Γουέντινγ Ντέι

Σήμερα λοιπόν είναι γαμομέρα. Με "ο" και όχι με "ω". Δηλαδή είναι κυριολεκτικά μέρα γάμου. 

ΤΟΥ γάμου. 

Του ΕΝΟΣ και μοναδικού γάμου της καλύτερης φίλης. 

Θα μου πεις και τι κάνεις εσύ εδώ τέτοια μέρα?

Θα σου πω τι κάνω: Περιμένω φωτογραφίες από το γάμο. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ! Ούτε καν Video! 

Γιατί?

Μα γιατί πολύ απλά ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ. Γιατί ΔΕΝ θα τον ζήσω live. Γιατί είμαι τόσο μακριά που από προχθές κιόλας δεν μπορώ να αλλάξω γνώμη και να πάω τελευταία στιγμή. 

Είναι πολύ περίεργο συναίσθημα αυτό που σου δημιουργούν οι διαπλανητικές φιλίες. Αναγκαστικά δηλαδή πρέπει να σκέφτεσαι out of the box. 

Δηλαδή τι σημασία έχει, αν εγώ σχολάω την ώρα που η άλλη θα λέει "I do". Αν το πει τελικά, γιατί όπως είπαμε ΔΕΝ θα είμαι εκεί να το ακούσω... 
Τι σημασία έχει που τρώω το μεσημεριανό μου, την ώρα που η μέλλουσα νύφη ξύπνησε για να αρχίσει τις προετοιμασίες για την μεγάλη μέρα?

Υπάρχει απόσταση.... 

Σου έχω πει πολλές φορές πόσο νιώθω ότι ΔΕΝ ταιριάζω με τα διπλανά μου κομμάτια σε αυτό το πάζλ που ζούμε. Ε λοιπόν, η φίλη μου ήταν η φωτεινή εξαίρεση σε όλο αυτό, αλλά μάντεψε.... 
Πριν από (wow!είναι πολλά τα χρόνια) έφυγε!  Και από τότε ζει 11 ώρες μακριά(με αεροπλάνο) και 7 ώρες διαφορά ώρας από εμένα. 

Οπότε καταλαβαίνεις.

Με τη φίλη μου γνωριστήκαμε στο σχολείο. Μη φανταστείς ροζ καταστάσεις. Στο γυμνάσιο, στην έναρξη μιας κατάληψης, σε μια σκάλα. Εκείνη κατέβαινε και εγώ ανέβαινα. Την πρώτη στιγμή που κοιταχτήκαμε ήταν σαν να σταμάτησε ο χρόνος. Σαν σκηνή από ταινία. Μέσα στην τρέλα εκείνης της πρώτης μέρας της κατάληψης που ο κόσμος έτρεχε πάνω κάτω σε σκάλες και προαύλια, εμείς ατάραχες ξεκινήσαμε τη γνωριμία μας. Μέχρι το τέλος της μέρας ήμασταν οι καλύτερες φίλες και περάσαμε μαζί 10 μήνες. 

ΜΑΖΙ. Σχεδόν 24/7 ΜΑΖΙ. 

Και μετά.... έφυγε. 

Ακόμα θυμάμαι τη μέρα που έφευγε και πέρασε από το σπίτι μου να με χαιρετίσει. Δεν έχω νιώσει ξανά να μου ξεριζώνουν την καρδιά. Ήταν αυτή η μέρα, και Αυτό το συναίσθημα. 

Βρεθήκαμε, Χαθήκαμε, Ξαναβρεθήκαμε. Με 3 υπερατλαντικά και πολλά πολλά τηλέφωνα ενδιάμεσα, πέρασαν 16 χρόνια.  

Η μέρα του γάμου της ήταν η πιο πολυσυζητημένη μεταξύ μας μέρα. Από σχέδια άλλο τίποτα. Πολλά σχέδια. Διαφορετικά κάθε φορά. Αστεία, Σοβαρά. Γελοία. Αλλά πάντα σχέδια στα οποία ήμασταν ΜΑΖΙ. 

