Εφηβεια ξανα και πανελληνιες

Που λες εχω παθει παλιμπαιδισμο και περναω εφηβεια ξανα. όχι δεν παραιτηθηκα - ακομη. όχι δεν εχω βγει εξω να σπαω πραγματα - ακομη. Αλλά μεσα μου βραζει το αίμα μου. 

[It's part of the process I guess... Δεν το ψαχνω πολυ γιατι μετα πνιγομαι μεσα σε θαλασσες συναισθηματων οπότε ας κάνω λιγο surf στην επιφάνεια και ας παίξω λίγο με τα κύμματα οσο μπορω.]

Αυτές τις μέρες λοιπόν σκέφτομαι πολυ εντονα τα παιδια που δίνουν πανελλήνιες. Δεν είναι μόνο το σύστημα που ειναι μαλακία. Είναι και οι γονείς. Αυτοί οι γονείς ρε παιδι μου, όλα εκει καταλήγουν. Πολύ θυμός μεσα μου. Για πολλά πραγματα θυμώνω στους γονεις αλλά κυρίως για την έλλειψη εγκρατειας. Ρε γονιέ, σκας-ξεσκάς πνιχτο το συναισθημα σου. Σε βλεπουν τα παιδια και τι μαθαίνουν? ότι ειναι ΟΚ να πνιγεις τους αλλους επειδη εσυ αγχωνεσαι/ πιεζεσαι/ ζοριζεσαι. Ε, όχι λοιπόν. Εγω εδω θα σου πω μια αλήθεια και αν σε πονέσει βαθειά ακομα καλυτερα. 

Αυτες οι εξετάσεις ΔΕΝ ειναι το one shot-one opportunity που λέει ο φίλος μας ο ΕΜΙΝΕΜ. Ίσως νιώθεις ότι ειναι η δική σου one last shot-opportunity to shine μέσα απο τα παιδιά σου, για αλλη μια φορά να χρησιμοποιήσεις τα παιδιά σου για να ικανοποιήσεις τις δικές σου ανεκπλήρωτες επιθυμίες. 

Η (πικρή για σένα) αλήθεια όμως ειναι ότι τα παιδιά που δίνουν εξετάσεις σημερα εχουν μπροστά τους ΆΠΕΙΡΕΣ ευκαιρίες. Γιατί τις ευκαιρίες τις φτιάχουμε μόνοι μας και μπορούν να φτιαχνουν ευκαιρίες όλη τους τη ζωή αρκεί καποιος να τους το εξηγήσει. Αυτή η συμπεριφορά των γονιών λες και όλα να εξαρτώνται απο τις πανελλήνιες δεν βοηθάει να μεγαλώσουμε δημιουργικούς ενήλικες. 

Τα λεω ολα αυτα απο εμπειρια μιας και εγω εδωσα τις ιδιες πανελληνιες που δινουν τα παιδια σήμερα. Τα πηγα σκατα αλλα κατάφερα να μπω στη σχολη που ηθελα (εκεινη τη χρονιά at least). Σπόδασα αν και το σιχαθηκα τον πρωτο χρονο και αφου το τελειωσα δουλεψα σαν σκυλι, και έκανα ό,τι με έκανε να νιώθω καλα. 

Το αποτέλεσμα? Εχω αλλαξει ΗΔΗ 3 κλαδους εντελως ασυνδετους μεταξυ τους και τωρα ετοιμαζομαι για ακομα μια αλλαγη. 

Όταν τελειώσα με το πτυχίο είπα "ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ εξετάσεις". Από εκείνο το ποτέ ξανά, έχω διαβάσει ΑΠΡΕΙΡΕΣ ωρες, εχω δωσει αμετρητες εξετάσεις και συνεχίζω.  Παρα πολλά χρονια μετα τις πανελληνιες(δεν λεω ποσα), είμαι παλι εδώ και διαβάζω ξανά και μαθαίνω κατι που παντα με συναρπαζε (μαθηματικα και στατιστικη) αλλα φοβομουν να το κανω μικρη γιατι δεν ημουν geek enough και γιατί "τι θα κανεις μετα? θα περιμενεις να διοριστεις στο δημοσιο?" και αλλες τετοιες @@ριες. 

Γενικα μην ακουτε κανεναν που θελει να σας φρενάρει. Οι επιλογες ειναι ατελειωτες και ένα εχω να πω: Φιλε Eminem, σ'αγαπω σε λατρευω αλλα εισαι λαθος. You get MANY shots and MANY opportunities. You get to decide how many. Sucess and failure ειναι εννοιες πολυ υποκειμενικες και δεν μπορουν να οριστουν αντικειμενικά.

Αυτά για τώρα και πατε καντε καμια βουτιά για εμας που διαβαζουμε :)

Η μικρη ζωή

Ξεκίνησα μικρή, ενώ ένιωθα μεγάλη, από μια μεγάλη πόλη που ένιωθα μικρή, να πάω σε μια άλλη πόλη που την έβλεπα μεγάλη.

Είχα μεγάλα όνειρα, να ζήσω μια μεγάλη ζωή.

Τώρα που μεγάλωσα σε αυτήν εδώ την πόλη, σαν να μίκρυνε η πόλη, ή η ζωή μου, δεν ξέρω πιο από τα δύο ισχύει πιο πολύ. 

Όμως φαίνεται, πως μπορείς να ζεις μεγάλη ζωή σε μικρή πόλη αλλά και μικρή ζωή σε μεγάλη πόλη.

Μπορεί η πόλη να φτιάχνει τη ζωή σου? 

Ή μήπως η πόλη είναι η Ιθάκη? 

 

37

Ξημερωνει λοιπον αυτη η μερα. 

Αρρωστιλα all over the place. 

Δεν νομίζω οτι τα τελευταία 37 χρόνια μου έχει συμβεί ποτέ να είμαι άρρωστη αυτή τη μέρα. Αλλά να που έφτασε αυτή η στιγμή. Ας ελπίσουμε οτι θα είναι η τελευταία.

Εκτός λοιπόν απο μύξα και κατάπτωση πάμε να δούμε τι άλλα feelings παίζουν.

Ε να μωρέ τα γνωστά μαυροκαταθλιπτικά φιλινινγκς. Οι άσπρες τρίχες που πληθαίνουν και που απρόσκλητες σκάνε σε περίεργα μέρη όπως τα φρύδια (wtf δηλαδή), οι ρυτίδες που επίσης πληθαίνουν ύπουλα και ήσυχα σαν σιγανά ποταμάκια (αυτά που πρέπει να φοβάσαι λέει). Τα χρόνια που περνούν και χάνονται. Τα εξπεκτέισονς που είχες από τη ζωή σου versus reality και γενικά τέτοια ωραία.

Όμως προχθές διάβασα κάτι που πολύ ήθελα να το γράψω εδώ να μου το θυμίζω όταν με πιάνουν τα μαυροκαταθλιπτικά μου. 

Ναι γερνάμε, και ναι ασπρίζουν τα μαλλιά μας και τα φρύδια μας και οι μασχάλες μας (ίσως, δεν ξέρω, γιατί έχω πολλά χρόνια να δω τρίχα εκεί). Ναι οι ρυτίδες πληθαίνουν ύπουλα και ήσυχα και κοιτάς παλιές φωτογραφίες σου ζηλεύοντας την ανεμελιά της ανόητης φάτσας που αντικρίζεις. 

ΑΛΛΑ αυτό που ποτέ μέχρι τώρα δεν είχα σκεφτεί είναι οτι αυτά όλα είναι blessing in disguise που λένε και στο χωριό μου. 

Γιατί φίλε μου χρειάζεται να είσαι ζωντανός για να ασπρίσουν τα μαλλιά σου. Χρειάζεται να είσαι ζωντανός και ΓΕΛΑΣΤΟΣ για να πληθαίνουν οι ρυτίδες σου. Χρειάζεται να είσαι ζωντανός για να μην μπορείς να πάρεις τα πόδια σου απο την κούραση μια εβδομάδα επειδή το Σάββατο ξενύχτησες μεχρι τις 3 (ενώ στα 20 πήγαινες σερί δουλειά-σχολή-καφέ-γυμναστήριο-καφέ-ποτό και ξεπέταγες και το γκομενάκι και ηταν απλά Τετάρτη). Γιατί γενικά πρέπει να είσαι ΖΩΝΤΑΝΟΣ να βλέπεις το κοντέρ να ανεβαίνει κάθε χρόνο. Και το να είσαι ζωντανός είναι το πιο πολύτιμο πράγμα του κόσμου. Ξέρεις γιατί?

