7 χρονια ξενιτια

 

7. 

Λιγοτερο απο 10 αλλα περισσότερο απο 5.

Δηλαδη σχετικά. Οπως ολα στη ζωή μας. 

7 χρονια απο τη μερα που μπήκα σε ενα αεροπλάνο 🛪 με one way ticket. 

7 χρονια που με σμίλεψαν με άλλαξαν με ωρίμασαν με έκαναν αυτο που είμαι σήμερα. 

Έφυγα 1 + 1 και μεσα σε 7 χρονια γίναμε 2 👰και μετα 4. 

Είναι μια επετειακή μερα που επιβάλλει ενα επετειακό πόστ. Αλλά ειναι παράλληλα και μια θλιβερή μερα για τη χώρα στην οποία ζω. Είναι μια μέρα απο το 10ήμερο πένθος για τη Βασίλισσα♛ που πέθανε στα βαθειά γεράματα. 

Δεν θέλω να αναπτυχθω πολιτικα αλλα σε ανθρώπινο επίπεδο ένα κομμάτι μου έχει στεναχωρηθεί. Το περιμέναμε καιρό και ξέραμε οτι κάποια μέρα θα συμβεί, αλλά όταν συμβαίνει είναι πάντα θλιβερό και δεν παύει να ειναι σοκ. 

Φυσικά επισκιάζει τα 7 μου χρόνια, αλλά όπως έχω πει πολλές φορες. Ο κόσμος 🌍ευτυχώς δεν σταματα να γυρίζει. όλες οι στιγμές, είτε χαρουμενες είτε δύσκολες διαρκουν το ίδιο και αυτό είναι λυτρωτικό. 

Θα κλείσω με μια ευχη, τα επόμενα 7 να είναι περισσοτερο βαρετά και ηρεμα γιατι τα προηγούμενα 7 μας ταρακούνησαν. 

Αλλά τι λεω, για εμενα μιλάμε, δεν κάθομαι ησυχη, αρα όλοι ξέρουμε πως θα πανε τα επόμενα 777. 

Φιλι στη μουρη 😘 

Ρεζολουσιόν με Φλεξιμπίλιτι

Καλημέρα, Καλή χρονιά και "Όλα καλάαααααααα να μας πάνε" (αλά Sakis, ξέρεις). 

Ξέρετε πόσο μ'αρέσουν τα νέα ξεκινήματα. Δεν θα μπορούσα λοιπόν να μην είμαι ενθουσιάσμένη με την άφιξη της νέας χρονιάς. Ειδικά αυτής της στρογγυλής χρονιάς που με βρήκε στην πρωτεύουσα των γαλοπουλων. Έτσι λοιπόν, σήμερα είπα να πρωτοτυπήσω. Αφού δεν εγραψα το καθιερωμένο απολογιστικό ποστ, είπα μόλις άνοιξα το μάτι, παρέα με σοκολατένιες μαντλενς  μπον μαμαν, να γράψω το πρώτο πόστ την πρώτη αυτής της στρογγυλής χρονιάς. 

Επειδή μου αρέσει να μη μένω στάσιμη, και για να αποφύγω να γράφω απολογιστικά ποστ που να λένε πόσο χάλια ήταν η χρονιά, συνήθως το πρώτο της χρονιάς είναι σχεδιαστικό. Κάνω δηλαδή τα ρεζολούσιονς μου, βάζω τις βάσεις για να εκμεταλλευτώ όσο καλύτερα μπορώ τις επόμενες 365 μέρες ώστε να μην έχουμε αδέσποτα ριγκρέτς να κυκλοφορούν ανάμεσά μας σε εναν χρονο. (που καθόλου δεν τα θέλουμε).

Στο παρελθόν έχω περάσει εποχές που τα ρεζολουσιόν μου ήταν βίβλος. Έπρεπε να ακολουθηθούν πιστά και με ευλάβεια. Γενικά στο παρελθόν τα πήγαινα πολύ καλά με τα κουτάκια μου. Τα κουτάκια ήταν αυστηρά - πιο αυστηρά απο σινιόν κότσο μπαλαρίνας - καθώς ήταν ένας τρόπος να βάλω τη ζωή/σκέψεις/καταστάσεις σε μια τάξη. ΚΑΙ ΠΟΣΟ Μ'ΑΡΕΣΕΙ Η ΤΑΞΗΗΗΗΗ!