1 γέννα, αρκετοί χωρισμοί και πολλές συγκινήσεις μετά φτάνουμε στο σήμερα.

Σήμερα είναι λοιπόν αυτή η πολυσυζητημένη γαμομέρα. Σίγουρα όσο γράφω αυτές τις γραμμές βαριεστημένη και καθισμένη στην καρέκλα του γραφείου μου, κάπου στην άλλη άκρη της γης, η φίλη μου κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα, καθώς σε λιγη ώρα θα πει το "I DO" δημόσια στον άντρα της ζωής της. 

Και ενώ είχαμε υποσχεθεί στον εαυτό μας ότι θα ήμασταν ΜΑΖΙ αυτή τη μέρα, η πραγματικότητα μας απέδειξε λάθος. Εγώ είμαι εδώ καθισμένη στο βαρετό γραφείο μου προσπαθώντας να συμμαζέψω το μυαλό μου, ενώ εκείνη εκεί,να περιτριγυρίζεται από άλλους ανθρώπους. Φίλους, γνωστούς, οικογένεια.

Και εγώ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ. 

Και είναι ΠΑΛΙ σαν να μου ξεριζώνεται η καρδιά. Απλά αυτή τη φορά γίνεται πιο ώριμα. Με πολυ ωριμότητα και λιγότερο κλάμα. 

Όχι για το γάμο σαν γάμο (για τον οποίο πραγματικά δεν μου λέει κάτι σαν event), αλλά για τη στιγμή αυτή που είναι ΤΟΣΟ σημαντική για τη ΦΙΛΗ μου, και εγώ ΔΕΝ είμαι εκεί!

Γιατί ΠΑΛΙ θα συμβεί κάτι μοναδικά σημαντικό για τη φίλη μου και εγώ δεν θα το μοιραστώ μαζί της.

Δεν είναι ότι επειδή θα λείπω θα τη νιώθω λιγότερο φίλη μου, ούτε και εκείνη εμένα. Γιατί αυτά που μας ενώνουν δεν είναι ότι μοιραζόμαστε πράγματα μαζί - δεν το κάνουμε άλλωστε. Είναι ότι επικοινωνούμε και κουμπώνουμε σε τέτοιο βαθμό ώστε η καθημερινές αλλαγές να μην επηρεάζουν αυτή τη σχέση.

Είναι περίεργη, συναισθηματικά, μέρα η σημερινή, και πολλά αυτά που έχω στο μυαλό μου. Στεναχωριέμαι πραγματικά που δεν το ζω μαζί της αυτό σήμερα. 

Η διαπλανητική μου φιλία όμως με έχει μάθει ότι οι φιλίες είναι κάτι πολύ βαθύτερο από την καθημερινή επαφή. Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από την κοινή κατασπατάληση του χρόνου μας. 

Είναι αυτό το ζεστό συναίσθημα που νιώθεις όταν μιλάς ή βρίσκεσαι με αυτόν τον άνθρωπο που ταιριάζεις φυσικά. Που όλα βγαίνουν εύκολα, χωρίς να χρειάζεσαι να είσαι ή να φέρεσαι "κάπως". Που είσαι ο εαυτός σου ολόκληρος, ξεδιπλωμένος, χωρίς να πιέζεσαι για να χωρέσεις στα κουτάκια κανενός. 

Που δίπλα του νιώθεις ότι είσαι στο ΣΩΣΤΟ σημείο του πάζλ.