Για τις κόρες μου που οσο περνάνε τα χρόνια θελω να τις δω να μεγαλώνουν απο ζαμπόν σε μικρά και μετά σε μεγάλα ξεχωριστά ανθρωπάκια. Για τα σαββατοκύριακα με επιτραπέζια και τηγανήτες στο παράθυρο χαζεύοντας την βροχή. Για τα καλοκαίρια με ανέμελες βουτιές στη θάλασσα αλλά και για τα άλλα, τα γεμάτα αγωνία για τα αποτέλεσματα των σχολικών εξετάσεων. Για τα βράδυα που ξαγρύπνησα να τις ταΐσω αλλά και τα επόμενα που θα ξαγρυπνήσω στο πλάι τους μέχρι να πέσει ο πυρετός ή να περάσει η "κοιλιά" τους (απο τη χ-ψ ερωτική απογοήτευση). Για τις μέρες και τις νύχτες που σαν empty nesters θα προσπαθούμε να ξαναγνωριστούμε και να ξαναερωτευτούμε μετά από μια 20ετια(?) που τρέχαμε σαν τρελλοι να προλάβουμε τα πάντα.

Γιατί οσο εισαι ζωντανός έχεις πράγματα να σε κρατούν σε εγρήγορση. Έχεις λόγους να χαιρεσαι και να λυπάσαι να αγχώνεσαι και να γελάς. Και οχι δεν είναι δεδομένο οτι θα είμαστε ζωντανοί. Γιατι παρα πολλά κοντέρ σταμάτησαν νωρίς (ειδικά τα τελευταια 2 χρόνια). Παρά πολλές κόρες και γιοί έχασαν ξαφνικά την τετράδα τους κ δεν μπορούν να παίξουν επιτραπέζια κ στην καλύτερη να έχουν ενα μάρμαρο κ μια φωτογραφία να μοιραστούν τον πόνο ή τη χαρά τους. 

Γι'αυτό όταν ξυπνήσω το πρωί θέλω να μπορώ να εστιάσω σε αυτά που έχουν σημασία και να αφήσω τα υπόλοιπα στη λήθη. 

Και αυτό θα κάνω. 

Χρόνια μου πολλά, τοσο πολλά που να μην τα θυμάμαι πια. 

Μουτς στη μούρη

Προεκλογικός Θυμός

Hello, hello

Τι κανουμε? Πως ειμαστε? Όλα καλα?

Λοιπόν, εδώ έχει σήμερα ήλιο και όταν εχει ήλιο όλα φαίνονται διαφορετικά. Δεν έχει σημασία σε ποιά μεριά του κόσμου βρίσκεσαι, το αποτέλεσμα είναι παντα το ίδιο. Όταν μετά απο καιρό βγαίνει ο ήλιος όλα φαίνινται αλλιώς. Πιο ζεστά, πιο όμορφα, πιο χρωματιστά, πιο ελπιδοφόρα ρε παιδί μου. 

Έτσι λοιπόν, σήμερα που λόγω ήλιου τα βλέπω όλα μέσα από ένα πρίσμα λιγο πιο φωτεινό αποφάσισα να γράψω δυο λόγια για το πως νιώθω τελευταία. 

Γενικά νιώθω γαμώ. Δηλαδή γαμάτα. (με προσοχή σε ποιο "α" μπαίνει ο τόνος) 

Δεν είναι ένα συναίσθημα που το νιώθω συνειδητά. Αφού αν με ρωτήσεις οποιαδήποτε στιγμή νιώθω μια πληθώρα άλλων συναισθημάτων που εκτείνονται σε ολόκληρο το φάσμα των συναισθημάτων από ντιπ ντάουν μαυρίλα μέχρι την απόλυτη χαρά του τρελλού. 

Ανοίγει η παρένθεση (

Εξαρτάται σε τι φάση βρίσκεται η χημεία μέσα στον εγκέφαλό μου τη δεδομένη στιγμή. Γιατί ως γνωστόν έχουμε και εκείνες τις ορμόνες που μόλις λες "'Ωπα, εδώ είμαστε, βρήκα την ισορροπία μου" ,γελάνε χαιρέκακα και λένε "Θα σου δείξω εγώ τι βρήκες και πώς το χάνεις".  Έτσι αρχίζει ενα ρόλερκοστερ τρελό που σε αφήνει μόνο εάν και εφόσον έχεις ξεπατωθεί, ή έχεις μαχαιρώσει οτιδήποτε ζωντανό υπάρχει γύρω σου πάνω που είσαι έτοιμη να αρχίσεις να μαχαιρώνεις τοίχους και ντουλάπια και μένεις με το μαχαίρι στο χέρι να κοιτάς το κενό με βλέμμα τύπου " Τι κανω εγω εδω? - Ποια είμαι?"

Κλείνει η παρένθεση ).


Όπως έλεγα λοιπόν, το overarching συναίσθημα (που λέμε και στο χωριό μου) είναι ΓΑΜΩ.

Αυτό μου συμβαίνει γιατι πολύ απλά ΔΕΝ βρίσκομαι εκεί στα πάτρια. Είναι πικρό το ψωμί της ξενιτιάς έλεγε ο μέγας Ελληναρας άρχοντας της κλάψας, αλλά το δικό μου ψωμί εδώ στην ξενιτιά είναι γλυκό. Γλυκύτατο. Όσο με κρατάει μακριά απο τη χώρα για της οποίας τα ρεζίλια ντρέπομαι βαθιά. 

Με ρωτάνε φίλοι και γνωστοί πότε σκοπεύω να γυρίσω. Η απάντηση είναι ΠΑΝΤΑ η ίδια.

ΠΟΤΕ.

Πώς να το πώ απλά ρε παιδί μου, δ ε ν    μ ο υ    λ ε ί π ε τ ε. Δεν μου λείπει η μιζέρια, ούτε η δυστυχία. Δεν μου λείπουν οι λάθος επιλογές. Ούτε το συναίσθημα να είμαι μειονότητα σκεπτόμενων ανθρώπων ανάμεσα σε μια θάλλασα ανεγκέφαλων.

Δεν μου λείπουν οι γελοιότητες, δεν μου λείπει που πληρώνεστε ξεδιάντροπα παραμονές εκλογών για να πουλήσετε την ψήφο σας και να ξαναματαδώσετε πλειοψηφία σε μια κυβέρνηση ηλιθίων και αναίσχυντων ψεφταράδων. Δεν μου λείπει να ζω ανάμεσα σε κατεξοχήν τεμπέληδες που κοιτάνε μόνο πώς θα τη βολέψουν και ποια έτοιμα λεφτάκια θα βρουν να φανε και που ψηφίζουν αυτούς που θα κάνουν το ονειρό τους πραγματικότητα.

ΔΕΝ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΡΕ ΖΩΑ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ ΞΕΧΑΣΕΙ ΤΟ ΜΑΤΙ.

Δεν μου λείπει που ακόμα δεν έχετε καταλάβει ΤΙ συνέβη στο ΜΑΤΙ. Δεν μου λείπει που δεν σαν ενδιαφέρει να φτιάξει τίποτα, αλλά το ΜΟΝΟ που σας νοιάζει είναι πότε θα πάρετε το επόμενο επίδομα να πάτε να το φάτε σε άιφον και διακοπάρες στη νησάρα. Δεν μου λείπει που βρίσκετε 10000000 δικαιολογίες για να μην δουλέψετε αλλα περιμένετε ποια κυβέρνηση θα σας τάξει το μάννα εξ'ουρανού είτε με προσλήψεις στο δημόσιο είτε με νεα επιδόματα και συντάξεις ώστε να την ψηφίσετε.

