πλανήτης. Χωρίς να μπορώ να υποσχεθώ ότι η 365η φορά ήταν πάντα η επετειακή. Καθώς από τα λίγα που γνωρίζω πριν περίπου 200 εκατομύρια χρόνια ο χρόνος διαρκούσε 400 μέρες. Έτσι η επετειακή ήταν η 400στή περιστροφή.

Σκέφτομαι λοιπόν, τι το τόσο σημαντικό έχει αυτή η μία από τις πολλές περιστροφές, και πρέπει να τη γιορτάζουμε τόσο πολύ. Πρακτικά, δεν έχει καμία ξεχωριστή ιδιότητα πέρα της πλασματικής αλλαγής του χρόνου. Και λέω πλασματικής, διότι ως γνωστόν ο χρόνος γενικά σαν έννοια, είναι ανθρώπινη εφεύρεση και άρα ότι στηρίζεται πάνω σε αυτήν την έννοια είναι πλασματικό επίσης. Άρα γιατί τέτοια χαρά?

Θα μου πεις τελευταία μέρα του χρόνου σε έπιασε ο κυνισμός σου? Ε ναι. Τυχαίνει να έχω κάνει αλλαγή χρόνου εκτός Ελλάδας ξανά, και φέτος βρίσκομαι 7 ώρες μακριά. Το γεγονός ότι για εμάς θα αλλάξει η χρόνος 7 ώρες μετά από εσάς, με βάζει σε σκέψεις. Τίποτε το περίεργο δεν μπορεί να συμβαίνει, γιατί τίποτα το χειροπιαστά διαφορετικό δεν υπάρχει μεταξύ του σήμερα και του αύριο. Τα πάντα βρίσκονται στο μυαλό μας. Όπως ακριβώς ο χρόνος. Αν θέλεις μπορείς όπως κάποιος κάποτε επινόησε το χρόνο, έτσι και εσύ να σκεφτείς ότι θα γίνει κάτι πραγματικά συγκλονιστικό και να το κάνεις.

Δεν προσπαθώ να γίνω κυνική, αλλά προσπαθώ να σου εξηγήσω ότι η μαγεία βρίσκεται αλλού. όχι στην αλλαγή του χρόνου. Η μόνη αλήθεια είναι ότι το διαφορετικό στις μέρες και τις ώρες το προσδίδει το συναίσθημα. Και το συναίσθημα δημιουργείται από τη συναναστροφή με τους ανθρώπους που νοιάζεσαι και σε νοιάζονται. Γιαυτό αν θες να περάσεις όμορφα και να κάνεις γιορτινές αυτές τις μέρες, τότε, να τις περάσεις με ανθρώπους που αγαπάς και σ'αγαπάνε.

Εγώ αυτό κάνω :)

Βέβαια ένας απολογισμός δε θα έβλαπτε. Αλλά κάνε τον αύριο. Και μην περιμένεις 365 μέρες για τον επόμενο. Κάνε τον σε 10 μέρες. Αρκεί να λες αλήθεια. Μήπως και αρχίσουμε να κοιτάμε την ουσία, ξεπερνώντας τις τυπικότητες που φορτώνουμε στα πάντα. Μήπως και κάποια στιγμή γίνουμε αληθινοί. Και ίσως τότε να καταφέρουμε να νιώσουμε τη μαγεία μεταξύ μας. :)

Σας φιλώ από την ωραιότερη και μαγικότερη πόλη του κόσμου! Με την ωραιότερη παρέα του κόσμου! μουτς!

Επέτειος

Είναι αυτός ο μήνας ο δύσκολος. Ποτέ δεν είχα συμπαθήσει το Φεβρουάριο φουλ. 

Σαν σήμερα, ένα χρονο πριν, ξεκίνησε ένας πολύ βαρύς μήνας για μένα. 

Ήταν το αποκορύφωμα της παράνοιας. 

Ξέρεις τι λένε?Όταν πέφτεις, πρέπει να πιάσεις πάτο για να μπορέσεις να ξανανέβεις. 

Ε,λοιπόν εγώ τον έπιασα τον πάτο τότε. Κάθησα, τον έζησα, τον φχαριστήθηκα και εντέλει άρχισα να ανεβαίνω πάλι, αργά αλλά σταθερά. 

Σήμερα λοιπόν, γράφω αυτές τις λέξεις εδώ, έχοντας στο μυαλό μου την εικόνα μου να γράφω εκείνες τις λέξεις τότε, δίπλα από ένα παράθυρο με θέα το χιόνι και μια καρδιά πιο παγωμένη από ποτέ.

Σήμερα γράφω αυτές τις λέξεις εδώ, με έναν διαφορετικό εαυτό. Με ένα μέσα μου πιο ώριμο, πιο γεμάτο. Σήμερα, νιώθω λίγο πιο κοντά στο αληθινό εγώ μου. Αυτό το πιο κοντά, ξεκίνησε τότε, την πρώτη παγωμένη μέρα του προηγούμενου Φεβρουαρίου. 

Σήμερα γράφω αυτές τις λέξεις εδώ, έχοντας μέσα μου την πολύτιμη γνώση της εμπειρίας. 

Για να μου δείξω ότι ξέρω πολύ καλά όταν πέφτω να ξανασηκώνομαι.

Για να μου θυμίσω την επόμενη φορά που θα πέσω ότι με ένα πέσιμο δεν έφτασε το τέλος. 

Ότι ακόμα και αν μείνω κάτω για μήνες, θα βρώ μέσα μου τη δύναμη να σηκωθώ και να προχωρήσω. 

Γράφω αυτές τις λέξεις σήμερα, για να δείξω στον εαυτό μου ότι δεν υπάρχουν μόνο μάυρες και γκρι μέρες. Υπάρχουν και πολύχρωμες.

Τέλος, γράφω αυτές τις λέξεις σήμερα εδώ, γιατι θέλω να πω ότι 

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΚΡΑΤΑΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ. 

Ούτε τα καλά, ούτε τα άσχημα. Γιαυτό μην απελπίζεσαι. Ζήσε φουλ τα όμορφα στη ζωής σου και συγκρατήσου όταν έρχονται τα άσχημα. ;) Όλα είναι περαστικά!

Α!και που 'σαι! Καλή χρονιά βρε! ;)

2012

Μπήκε....

 

Το γιορτάσαμε κιόλας!

Άλλοι μαζί και άλλοι χώρια!

ύ

Όμως αυτή τη χρονιά έρχεται μια γιορτή μεγάαααααλη!

Και θα είμαστε όλοι μαζί εκεί να το ζήσουμε!

Έτσι δεν λένε οι Μάγια????Ραντεβού λοιπόν, κάπου στο Δεκέμβριο!

Μέχρι τότε να περνάτε όλοι καλάααα :)

WELCOME 2011 !!

το 2011 θα ήθελα να με βρεί κάπου εκεί:

ή καλύτερα κάπου εκεί :


κάπως έτσι :
αλλά με βρήκε κάπως έτσι :

με καλούς φίλους, πολλή μουσική και πολύ χορό!

Δεν με χάλασε καθόλου!!

Εύχομαι κάθε αλλαγή χρονιάς να είναι τόσο εύθυμη.

Καλή χρονιά να έχουμε με υγεία και ευτυχία.