Είναι αυτό το σημαντικότερο δώρο που μου έχει κάνει η διαπλανητική μου φιλία, και γιαυτό το λόγο η θλίψη μου και η ταυτόχρονη χαρά μου σήμερα με έχει πνίξει και δεν μπορούσα να λειτουργήσω αν δεν έγραφα αυτές τις γραμμές, και αν δεν αφιέρωνα λίγο από το χρόνο μου σε εκείνη. 
Όπως θα έκανα άλλωστε και αν ήμουν δίπλα της σήμερα, αυτές τις ώρες. Σε εκείνη λοιπόν, αφιερωμένες οι σκέψεις μου και οι ώρες μου...


Γιατί κατά βάθος ήμουν εκεί σήμερα... Έστω πνευματικά. 

Αλλά τώρα σσσσσ.... Αρχίζει ;)

Μοναξιά και άλλες απορίες

Τι είναι η Μοναξιά?Με τι μοιάζει? Τι χρώμα έχει? Τι σημαίνει μοναξιά? Πότε νιώθουμε μοναξιά? Νιώθουμε όλοι την ίδια μοναξιά, η  καθένας τη δική του? 
Νιώθουμε όλοι μοναξιά? Ή μήπως είναι προνόμιο μιας ομάδας ανθρώπων?

Μήπως είναι αυτή η αίσθηση της μοναχικότητας που έχουμε, απόρροια της μοναδικότητας του καθενός μας? Μήπως φταίει η απόσταση από το πνευματικό μας εγώ, που ποτέ δεν βρήκαμε το χρόνο το αναπτύξουμε? Να φέρουμε πιο κοντά? Να γνωρίσουμε και να νιώσουμε? 

Τι διώχνει τη μοναξιά? Τι σε κάνει να νιώθεις μη μοναχικός, γεμάτος και πλήρης? 
Είναι οι άνθρωποι που σε περιτρυγυρίζουν ? Είναι αυτοί που σου ξοδεύουν το χρόνο ώστε να μην μένεις μόνος σου ποτέ? Είναι η σπατάλη χρόνου σε διάφορες εργασίες ώστε να μην μένει χρόνος για πνευματικές εργασίες, αναζήτηση, αυτοκριτική?

Ποιος σε κάνει να νιώθεις μη μοναχικός?
Είναι αυτός που σου βουλώνει τις τρύπες που αφήνεις στο μανδύα της πνευματικής σου ύπαρξης? Είναι αυτός που σε κάνει να νιώθεις λιγότερο κενός? Λιγότερο άχρηστος? Λιγότερο εγκαταλλελημένος πνευματικά? 

Είναι αυτός που στα μάτια του είσαι το καλύτερο, και το ιδανικότερο αντικείμενο? 

Ακόμη και αν πρόκειται για αντικείμενο για μια και μόνο εργασία?

Διάβαζα τις προάλλες στον ορισμό της Κοινωνικής Ψυχολογίας :

"We develop our believes and attitudes, by comparing our opinions to those of others, and we frequently change our beliefs and behaviors, to be similar to people we care about"

Και μου γεννήθηκε η απορία : Πως διαλέγουμε τους ανθρώπους that "we care about"??

Σαφέστατα ένα κριτήριο είναι να γνωριζόμαστε. Φυσικά και δεν ενδιαφερόμαστε για ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε. Από τους ανθρώπους που γνωρίζουμε όμως, λίγοι είναι αυτοί για τους οποίους ενδιαφερόμαστε. Και από αυτούς ακόμα, για άλλους ενδιαφερόμαστε περισσότερο και για άλλους λιγότερο. 

Τι είναι αυτό που μας οδηγεί να ενδιαφερόμαστε για τον ένα περισσότερο και για τον άλλο λιγότερο? Γιατί άλλος νοιάζεται για την οικογένειά του και άλλος όχι? Και τελικά πως επιλέγουμε αυτούς τους εκλεκτούς από το περιβάλλον μας που θα επηρεάσουν τη συμπεριφορά μας? Αυτούς που θα διαμορφώσουν την προσωπικότητά μας? Και όσο περνάνε τα χρόνια πως αλλάζουν τα κριτήρια - αν αλλάζουν - με τα οποία επιλέγουμε αυτούς που μας επηρεάζουν?