Δεν μου λείπει που στηρίζετε και υποθάλπτετε εγκληματίες και που βάζετε συμορίες εγκληματιών στη βουλή και τους παρέχετε βουλευτική ασυλία.

Γενικά ΔΕΝ μου λειπετε, ούτε εσείς, ουτε η νοοτροπία σας, ούτε τα θέλω σας. Επίσης δεν λυπάμαι κανέναν. Όποιος θέλει, κάνει το σκατό του παξιμάδι και βρίσκει τον τρόπο διαφυγής. Όπως έφυγα εγώ, έτσι έφυγαν χιλιάδες άνθρωποι και οικογένειες ολόκληρες και βρήκαν και αυτοί την υγειά τους.

ΝΑΙ, μας λείπει ο ήλιος και η θάλασσα και τα πανέμορφα τοπία, που δυτυχώς είναι σπάνια εκτός Ελλάδας. Αλλά πολλά άλλα είναι σπάνια εκτός Ελλάδας - τα περισσότερα απο τα οποία ΔΕΝ μας λείπουν.

Συγνώμη αναγνώστη μου αν προσβλήθηκες, αλλά όπως πάντα είμαι ειλικρινής μέχρι το κόκκαλο σ'αρέσει δεν σ'αρέσει. Άλλωστε δεν είμαι πολιτικός και δεν ζητάω την ψήφο σου όπως κάνει το 90% των Ελλήνων αυτήν την εποχή, και αυτό μου δίνει τη ελευθερία να μπορώ να χέστηκα αν προσβλήθηκες η όχι.

Όπως καταλαβαίνεις εκτός απο γαμώ νιώθω και πολύ ΘΥΜΟ. Δυστυχώς όμως δεν μπορω να τον εκφράσω αυτόν τον θυμό με αποτελεσματικό τρόπο και έτσι προτιμώ να στα λέω εδω μέσα απο το μικρό μου ημερολόγιο παρα να το κρατάω μέσα μου που κανείς δεν ξερει που θα φτάσει.

Αν πάλι, οτιδήποτε απο αυτά που σου γράφω σου φαίνονται περίεργα σου προτείνω να (ξανά)δεις το ντοκυμαντερ για το ΜΑΤΙ καθώς επίσης στα καπάκια το βίντεο αυτής της  ΔΕΝ-ΕΧΩ-ΤΟΣΟ-ΥΒΡΙΣΤΙΚΗ-ΛΕΞΗ-ΠΟΥ-ΝΑ-ΤΗΝ-ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ  περιφεριάρχη Αττικής. Για ευνόητους λόγους δεν βάζω λινκ για το εν λόγω βίντεο.

Αυτα για σήμερα.

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

Ειμαι θυμωμένη. 

Εξαγριωμένη.

Με ολες τις γυναικες που σήμερα θα βαλουν το στενο, κοντο 'θηλυκό' φορεμα τους , θα σκαρφαλωσουν στα 12 ποντα τακουνια τους και θα ξοδεψουν 1-2 ωρες μπροστά απο τον καθρέφτη βγαζοντας τριχες και βαζοντας κραγιον για να γινουν 'ομορφες' και 'θηλυκές' ωστε να βγουν να γιορτασουν την Παγκοσμια Ημερα της Γυναικας μπεκροπινοντας σε καποια μπουζουκλερι. 

Με ολους τους αντρες που καθημερινα καταπιεζουν τις γυναικες που τους περιβαλλουν. 
Ολους αυτους που μεγαλωνουν κοριτσια υποταγμενα σε εναν. Αδερφό, Άντρα, Θεό. Που εκπαιδεουν γυναικες για να γινουν ταπεινες μαμαδες-μηχανες ανάπαραγωγής, για να υπηρετουν πιστα και αδιακοπα ολα τα μελη της οικογενειας, χωρις ποτε να διεκδικησουν κανενα δικαιωμα. 

Σιγνωμη κοριτσια αλλα αν θελετε λουλουδια και σοκολατακια εχουμε του Αγίου Βαλεντίνου. 

Σημερα η μερα ειναι αφιερωμενη στον αγωνα. Αυτον που πρεπει να κανουμε καθημερινά διεκδικωντας ισα δικαιώματα για ΟΛΕΣ. Στη δουλειά, στο σπίτι, στη ζωή.

Σημερα η μερα ειναι αφιερωμένη σε ολες τις καταπιεσμενες γυναικες. 
-Που δεν μπορούν να βγούν έξω απο το σπίτι τους με ακάλυπτο το δέρμα του κορμιού τους. 
-Που υποχρεούνται να μένουν σε γάμους φυλακές. Με άντρες που χειροδικουν και τις υποβιβάζουν καθημερινά με προσβολές.
-Που μεγαλώνουν ακρωτηριασμένες σωματικά και πνευματικά ως αποδειξη της πίστης τους σε εναν Αρσενικό Θεό. 
-Που μεγαλωνουν πιστεύοντας οτι υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούν να κάνουν καθόλου ή δεν μπορούν τα να κάνουν καλά επειδή ειναι γυναίκες. 

Διάβασε , ψάξε, μάθε, ΒΟΗΘΗΣΕ! 

Δεν χρειαζεται να προσπαθησεις πολυ. 

Αρκεί να βοηθήσεις το κοριτσάκι των δίπλα να πιστέψει οτι ο ρόλος της σε αυτή τη ζωή δεν εξαντλείται στο να μεγαλώσει για να παντρευτεί και να κάνει παιδιά. Οτι μπορεί να γίνει ο,τι θέλει, αρκεί να το πιστέψει και να το προσπαθήσει.

Αρκεί να σέβεσαι ολες τις γυναίκες που σε περιβάλλουν και να έχεις στο μυαλό σου οτι εκτός απο τον ρόλο που έχουν εκείνη τη στιγμή που τις βλέπεις , κουβαλάνε άλλους 100 απο πίσω. Οφείλουμε να τις σεβόμαστε για ΟΛΟΥΣ. 

Αυτα απο εμενα :)

Hello, Hello φρόμ ινσάιντ.

Είχα όρεξη σήμερα για λίγο Καβάφη, αλλά απ'όλα του τα ποιήματα η Πόλις μόνο με τράβαγε, και έτσι είπα να το αφήσω. Κυρίως γιατί είναι Παρασκευή και όλα είναι πιο χαρούμενα, αλλά και επειδή δεν είναι ακριβώς αυτό που θέλω να πω...

Αυτό που θέλω να πω σήμερα είναι ότι την ευτυχία η τη δυστυχία που ζεις την κουβαλάς μέσα σου. Όπου και να πας, ό,τι και να αλλάξεις αν δεν αλλάξεις τον εαυτό σου, πάντα την ίδια μιζέρια θα κουβαλάς. 

Σκεφτόμουν αυτές τις μέρες, άτομα και περσόνες που γνώρισα κατά καιρούς. Παντού αντιλαμβάνομαι το ίδιο μοτίβο. Άνθρωποι που πασχίζουν να αποκοπούν από ανθρώπους/καταστάσεις/σπίτια/πόλεις/ χώρες που τους "βαραίνουν", που τους δυστυχούν, ή τους ζορίζουν. 

Η βαθιά αλήθεια όμως αισθάνομαι ότι βρίσκεται αλλού. Καμιά πόλη, καμία χώρα και κανένας πλανήτης ΔΕΝ θα σε κάνει να νιώθεις καλύτερα, ΔΕΝ θα απαλύνει τη μιζέρια σου, ΔΕΝ θα εξασφαλίσει την επιτυχία σου.

Η αλλαγή που πρέπει να στραφείς βρίσκεται αλλού. Βρίσκεται μέσα σου. Και μπορεί να ακούγεται κλισέ, αλλά σταμάτα να ασχολείσαι με την δεξιά η τον αριστερό που σε ενοχλούν/πιέζουν/αγχώνουν. Στρέψε το βλέμμα μέσα σου και κάνε μια γερή αυτοκριτική και στη συνέχεια σήκωσε τα μανίκια και ξεκίνα το ξεκαθάρισμα. Αφού ξεκαθαρίσεις το μέσα σου, τι νιώθεις και τι δε νιώθεις, πως φέρεσαι και γιατί φέρεσαι έτσι, μόνο τότε γύρνα το βλέμμα γύρω σου, και θα δεις ότι δεν σου φταίει πια κανείς γύρω γύρω. Τα έχεις λύσει όλα από μέσα.