Μεγαλώνοντας όμως, τα πράγματα άλλαξαν. Κάτι οι απρόβλεπτοι και ανήσυχοι άνθρωποι που μπήκαν και στρογγυλοκάθησαν στη ζωή μου, κάτι μια καταθλιψάρα που με έκανε να τραγουδάω σαν τη Βίσση "Δεν έχω τάαααασεις αυτοκτονίιιιιιιιας" ενώ ξεκάθαρα φλέρταρα με το κενό από το μπαλκόνι του 7ου, με έκαναν να αποδεχτώ το γεγονός ότι τα πράγματα μπορεί να ΜΗΝ έρθουν όπως τα σχεδιάζεις  - άκουσον άκουσον - και αυτό είναι ΟΚ (κατσε να ρίξω λίγο dettol να αποστηρώσω το βρωμοπληκτρολόγιο που μου επέτρεψε να γράψω  τέτχιο πραγμα). 

Αφού λοιπόν επέζησα της καταθλιψάρας, και αφού οι απρόβλεπτοι άνθρωποι ΔΕΝ λενε να φυγουν απο τη ζωή μου (παλι καλα να λες) επίβεβαιώνοντάς μου εμπράκτως ότι ακόμα και ΧΩΡΙΣ κουτάκια μπορεί ένας άθρωπος να ζήσει, αποφάσισα να τα πάρω όλα λίιιιιγο πιο χαλαρά. 

Έτσι λοιπόν τα ρεζολουσιόν υπάρχουν και είναι απαραίτητα ώστε να έχουμε ένα χάρτη να πλοηγηθούμε στη νεα χρονιά αλλά είναι ελαφρώς πιο ρευστά, κάτι σαν επιμελώς ατημέλλητος κότσος ρε παιδί μου. Να ξέρουμε περίπου που θέλουμε να πάμε αλλά η πορεία να είναι φλέξιμπολ. Να μπορούμε να παρεκλίνουμε για να δούμε και εκείνο το ωραίο τοπίο ή να φάμε τον απίστευτο τοπικό μεζέ και να χαλαρώσουμε για να απολαύσουμε λίγο και τη διαδρομή.

Αυτή η στρογγυλή χρονιά λοιπόν, με βρίσκει και εμένα λίγο πιο στρογγυλή. Όχι χοντρή αλλά, χαρούμενα στρογγυλή. Κάτι σαν το kinder έκπληξη ένα πράγμα. Αμέεεε.

Να σου πω ένα μυστικό? 

Αυτό είναι η μεγαλύτερη ανατροπή που έχει συμβεί στη ζωή μου τα τελευταία 35 τουλάχιστον χρόνια. Αχαχαχαχαχα. Όσοι με ξέρουν, ξέρουν. 

Επειδή λοιπόν μας έρχεται μεγάααααλη έκπληξη μέσα στο χρόνο, πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι - αλλά και ΠΩΣ να προετοιμαστείς για μια τέτοια έκπληξη, δεν γίνεται. Επειδή όπως συμβαίνει με όλες τις μεγάλες εκπλήξεις είναι ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΕΣ - εξ'ου και εκπληξεις - πρέπει να υπάρχει χώρος μέσα στα ρεζολουσιόν για πολύ φλεξιμπίλιτι για να αποφύγουμε τι απογοητεύσεις. 