Τελικά ποιον τρόπο επιλέγουμε να βουλώσουμε τις τρύπες μας? 
Γιατί μερικές/οί επιλέγουν να ενδιαφέρονται και να επηρεάζονται από "καλά παιδιά" και άλλοι/ες για τους εκμεταλλευτές και τους abusers?
Γιατί την ίδια συμπεριφορά την ανεχόμαστε από έναν άνθρωπο αλλά όχι από έναν άλλο? Πως ορίζουμε τι δικαιώματα έχουν οι άνθρωποι στους κύκλους μας? Πως ορίζουμε τι δικαιώματα έχουμε εμείς στους ανθρώπους των κύκλων μας?

Μήπως δεν υπάρχουν θύματα after all? Μήπως τα θύματα έχουν υπάρξει θύτες και τούμπαλιν?

Α!Και που ΄σαι...

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Απορίες

Πόσο μπορεί ένας άνθρωπος να ξεχειλώσει για να αντέξει στο όνομα της σχέσης?

Πόσο πρέπει ένας άνθρωπος να ξεχειλώσει ?

Που σταματάει το "περνάμε καλά μαζί" και γίνεται " περνάμε μαζί"?

Έχουν όλα τα πράγματα την ίδια βαρύτητα για όλους?

Είμαστε τόσο διαφορετικοί?

Τι μας κάνει διαφορετικούς?

Πόσο κτητικός μπορεί κάποιος να γίνει σε μια σχέση?

Πόσο κτητικός πρέπει να γίνει κάποιος σε μια σχέση?

Που σταματάει η ελευθερία του ενός και που αρχίζει η ελευθερία του άλλου?

Σίγουρα ο καθένας μας επιτρέπει στον άλλο να καταλαμβάνει κάποιο συγκεκριμένο χώρο στη ζωή μας. Και εμείς μόνο είμαστε υπεύθυνοι για το μέγεθος του χώρου αυτού. Όμως κατά πόσο είναι η απόφαση μας αυτή συνειδητή?

Και τελικά αν ξυπνήσουμε ένα πρωί και νιώθουμε πνιγμένοι έχουμε τη δυνατότητα να το εκφράσουμε?Η θα πρέπει να πεθάνουμε με τις συνέπειες της επιλογής μας (να δώσουμε τόσο χώρο εξαρχής).

Μπορείς να διεκδικείς πράγματα, χώρο και χρόνο σε μια σχέση για πάντα? Ή μήπως αυτό τελικά φθείρει τη σχέση και καταστρέφει το όμορφο.Αν όμως δεν διεκδικείς για πάντα, μήπως η κατάληψη του χωροχρόνου σου από τον άλλο φθείρει τη σχέση και το συναίσθημά σου?

Γιατί μένεις σε μια σχέση που σου έχει τελειώσει?

Ποιός ο ρόλος των γύρω σου σε αυτή την περίπτωση?

Ποιος είναι φίλος ?

Τι σημαίνει φίλος?

Πόσο μπορεί ένας άνθρωπος να ξεχειλώσει για να αντέξει στο όνομα της σχέσης?

Σχέσεις

Η σχέση είναι σαν ένας λογαριασμός τράπεζας. Δεν μπορείς συνέχεια να τραβάς λεφτά χωρίς να κάνεις ποτέ καταθέσεις.

Υπάρχει λόγος που οι φίλες πάνε για ψώνια μαζί. Που οι φίλοι πάνε μαζί για μπύρες. Που βλέπουν την αγαπημένη τους ομάδα να παίζει μπάλα μαζί. Που υιοθετούν χαζές ιεροτελεστίες. Που κάνουν τους κοριτσοκαφέδες, και τις κοριτσονύχτες. 