Σταμάτα να αγαπάς βλαμμένους ανθρώπους που σε καταστρέφουν (γιατί σε καταστρέφουν, και ας μην μπορείς να το διανοηθείς). Σταμάτα να αναλώνεσαι αποδίδοντας ευθύνες για ότι αφορά ΕΣΕΝΑ σε άλλους.[Ακόμα και αν αυτοί είναι οι συγγενείς σου που τους κατηγορείς για τη μεταφορά ελλατωματικού dna...]

Αφιέρωσε όλη αυτή την ενέργεια στον εαυτό σου, και θα δεις διαφορά..

Αυτό. Από μέσα. 

Μοναξιά και άλλες απορίες

Τι είναι η Μοναξιά?Με τι μοιάζει? Τι χρώμα έχει? Τι σημαίνει μοναξιά? Πότε νιώθουμε μοναξιά? Νιώθουμε όλοι την ίδια μοναξιά, η  καθένας τη δική του? 
Νιώθουμε όλοι μοναξιά? Ή μήπως είναι προνόμιο μιας ομάδας ανθρώπων?

Μήπως είναι αυτή η αίσθηση της μοναχικότητας που έχουμε, απόρροια της μοναδικότητας του καθενός μας? Μήπως φταίει η απόσταση από το πνευματικό μας εγώ, που ποτέ δεν βρήκαμε το χρόνο το αναπτύξουμε? Να φέρουμε πιο κοντά? Να γνωρίσουμε και να νιώσουμε? 

Τι διώχνει τη μοναξιά? Τι σε κάνει να νιώθεις μη μοναχικός, γεμάτος και πλήρης? 
Είναι οι άνθρωποι που σε περιτρυγυρίζουν ? Είναι αυτοί που σου ξοδεύουν το χρόνο ώστε να μην μένεις μόνος σου ποτέ? Είναι η σπατάλη χρόνου σε διάφορες εργασίες ώστε να μην μένει χρόνος για πνευματικές εργασίες, αναζήτηση, αυτοκριτική?

Ποιος σε κάνει να νιώθεις μη μοναχικός?
Είναι αυτός που σου βουλώνει τις τρύπες που αφήνεις στο μανδύα της πνευματικής σου ύπαρξης? Είναι αυτός που σε κάνει να νιώθεις λιγότερο κενός? Λιγότερο άχρηστος? Λιγότερο εγκαταλλελημένος πνευματικά? 

Είναι αυτός που στα μάτια του είσαι το καλύτερο, και το ιδανικότερο αντικείμενο? 

Ακόμη και αν πρόκειται για αντικείμενο για μια και μόνο εργασία?

Διάβαζα τις προάλλες στον ορισμό της Κοινωνικής Ψυχολογίας :

"We develop our believes and attitudes, by comparing our opinions to those of others, and we frequently change our beliefs and behaviors, to be similar to people we care about"

Και μου γεννήθηκε η απορία : Πως διαλέγουμε τους ανθρώπους that "we care about"??

Σαφέστατα ένα κριτήριο είναι να γνωριζόμαστε. Φυσικά και δεν ενδιαφερόμαστε για ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε. Από τους ανθρώπους που γνωρίζουμε όμως, λίγοι είναι αυτοί για τους οποίους ενδιαφερόμαστε. Και από αυτούς ακόμα, για άλλους ενδιαφερόμαστε περισσότερο και για άλλους λιγότερο. 

Τι είναι αυτό που μας οδηγεί να ενδιαφερόμαστε για τον ένα περισσότερο και για τον άλλο λιγότερο? Γιατί άλλος νοιάζεται για την οικογένειά του και άλλος όχι? Και τελικά πως επιλέγουμε αυτούς τους εκλεκτούς από το περιβάλλον μας που θα επηρεάσουν τη συμπεριφορά μας? Αυτούς που θα διαμορφώσουν την προσωπικότητά μας? Και όσο περνάνε τα χρόνια πως αλλάζουν τα κριτήρια - αν αλλάζουν - με τα οποία επιλέγουμε αυτούς που μας επηρεάζουν?

Τελικά ποιον τρόπο επιλέγουμε να βουλώσουμε τις τρύπες μας? 
Γιατί μερικές/οί επιλέγουν να ενδιαφέρονται και να επηρεάζονται από "καλά παιδιά" και άλλοι/ες για τους εκμεταλλευτές και τους abusers?
Γιατί την ίδια συμπεριφορά την ανεχόμαστε από έναν άνθρωπο αλλά όχι από έναν άλλο? Πως ορίζουμε τι δικαιώματα έχουν οι άνθρωποι στους κύκλους μας? Πως ορίζουμε τι δικαιώματα έχουμε εμείς στους ανθρώπους των κύκλων μας?

Μήπως δεν υπάρχουν θύματα after all? Μήπως τα θύματα έχουν υπάρξει θύτες και τούμπαλιν?

Α!Και που ΄σαι...

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Last but not least

Είναι η τελευταία μέρα του χρόνου. Σήμερα δηλαδή η γη κάνει την 365η περιστροφή της γύρω από τον ήλιο για 2013στή φορά μετά τη γέννηση του baby Jesus του οποίου γιορτάσαμε τα γενέθλια πριν μια εβδομάδα. Κατά τα άλλα την ίδια επετειακή περιστροφή την έχει κάνει 
άλλες 4,5•10⁹ φορές ή αλλιώς 4,5 διεκατομύρια φορές, όσα δηλαδή και τα χρόνια που υπάρχει σαν πλανήτης. Χωρίς να μπορώ να υποσχεθώ ότι η 365η φορά ήταν πάντα η επετειακή. Καθώς από τα λίγα που γνωρίζω πριν περίπου 200 εκατομύρια χρόνια ο χρόνος διαρκούσε 400 μέρες. Έτσι η επετειακή ήταν η 400στή περιστροφή.

Σκέφτομαι λοιπόν, τι το τόσο σημαντικό έχει αυτή η μία από τις πολλές περιστροφές, και πρέπει να τη γιορτάζουμε τόσο πολύ. Πρακτικά, δεν έχει καμία ξεχωριστή ιδιότητα πέρα της πλασματικής αλλαγής του χρόνου. Και λέω πλασματικής, διότι ως γνωστόν ο χρόνος γενικά σαν έννοια, είναι ανθρώπινη εφεύρεση και άρα ότι στηρίζεται πάνω σε αυτήν την έννοια είναι πλασματικό επίσης. Άρα γιατί τέτοια χαρά?

Θα μου πεις τελευταία μέρα του χρόνου σε έπιασε ο κυνισμός σου? Ε ναι. Τυχαίνει να έχω κάνει αλλαγή χρόνου εκτός Ελλάδας ξανά, και φέτος βρίσκομαι 7 ώρες μακριά. Το γεγονός ότι για εμάς θα αλλάξει η χρόνος 7 ώρες μετά από εσάς, με βάζει σε σκέψεις. Τίποτε το περίεργο δεν μπορεί να συμβαίνει, γιατί τίποτα το χειροπιαστά διαφορετικό δεν υπάρχει μεταξύ του σήμερα και του αύριο. Τα πάντα βρίσκονται στο μυαλό μας. Όπως ακριβώς ο χρόνος. Αν θέλεις μπορείς όπως κάποιος κάποτε επινόησε το χρόνο, έτσι και εσύ να σκεφτείς ότι θα γίνει κάτι πραγματικά συγκλονιστικό και να το κάνεις.

Δεν προσπαθώ να γίνω κυνική, αλλά προσπαθώ να σου εξηγήσω ότι η μαγεία βρίσκεται αλλού. όχι στην αλλαγή του χρόνου. Η μόνη αλήθεια είναι ότι το διαφορετικό στις μέρες και τις ώρες το προσδίδει το συναίσθημα. Και το συναίσθημα δημιουργείται από τη συναναστροφή με τους ανθρώπους που νοιάζεσαι και σε νοιάζονται. Γιαυτό αν θες να περάσεις όμορφα και να κάνεις γιορτινές αυτές τις μέρες, τότε, να τις περάσεις με ανθρώπους που αγαπάς και σ'αγαπάνε.