Γιαυτό λοιπόν, για αυτη τη στρογγυλή χρονιά υπόσχομαι: 

- Πρώτα απ'όλα και ΠΑΝΩ απ'όλα να είμαι ΦΛΕΞΙ. Να μην μπαίνω στα κουτάκια μου και να μην κλειδαμπαρώνομαι εκεί. 
- Να είμαι καλό κορίτσι και να αγαπάω τους γυρω μου. Αυτούς που με στηρίζουν, με αγαπουν και είναι δίπλα μου στα δύσκολα αλλα και στα εύκολα. 
- Να αγαπάω τον εαυτό μου γιατί ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ μετα απο ΤΟΣΑ χρόνια, πρέπει να παραδεχτώ ότι αυτός είναι και έχει ανάγκη απο αγάπη και φροντίδα για να με αντέχει. 
- Να αποφευγω την μαλακία και την στενομυαλιά ΜΕ ΚΑΘΕ ΚΟΣΤΟΣ. Μανούλες τους φέισμπουκ, της εκκλησίας και των λοιπών παρατρεχάμενων ΜΕΙΝΕΤΕ ΜΑΚΡΙΑ ΜΟΥ. Δεν υπάρχει χώρος στη ζωή μου για άλλο bullshit. 

- Τέλος, Να συνεχίσω να κάνω όνειρα που με τρομάζουν και να μην τα πρατάω αλλά να τα κυνηγάω, γιατί μόνο τότε εκμεταλλεύομαι τη ζωή στο max.

Lots of love μάλλον καλύτερα amour, από την πόλη του φωτός (ΜΑ ΠΟΣΟ ΚΛΙΣΕ ΠΧΙΑ).

Μόμεντς

Η ζωή είναι γεμάτη από στιγμές. 

Δεν υπάρχουν μεγάλες και μικρές στιγμές. 

Έχουν όλες την ίδια ακριβώς απειροελάχιστη διάρκεια. Αυτή της μια στιγμής. 

Το φορτίο όμως, που μπορεί να κουβαλάει η μια στιγμή από την άλλη μπορεί να είναι φοβερά διαφορετικό. 

Ας πούμε, άλλο φορτίο έχει μια στιγμή ενός απογεύματος στην παραλία, που ο γλυκός ήλιος σε ζεσταίνει ενώ το απαλό αεράκι σου χαϊδεύει το κορμί, και άλλο φορτίο έχει η στιγμή που σου τίθεται ένα τεράστιο δίλημμα, για παράδειγμα παγωτό ή γλυκό? 

Έτσι λοιπόν, στιγμή είναι αυτή που μόλις πέρασε διαβάζοντας αυτές εδώ τις λέξεις, στιγμή είναι και αυτή της λήψης μιας απόφαση για αλλαγή. 

Γιατί όσο μικρή ή μεγάλη και να είναι η απόφαση που πρέπει να πάρεις, ξέρεις βαθιά μέσα σου χρειάζεται μονάχα 1 στιγμή για να αποφασίσεις.  

Και αυτό ακριβώς είναι που μου το χαλάει λίγο όλο. 

Θα περίμενε κανείς ότι αυτές οι σημαντικές και βαρυσήμαντες στιγμές θα διαρκούν παραπάνω. Η θα έχουν κάτι διαφορετικό από τις υπόλοιπες.

Αλλά όοοοοοοοχι. Οι στιγμές είναι όλες ίδιες. Ακόμα και αυτές που μας τρομάζουν με το φορτίο που κουβαλάνε. 

Γιαυτό αγαπημένε αναγνώστη έχω μια συμβουλή για σένα. 

Καμία στιγμή δεν είναι πιο ξεχωριστή, για να κάνεις κάτι ή να αποφασίσεις για κάτι. Καμία στιγμή δεν είναι διαφορετική από την άλλη. 

Όλες τις στιγμές όμως, μπορείς να τις κάνεις ξεχωριστές, με το να τους επιτρέπεις να κουβαλήσουν το βάρος που τους αρμόζει. 

Σταμάτα να μεταθέτεις τις αποφάσεις σου για αύριο και σταμάτα να αποφεύγεις τις καταστάσεις. Ζήσε κάθε στιγμή όπως της αξίζει. Δηλαδή όπως είναι. 

Και ναι ακούγεται κλισέ, αλλά σκέψου το την επόμενη φορά που θα έχεις μόλις πάρει μια απόφαση.

;)