Υπάρχει λόγος γιατί οι φίλοι κάνουν κάποια πράγματα όπως τα κάνουν.

Γιατί για να είσαι και να νιώθεις κοντά, ζεστά, αγαπημένα με έναν άνθρωπο δε φτάνει ο τίτλος ή ιδιότητα. Πρέπει να δημιουργείται και να διατηρείται μια σχέση.

Αυτό βέβαια εννοείται ότι επεκτείνεται σε όλες τις σχέσεις. 

Φιλικές, ερωτικές, συγγενικές. 

Σε όλες τις σχέσεις ο τίτλος ή η ιδιότητα δεν λέει κάτι. Είναι η σχέση που δημιουργείς και τα όσα κάνεις για να τη διατηρήσεις, που δίνει σημασία και νόημα στην ιδιότητα.

Η γυναίκα που γέννησε ένα παιδί και το άφησε στο ορφανοτροφείο είναι η μητέρα του, αλλά η γυναίκα που το υιοθέτησε και το μεγάλωσε είναι η μαμά του. Η ιδιότητα από μόνη της δεν σου δημιουργεί τη σχέση. Πρέπει να προσπαθήσεις, να χτίσεις, να ρισκάρεις, να δώσεις, να χάσεις, να πονέσεις για να αποκτήσεις μια σχέση. Και πρέπει να προσπαθήσεις χίλιες φορές περισσότερο για να τη διατηρήσεις. 

Σχέσεις από μόνες τους ούτε δημιουργούνται, ούτε διατηρούνται. 

Ξέρεις μπορώ να γράφω, γιαυτό το θέμα ώρες ατελείωτες, αλλά μετά θα πω πράγματα που δεν θέλω. 

Οπότε σταματάω εδώ και σε αφήνω να τα φανταστείς ;)

Αγάπη...

Αγάπη.

Πόσο πρέπει να την ξεχειλώσουμε για να χωράει όλα αυτά που θέλουμε?


Τελικά τι είμαστε? Ένα μάτσο ανασφαλείς που προσπαθούμε να κρεμαστούμε από τις λέξεις...

Αγάπη. Φιλία. Μίσος. Εκδίκηση.

Τελικά μέχρι που φτάνουμε?

 Τι σημαίνει αγάπη? 

Πώς μετατρέπεται σε μίσος?

Τι σημαίνει φιλία? 

Πώς μετατρέπεται σε δίψα για εκδίκηση?

Τελικά τι είναι χειρότερο?

Η προδοσία ή η απουσία?

Ή και τα δύο?

Φιλία

Δεν μου αρέσει να παρακαλάω. Νομίζω σε κανέναν δεν άρεσει. Θα μου πεις "πως σου'ρθε αυτό?"

Να, έχω τώρα τελευταία ένα μικρό θεματάκι με φιλίες και γνωριμίες κλπ.

Είναι όλες το μικροσκόπιο...

Δεν μου έχει συμβεί ποτέ ξανά να εξετάζω μια φιλία τόσο πολύ, πριν τη διαλυσω. Πάντα ήμουν λίγο απόλυτη. Αποφάσιζα και ενεργούσα. Δεν έχω μετανιώσει ποτέ για κάποια σχέση που τελείωσα με αυτόν τον τρόπο. Απλά τώρα λίγο δυσκολεύομαι...

Και όχι δεν έχει συμβεί κάτι συνταρακτικό για να πείς "ok σε διαγράφω". Είναι απλά ότι αλλάζουμε τόόόόσο που πιά, δεν μπορούμε να ταιριάξουμε... Σαν τα κλαδιά μια τριανταφυλιάς που τα είχαν πιάσει με σύρμα μαζί και όσο μεγαλώνουν και δυναμώνουν θέλουν να ακολουθήσουν διαφορετικές πορείες και απλά το σύρμα που τα ενώνει, τα πληγώνει παράλληλα...