Εγώ αυτό κάνω :)

Βέβαια ένας απολογισμός δε θα έβλαπτε. Αλλά κάνε τον αύριο. Και μην περιμένεις 365 μέρες για τον επόμενο. Κάνε τον σε 10 μέρες. Αρκεί να λες αλήθεια. Μήπως και αρχίσουμε να κοιτάμε την ουσία, ξεπερνώντας τις τυπικότητες που φορτώνουμε στα πάντα. Μήπως και κάποια στιγμή γίνουμε αληθινοί. Και ίσως τότε να καταφέρουμε να νιώσουμε τη μαγεία μεταξύ μας. :)

Σας φιλώ από την ωραιότερη και μαγικότερη πόλη του κόσμου! Με την ωραιότερη παρέα του κόσμου! μουτς!

Κερατωμένες Ηθικολογίες #2

Είπαμε ότι το κέρατο υπάρχει. Και δεν υπάρχει λόγος να κρίνουμε ή να κατακρίνουμε κανέναν γιατί δεν βγάζει κάπου. Το νόημα βρίσκεται στο να το προλάβουμε. Να μη συνεχίσει να υπάρχει. Να μην κερατώνουμε εμείς, αλλά και να μην προκαλούμε να μας κερατώσουν. Και ως μόνη λύση παραθέτω τις παρακάτω προτάσεις.

-Αυτογνωσία
Το άλλο σου μισό είναι κάπου εκεί έξω και σε ψάχνει. Υπάρχει. Αρκεί να ξέρεις τι θέλεις. Αρκεί να κάνεις την αυτοανάλυσή σου. Να πάρεις το χρόνο σου. Να τα βρεις με τον εαυτό σου. Να ξέρεις που ξεκινάς και που τελειώνεις. Εσύ. Μόνο τότε θα ξέρεις με τι κουμπώνεις. Αν δε αφιερώσεις χρόνο στον εαυτό σου να τον μάθεις και να τον αγαπήσεις πως θα ξέρεις τι θέλεις, τι σου ταιριάζει και τι όχι?

Μη μου πεις ότι θα το νιώσεις, γιατί αυτά αποδεδειγμένα είναι βλακείες. Δεν νιώθεις το άλλο σου μισό απ' την αρχή. Ξέρεις τι νιώθεις? Νιώθεις τον πόθο, την έλξη... Αυτά νιώθεις με την πρώτη. Γιατί αυτά είναι δυνατά. Αυτά είναι σαν το σκόρδο, που όταν μπεί στο φαγητό είναι το πρώτο που μυρίζεις, όλα τα άλλα παίζουν δευτερεύοντα ρόλο. Όμως στο τέλος τη δυσπεψία θα στη φέρει ο άνιθος που σου κατσε βαρύς και δεν τον είχες παρατηρήσει γιατί εστίαζες στο σκόρδο. 

Γιαυτό καλέ/καλή μου, το πρώτο βήμα είναι η αυτογνωσία, η βαθιά συνεχόμενη προσπάθεια να βρούμε τον εαυτό μας. Τον δικό μας όχι του άλλου.

-Αυτοσεβασμός
Το δεύτερο βήμα είναι ο αυτοσεβασμός. Μάθε να σέβεσαι τον εαυτό σου. Αν δεν σεβαστείς εσύ τον εαυτό σου πως θα διαλέξεις δίπλα σου κάποιον που θα το κάνει? Πως θα μάθεις εσύ να σέβεσαι τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου? Είναι μεγάλη υπόθεση να υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός σε μια σχέση. Είναι το κυριότερο συστατικό.

-Αυτοτοποθέτηση - Αυτοπροσδιορισμός
Αποφάσισε εσύ ποια θες να είναι η θέση σου στη σκακιέρα. Μην αφήνεσαι στα χέρια του οποιουδήποτε να σε χειρίζεται. Ούτε να παίρνει αποφάσεις για σένα. Ακόμα και αν είναι η πολυαγαπημένη μητέρα σου, η ο μπαμπάς που πάντα θα του έχεις αδυναμία. Άλλο πράγμα η αγάπη άλλο ο χειρισμός. Μάθε να τα ξεχωρίσεις.  
Η μητέρα και ο κάθε άλλος που θέλει να σε δει νυφούλα/γαμπρό και θέλει να σου "κρατήσει τα παιδιά τώρα που είναι νέα/νέος και μπορεί ακόμα" εκφράζουν ΑΠΛΑ επιθυμίες, οι οποίες δεν έχουν καμία άλλη αξία πέρα το ότι είναι επιθυμίες κάποιου. Και εγώ θέλω να πάω στον Άρη αλλά δεν καταστρέφεις τη ζωή σου για να με στείλεις ;). Βαθμολόγησε! That's what I mean.

- Μη βιάζεσαι

 Η πίεση, που φυσικά μας ασκείται ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ, αλλά δεν το καταλαβαίνουμε, να πληρούμε τις προϋποθέσεις για να είμαστε οκ, οδηγεί ΠΑΝΤΑ σε λάθος κατεύθυνση. Να παντρευτείς πριν τα 30, να κάνεις παιδιά μέχρι τα 35 σου, να δέχεσαι τα καπρίτσια και τις ορέξεις του άντρα σου θες δεν θες (ναι το άκουσα και αυτό!Θρησκευτικής προέλευσης, φυσικά).κοκ

Πάρε το χρόνο σου. Αν είναι να περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου ζώντας με έναν άνθρωπο, τότε πρέπει να ξέρεις ότι αυτός είναι που σου ταιριάζει. Προσοχή! Όχι αυτός/αυτή που σου κάνει καλό κρεβάτι, όχι αυτός που έχει οικονομική άνεση, όχι αυτός που αθ είναι καλός μπαμπάς, όχι αυτός που σε θέλει κάπως αλλιώς από αυτό που είσαι. 
Εκείνος/η που σε θαυμάζει, σε σέβεται, σε υπολογίζει, σε εκτιμά, σε αγαπά. Αυτός/η είναι το άλλο σου μισό. Και μπορεί να το βρείς στα 15, στα 20, στα 40 ή στα 50. Αλλά μην συμβιβαστείς με κάτι λιγότερο. Θα το μετανιώσεις και θα είναι αργά. 

- Μη συμβιβάζεσαι
Δεν υπάρχει λόγος να συμβιβαστείς. Όταν ξέρεις τι θέλεις και κυρίως τι ΔΕΝ θέλεις, δεν υπάρχει λόγος να ανέχεσαι πράγματα, συμπεριφορές και καταστάσεις. Προσοχή! Δεν εννοώ να είσαι αδιάλλακτος και αγύριστο κεφάλι. Εννοώ να συζητάς να εξηγείς, να ακούς τον άλλο. Αλλά να μην ΑΝΕΧΕΣΑΙ αυτό που δεν σου ταιριάζει αυτό σε πνίγει. Να σέβεσαι πρώτα τον εαυτό σου και στη συνέχεια τον άλλο. Γιατί αλλιώς,όταν θα έχεις καταπιεστεί ανεχόμενος/η διάφορα που δεν θες για χρόνια, έχοντας παιδιά μικρά ή μεγάλα θα έρθει μια μέρα που θα ανακαλύψεις μετά από χρόνιες προσπάθειες ότι υπάρχει και άλλος δρόμος, πιο βατός πιο όμορφος, με το άλλο σου μισό, που είναι κάποιος άλλος και όχι αυτός/η που βιάστηκες να παντρευτείς.Τότε θα είναι κρίμα γιατί θα απασφαλίσεις τη χειροβομβίδα και θα αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση...

-ΑΝΤΙΣΥΛΛΗΨΗ
Πες ό,τι θες, χτυπήσου, χοροπήδα κάτσε ανάσκελα σαν την κατσαρίδα, αλλά το πιο σημαντικό απ'όλα είναι η αντισύλληψη. Προφυλάξου, γιατί την πίεση και τις λανθασμένες καταστάσεις που θα σε οδηγήσει μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, δεν τις σώζεις με τίποτα! Πρέπει να καταλάβεις ότι παρόλα τα όσα παλεύουν να σε πείσουν απ'όταν γεννιέσαι, ΔΕΝ είμαστε ζώα με μοναδικό σκοπό την αναπαραγωγή. Είμαστε όντα με νοημοσύνη και ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ στους εαυτούς μας πάνω απ'όλα να σκεφτόμαστε πριν αναπαραχθούμε. Δεν είμαστε ούτε γατάκια ούτε σκυλάκια να ζευγαρώνουμε ασύστολα και να παρατάμε τα παιδιά μας στο έλεος του καιρού. Η γέννηση ενός παιδιού, παρόλη την ανεμελιά από την οποία μπορεί να προέρχεται, συνεπάγεται ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ και ΧΡΟΝΙΕΣ ευθύνες. Που καλό θα ήταν να σκεφτούμε και να θέλουμε να αναλάβουμε ΠΡΙΝ μας φορτωθούν. Μπορεί ο Μπάμπης ή η Λέλα να κάνουν απίστευτο κρεβάτι αλλά δεν είσαι σίγουρος/η ότι κάνουν το ίδιο καλοί σύντροφοι. Γιαυτό κράτα την κάθε απόλαυση στα μέτρα που της αρμόζει. Σαν το παγωτό χωρίς ζάχαρη. Φάε αλλά μην παχύνεις. 

Αυτά τα ολίγα κλείνοντας την παράκρουση για το κέρατο. Αν και θα επανέλθω στο μέλλον. 

Προς το παρόν adios. 

Κερατωμένες Ηθικολογίες #1

Ξεκινάω με την εξής παραδοχή: Όλοι είμαστε δυνητικοί κερατάδες.

I'm ok with that

(σήμερα, μετά από ατελείωτες ώρες ψυχανάλυσης).

Το κέρατο λοιπόν, βγαίνει σε διάφορες εκδόσεις:

Το κέρατο το τράγιο

Το κέρατο το βερνικωμένο

Το κέρατο μου

Το κερατό σου

κά.

Οφείλω να παραδεχτώ ότι το κέρατο υπάρχει. Πάει σύννεφο και συμβαίνει παντού γύρω μας. 

Ο καθένας έχει τους λόγους του. Η εμπειρία, με έχει διδάξει ότι ο καθένας μας, εξιδανικεύει και ξεχωρίζει την περίπτωσή του με εντελώς υποκειμενικά κριτήρια που για τον καθένα έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα.Οπότε σίγουρα δεν θα βρεις μια αντικειμενική άποψη. Στην καλύτερη το μόνο που θα βρεις είναι ηθικολογίες. Και υποθετικές μάλιστα. Από ανθρώπους που ποτέ δεν τους συνέβη. Άρα είναι μη αντικειμενικοί.

Δεν ξέρω αποδεδειγμένα αν έχω κέρατο, αλλά μιας και ζω σε τούτο τον κόσμο, με την σημερινή του μορφή και έχω ένα Α παρελθόν στις ερωτικές σχέσεις, παρόλο που εγώ είμαι αυστηρά μονογαμική(και άρα δεν έχω κερατώσει), υποθέτω ότι έχω και εγώ τις πιθανότητές μου να έχω κάπου φυτρωμένο ένα κερατάκι. Δεν με ενδιαφέρει να το ψάξω και αφού δεν το έμαθα μέχρι σήμερα, στην παρούσα φάση μου απλά δεν θεωρώ ότι υπάρχει λόγος να ασχοληθώ.

Είπαμε ότι υπάρχουν πολλά είδη κέρατου. Τόσα όσα και οι περιπτώσεις περίπου. Φυσικά και η αίσθηση της προδοσίας του κερατωμένου είναι πάντα ΊΔΙΑ και δεν συγκρίνεται με τίποτα. Όμως σε γενικές γραμμές θα μπορούσαμε να κατηγοριοποιήσουμε το κέρατο βάση του είδους της σχέσης στις εξής κατηγορίες :

- Το κέρατο σε σχέση.

Α) Ελαφρύ (τύπου φλερτ)

Β) Βαρυ (προχωρημένης περίπτυξης)

- Το κέρατο σε γάμο

Α) Ελαφρύ (φλερτ-ραντεβού)

Β) Μεσαιο (εξωσυζυγική σχέση)

Γ) Βαρυ (εξώγαμα τέκνα κλπ)

- Το κέρατο σε γάμο με παιδιά

Α)Βαρυ (γνωριμία, φλερτ, σύναψη εξωσυζυγικής σχέσης, διατήρηση σχέσης)

Β) Και ασήκωτο ( εγώγαμα τεκνα, εγκατάλλειψη συζυγικής στέγης)

[Η παραπάνω κατηγοριοποίηση αποτελεί προσωπική άποψη και δεν τη διαπραγματεύομαι. Εσείς μπορείτε αν διαφωνείτε να φτιάξετε τη δική σας. :)]

Ο κερατάς, ενίοτε και ο κερατωμένος αφού calmάρει, βρίσκει ατελείωτες δικαιολογίες για τους λόγους που τον οδήγησαν στην πράξη. Δεν έχει νόημα καν να στήσουμε debate για το αν έχει δίκιο ο καθένας η άδικο. Σίγουρα θα βρούμε τόσους λόγους να έχει δίκιο όσους και να έχει άδικο και ο ένας και ο άλλος. 

Ξεκαθαρίζω ότι προσωπικά πάντα αντιλαμβάνομαι τις σχέσεις σαν ζωντανούς οργανισμούς, που όταν δείξουν σημάδια ψόφου θεωρώ καλύτερη τη λήξη της σχέσης σε όποιο στάδιο από τα παραπάνω και αν βρίσκεται. ΜΕΤΑ τη λήξη της νεκρής σχέσης, τη σύναψη της οποιασδήποτε ΕΠΟΜΕΝΗΣ νέας και ζωντανής σχέσης. Τα παράλληλα πράγματα τα θεωρώ τόσο ανούσια όσο και την συμβιβαστική παραμονή σε μια νεκρή σχέση.

Δυστυχώς όμως αρκετοί δεν συμμερίζονται αυτή την άποψη με αποτέλεσμα είτε να μαραζώνουν σε ημίνεκρές σχέσεις που οδηγούν σε  νεκρούς γάμους, διαιωνίζοντας στερημένους και δυστυχισμένους ανθρώπους. Είτε να προχωρούν στην κουρτίνα 2 κρύβοντας τον εραστή στην ντουλάπα, και κρατώντας μια απασφαλισμένη χειροβομβίδα με κίνδυνο μια μέρα να εκραγεί στα χέρια τους και να κάνει τις ζωές τους καλοκαιρινές.

Τα τελευταία χρόνια έχω γίνει μάρτυρας (και ιερομάρτυρας μη σου πω) αρκετών τέτοιων περιπτώσεων. Ανθρώπων καταπιεσμένων στερημένων από τα απλά βασικά όπως η τρυφερότητα, το χάδι, ο σεβασμός, η αξιοπρέπεια, και ανθρώπων που απασφάλισαν τη χειροβομβίδα, και το έζησαν μέχρι που έσκασε στα χέρια τους. Η δεν έσκασε... Βρέθηκα εξίσου και από τις δύο πλευρές (αυτή του κερατωμένου αλλά και αυτή του κερατά). Μετά από σχολαστική και αναλυτική μελέτη αυτών των περιπτώσεων, θα σου πώ ότι αν και όλες είναι διαφορετικές έχουν ένα κοινό και βασικό παράγοντα. Κάποιος κάποτε βιάστηκε, και στη συνέχεια κάποιος κάποτε καταπιέστηκε.

Πιστεύω στον έρωτα. όχι στον κεραυνοβόλο (κεραυνοβόλος?really τώρα???), Όχι τον ενθουσιασμό,όχι τον πόθο, όχι στην έλξη, ούτε τις πεταλούδες στο στομάχι.