Βέβαια ποτέ δεν ξέρεις αν βγάλεις το σύρμα τι θα γίνει. Μπορεί κάποιο από τα κλαδιά να πέσει κάτω και σέρνεται γιατί δεν μπορεί να σταθεί, μπορεί και να μην συμβεί τίποτα, και απλά να συνεχίσουν να μεγαλώνουν σε χωριστούς δρόμους...

Μπορώ να κάνω υπομονή μήπως είναι μια φάση και απλά τελειώσει ένα πρωί, όμως τόσο καιρό αυτό κάνω, και το μόνο που καταφέρων είναι να δίνω και να μην παίρνω (που σας έλεγα...) ή τέλος πάντων να αισθάνομαι ένα κενό. 

Αυτό είναι. Ένα κενό νιώθω. Γιαυτό δεν ησυχάζω.... 

Προσπάθησα να το συζητήσω αλλά δεν βρήκα ανταπόκριση...Μόνο κάτι συγνώμες χαζές...

Δεν ξέρω πραγματικά...Δεν έχω συνηθίσει να είμαι συμπλήρωματικό για όποιον έχει κάποιο κενό να το βουλώσω...

Και τώρα τελευταία έτσι νιώθω....

Όπως άκουσα σήμερα από τον Θ.Ασκητή (για ερωτικές σχέσεις, αλλά μου ταίριαξε εδώ) :

"Στις σχέσεις δεν πρέπει να μετράμε τα λάθη μας, αλλά να διεκδικούμε τα σωστά μας..."

Έτσι και εγώ λέω να μην αρχίσω να χρεώνω κανένα για λάθη...Απλά διεκδικώ τη φιλία, τη στήριξη, τη συντροφικότητα που έχω ανάγκη να νιώσω και να δώσω...

Anyway... Οψόμεθα...

Η Φίλη μου

Η φίλη μου είναι η καλύτερη του κόσμου!

Είμαι πάντα δίπλα της για ό,τι της συμβαίνει.

Μου λέει τα προσωπικά της.

Μου εκμυστηρεύεται του κρυφούς της πόθους, σκέψεις, επιθυμίες, κακίες...

Δεν σηκώνει το τηλέφωνο ποτέ όταν την καλώ, εκτός αν από τύχη πατηθεί το πράσινο κουμπάκι.

Δεν επιστρέφει ποτέ τις κλήσεις που βρίσκει και ας θέλω να της πω ότι ο κόσμος γκρεμίζεται...

Μου στέλνει ζουζουνιάρικα sms στο κινητό να μου ζητήσει συγνώμη.

Δεν έχει ξεχάσει ποτέ γιορτή μου ή γεννέθλιά μου -ή του αγοριού μου, αδερφού μου κλπ.

Εγώ μια χρονιά ξέχασα τα γεννεθλιά της εντελώς (μου το είπε, εκείνη μια εβδομάδα μετά)...Δεν κράτησε κακία...

Εδώ και 3 μήνες η φίλη μου είναι στον κόσμο της.

Εγώ δεν ξέρω αν έχω θέση σ' αυτόν τον κόσμο, αλλά καμιά φορά μιλάμε στο τηλέφωνο.

Είμαι γκρινιάρα και παραπονιάρα, και ζηλιάρα, και κτητική, και πνίγω όσους αγαπάω.

Αλλά αυτήν την αγαπάω σχεδόν 15 χρόνια, τώρα το θυμήθηκε?

Μια άλλη φίλη μου λέει ότι η φίλη μου με εκμεταλλεύεται.

Εγώ νιώθω ότι την αγαπώ πάρα πολύ...

Κάποιος άλλος λέει ότι τα καλά πράγματα νικούν το χρόνο.

Είναι η πιο παλιά φίλη που έχω...

Παλιοφίλη....

 

Ελπίζω και εγώ για εκείνη να είμαι η καλύτερη παλιοφίλη του κόσμου...