Μιλάω για το soul mate, το made for each other. Γι αυτόν τον ΕΝΑΝ και ΜΟΝΑΔΙΚΟ έρωτα. 

Το κούμπωμα.

Αυτός είναι ο έρωτας που οδηγεί σε αιώνιες σχέσεις. Γιατί απλά αυτός προκαλεί πληρότητα. Σε αντίθεση με τα ημίμετρα που μπορεί να καλύπτουν λίγα έως πολλά κομμάτια, αλλά κάποτε ξεθωριάζουν και φαίνονται λίγα και λειψά.

Τέλος,(για τώρα γιατί ακολουθεί κιάλλο) θα σου πω ένα πράγμα αγαπημένε μου αναγνώστη/αναγνώστρια. 

ΜΗ ΒΙΑΖΕΣΑΙ!

Μην μπαίνεις σε καλούπια που σε θέλουν παντρεμένη με παιδιά πριν τα 30 ή μέχρι τα 35 ή δεν ξέρω και εγώ τι, γιατί έτσι θέλουν αυτοί που σε 5-10-20 χρόνια θα κρύβονται σε μια ντουλάπα, ή θα μαραζώνουν δυστυχισμένοι. Επειδή μια φορά "βρήκαν τον αληθινό έρωτα" και στο χρόνο πάνω εκαναν και παιδί. 

Μην ακούς κανέναν, και μην επηρεάζεσαι από κανέναν που σε θέλει στα μέτρα του. Ο καθένας τις επιλογές του τις κάνει για τον εαυτό του. 

Και εσύ πρέπει να σκεφτείς και να κάνεις τις δικές σου σοφά. Χωρίς παρορμητισμούς και ηλικιακές/κοινωνικές/θρησκευτικές πιέσεις ή ότι άλλο μπορείς να φανταστείς.

9/11 Άνθρωποι

Ήταν Τρίτη, μεσημεράκι θυμάμαι. Είχαμε σχολάσει (μάλλον), και ήμασταν με τον αδερφό μου στο σπίτι μας. Κλασσικά εγώ στον υπολογιστή να προσπαθώ να κατεβάσω τραγούδια από τον Napster και κλασσικά ο αδερφός μου ξαπλωμένος στο κρεββάτι να βλέπει τηλεόραση. Ξαφνικά μου φωνάζει εκστασιασμένος : "Έλα, να δεις! Βομβαρδίσανε την Αμερική!!". Ακούστηκε το μαγικό keyword "Αμερική" (Σ'αυτό το σημείο να κάνω μια παρένθεση για να σας αναφέρω απλά ότι είμαι φιλοαμερικάνα μέχρι το μεδούλι. Χωρίς να σημαίνει ότι συμφώνησα ποτέ με την πολιτική της Αμερικής. Ούτε ότι στήριξα ποτέ πολέμους κλπ.). Παράτησα και εγώ το Napster και τρέχοντας μπήκα στο δωμάτιο με την τηλεόραση. Αντίκρισα αυτή την εικόνα του φλεγόμενου πύργου 

και μη γνωρίζοντας τι έχει γίνει, είπα στον αδερφό μου  "Άντε ρε, πλάκα μας κάνουν.Την Αμερική δεν τη βομβαρδίζει κανείς.Να δεις που είναι promo για καμιά καινούρια ταινία καταστροφής". Παρόλα αυτά είχα κάτσει αποσβολωμένη να κοιτάω προσπαθώντας να πείσω και τον εαυτό μου ότι αυτό που έβλεπα ήταν promo ταινίας καταστροφής. Και όλο σκεφτόμουν "Δε μπορεί, τώρα θα το πεί, τώρα θα το πεί, ότι είναι σκηνές από ταινία." Αλλά αυτό το τώρα δεν ερχόταν ποτέ. 

Σηκώθηκα να φύγω από το δωμάτιο και εκείνη την ώρα βλέπω ένα αεροπλάνο να μπαίνει στο πλάνο του σκηνοθέτη και να προσκρούει στον δεύτερο πύργο. 

Είχε παγώσει το αίμα στις φλέβες μου. Όχι δεν ήταν promo ταινίας. Ήταν η φρικιαστική πραγματικότητα και το ζούσα σε real time. Και δεν ήταν βομβαρδισμός απλά. Ήταν βομβαρδισμός με ανθρώπινες ζωές. Κοιταχτήκαμε στα μάτια παγωμένοι. Ένιωθα ότι η καρδιά μου είχε σταματήσει. Δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα. Μόνο το "γιατί". 

Η ώρα περνούσε και οι εκφωνητές μιλούσαν για τα χτυπήματα, για τις αεροπειρατείες, για τους πυροσβέστες. Μουδιασμένοι παρακολουθούσαμε την εικόνα του μαύρου καπνού που έβγαινε από τους πύργους. Τους ανθρώπους που έπεφταν από τον 80ό όροφο στο κενό. Το ζευγάρι που έπεσε χέρι-χέρι. Την απελπισία να μεγαλώνει και την ελπίδα να εξαφανίζεται.

Ξαφνικά το πλάνο γέμισε καπνό σκόνη και χώμα. Ο ένας πύργος έγειρε, έγινε φοίνικας καπνού και μεγαλειωδώς κατέρρευσε. 

Νομίζω ότι έτρωγα τα δάχτυλά μου εκείνη την ώρα. Ο κόμπος στο στομάχι μου ανέβηκε στο λαιμό. Το μυαλό μου γέμισε σκέψεις. Μία σκέψη. Οι χιλιάδες ζωές που βρίσκονταν μέσα σ'αυτό το κτήριο. Οι γονείς, οι σύζυγοι, οι παππούδες. 

Οι άνθρωποι. 

Αυτοί οι άνθρωποι. Οι παράπλευρες απώλειες, στο παιχνίδι της τρομοκρατίας, των πολέμων, του πετρελαίου και του χρήματος.

Λίγη ώρα μετά κατέρρευσε και ο δεύτερος πύργος. Το ίδιο θεαματικά με τον πρώτο. 

Και απέμεινε μόνο σκόνη και καπνός να σιγοκαίει στο Manhattan.

Δε θυμάμαι για πόσο καιρό το συζητούσαμε. Δε θυμάμαι απόψεις που άκουσα. Δεν θυμάμαι τίποτα άλλο. 

Ένα χρόνο μετά επισκέφθηκα τη Νέα Υόρκη. Και πέρασα από το Ground Zero.

Ξέρεις τι είδα? Ένα τεράστιο νεκροταφείο. 

Ένα οικοδομικό τετράγωνο νεκρική σιγή. Ένα οικοδομικό τετράγωνο γεμάτο πόνο, ορφάνια, και απώλεια.

Δεν είδα ούτε τρομοκρατία, ούτε πετρέλαια, ούτε πολέμους. Είδα μόνο ένα τεράστιο κενό και χιλιάδες παράπλευρες απώλειες.

Απ'έξω από το σημείο είχαν αναρτήσει πίνακες με τα ονόματα όσων χάθηκαν εκείνη τη μέρα.   Και ακριβώς απέναντι οι οικογένειες και οι φίλοι αυτών που χάθηκαν είχαν αναρτήσει μηνύματα προς στους αγαπημένους τους. Είδα παιδικές ζωγραφιές να λένε "Αντίο μπαμπά", " Να μας προσέχεις από εκεί ψηλά". Είδα μηνύματα σε αγαπημένους "Μου λείπεις", "Σ'αγαπώ"...

Είδα χιλιάδες λουλούδια, μπλούζες και φωτογραφίες. 

Είδα ανθρώπους - παράπλευρες απώλειες.

Και έκλαψα πολύ. Έκλαψα για το μίσος που μας γεμίζει. 

Για την ημιμάθεια που μας χωρίζει σε εβραίους  χριστιανούς, μουσουλμάνους και βουδιστές. Σε μαύρους, άσπρους και κίτρινους. 

Γιατί τελικά πέρα απ'όλες τις ταμπέλες που προσπαθούν τα συμφέροντα και οι θρησκείες να μας επιβάλλουν, είμαστε άνθρωποι. Και είμαστε όλοι φτιαγμένοι από το ίδιο πράγμα. Σάρκα κόκκαλα και αίμα. Έλληνες, Αμερικάνοι Ιρακινοί και Σύριοι. Όλοι ίδιοι. Κανείς διαφορετικός. 

Γιαυτό από εκείνη τη μέρα , κάθε τέτοια μέρα -και όχι μόνο -  θυμάμαι τους ανθρώπους. Αυτούς που χάθηκαν, και αυτούς που έμειναν πίσω. Ειδικά αυτούς τους τελευταίους, που σηκώνουν στους ώμους τους το βάρος της απώλειας. 

Γιατί τελικά αυτό μένει στους αιώνες. 

Η απώλεια. 

Απαντήσεις

Οι σχέσεις είναι ατελείωτες. Δεν ολοκληρώνονται ποτέ. Είναι σαν το νερό. Δεν έχουν σαφές σχήμα, παίρνουν το σχήμα του μέσου που θα τις αιχμαλωτίσει μέχρι να γλιστρήσουν και να φύγουν να χαθούν. Σε ακανόνιστο σχήμα πάλι...

Δεν είναι ο καθένας μαξιλάρι του άλλου για να ξεσπάει. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να ξεχειλώνει τον άλλο και να του ζητάει πράγματα στο όνομα της σχέσης που δεν χωράνε στη σχέση.

Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να απαιτεί από τον άλλο. ΤΙΠΟΤΑ. Η κάθε μονάδα φέρνει στη σχέση ότι έχει και θέλει να μοιραστεί και μ'αυτά πορεύεται η σχέση. Δεν έχω κάτι να μοιραστώ? Φεύγω. Τέλος.

Τόσο απλά. 

Τώρα αν ο καθένας έχει τις ανασφάλειες του, τα ψυχολογικά του, τα τραύματά του και οτιδήποτε άλλο, καλό θα ήταν να τα αντιμετωπίσει μόνος του,ή με κάποιον ειδικό,ή με πολλούς ειδικούς. 
Πάντως όχι να τα φέρνει μέσα στις σχέσεις του. 

Οι σχέσεις μας δεν είναι οι τράπεζες ενέργειας που στρεφόμαστε σε αυτές όταν έχουμε χαμηλή αυτοεκτίμηση να μας τονώσουν, ούτε είναι σάκοι του μποξ να στρεφόμαστε σε αυτές όταν έχουμε ένταση για να ξεσπάσουμε. 

Και όποιος χρησιμοποιεί τις σχέσεις του με τέτοιους τρόπους, απλά τις φθείρει και τις εξαντλεί. 
Θα πρέπει να υπάρχει σεβασμός σε ολόκληρη την ύπαρξη του άλλου προκειμένου να υπάρξει μια σχέση μεταξύ των 2. Όταν ο εγωισμός σου ξεπεράσει τον σεβασμό που τρέφεις για τον άλλο, πάρε τη σχέση και κάντη κορδελάκια, φάτη, πέτα τη. ΞΕΧΝΑ ΤΗ. 

Δεν υπάρχει κανείς λόγος να διατηρούμε σχέσεις οι οποίες μας ξεχειλώνουν, μας καταπιέζουν, δεν μας σέβονται. Ξεκίνα να χτίζεις την αυτοπεποίθησή σου με τον να πετάξεις τα βαρίδια από την πλάτη σου, και μάθε να σέβεσαι τους γύρω σου. Κανείς δεν είναι εκεί για να τον πατάς επειδή θες να δεις ψηλότερα.

Όλοι βρισκόμαστε στο ίδιο επίπεδο. Είμαστε ο ένας ΔΙΠΛΑ στον άλλο.Ούτε από πάνω, ούτε από κάτω. Επειδή είμαστε φτιαγμένοι να συμπορευόμαστε με τους άλλους, όχι να εκμεταλευόμαστε τους άλλους. 

That's all for today.

Απορίες

Πόσο μπορεί ένας άνθρωπος να ξεχειλώσει για να αντέξει στο όνομα της σχέσης?

Πόσο πρέπει ένας άνθρωπος να ξεχειλώσει ?

Που σταματάει το "περνάμε καλά μαζί" και γίνεται " περνάμε μαζί"?

Έχουν όλα τα πράγματα την ίδια βαρύτητα για όλους?

Είμαστε τόσο διαφορετικοί?

Τι μας κάνει διαφορετικούς?

Πόσο κτητικός μπορεί κάποιος να γίνει σε μια σχέση?

Πόσο κτητικός πρέπει να γίνει κάποιος σε μια σχέση?

Που σταματάει η ελευθερία του ενός και που αρχίζει η ελευθερία του άλλου?

Σίγουρα ο καθένας μας επιτρέπει στον άλλο να καταλαμβάνει κάποιο συγκεκριμένο χώρο στη ζωή μας. Και εμείς μόνο είμαστε υπεύθυνοι για το μέγεθος του χώρου αυτού. Όμως κατά πόσο είναι η απόφαση μας αυτή συνειδητή?

Και τελικά αν ξυπνήσουμε ένα πρωί και νιώθουμε πνιγμένοι έχουμε τη δυνατότητα να το εκφράσουμε?Η θα πρέπει να πεθάνουμε με τις συνέπειες της επιλογής μας (να δώσουμε τόσο χώρο εξαρχής).

Μπορείς να διεκδικείς πράγματα, χώρο και χρόνο σε μια σχέση για πάντα? Ή μήπως αυτό τελικά φθείρει τη σχέση και καταστρέφει το όμορφο.Αν όμως δεν διεκδικείς για πάντα, μήπως η κατάληψη του χωροχρόνου σου από τον άλλο φθείρει τη σχέση και το συναίσθημά σου?

Γιατί μένεις σε μια σχέση που σου έχει τελειώσει?

Ποιός ο ρόλος των γύρω σου σε αυτή την περίπτωση?

Ποιος είναι φίλος ?

Τι σημαίνει φίλος?

Πόσο μπορεί ένας άνθρωπος να ξεχειλώσει για να αντέξει στο όνομα της σχέσης?

Οικογένεια

Ξέρω, ξέρω. Έχω υποσχεθεί να μη γράφω. Αλλά είναι μια υπόσχεση που το δευτερόλεπτο που την έδινα, ήξερα ότι δεν μπορώ να την κρατήσω. Επί σειρα ετών αυτός εδώ ο χώρος χρησιμεύει σαν σάκος του box. Μπαίνω, τα λέω, ξεσπάω, και φεύγω. Διαβάζω εσάς, την καθημερινότητά σας, τα θεματά σας. Σκέφτομαι. Επεξεργάζομαι....

Μια μορφή ψυχοθεραπείας. 

Ηξερα λοιπόν ότι όταν έλεγα ότι δεν θα ξαναγράψω γιαυτά, έλεγα ψέμματα. 

Σήμερα, θέλω να σου μιλήσω την οικογένειά μου. Δηλαδή

Για την αγάπη. Την ειλικρίνεια. Το ΣΕΒΑΣΜΌ.

Το έχω πει πολλές φορές ότι έχω μέσα μου ισχυρές ηθικές αρχές και νιώθω πολύ περήφανη γιαυτές.

Αν έχω φτάσει εδώ που έχω φτάσει στη ζωή μου, και να ξέρεις ότι είμαι πολύ περήφανη για το πού έχω φτάσει, φταίνε αυτές η ηθικές αρχές που έχω. 

Τυχαίνει να έχω πολύ παράξενο τρόπο αντίδρασης και αυτό οδηγεί στο να με παρεξηγούν το 90% των γνωριμιών μου, έτσι, έχω από μικρή αναπτύξει ισχυρό ενδιαφέρον για το τι κρύβεται ΠΙΣΩ ΑΠΟ το φαινομενικό. Για μένα λοιπόν, ουδέποτε έπεξαν ρόλο στη ζωή μου οι ταμπέλες. Αντιθέτως, η ουσία, είναι αυτή που με ενδιαφέρει. Αυτό με βοηθάει να βλέπω πίσω από τις ταμπέλες και να λειτουργώ πιο ισορροπημένα. 

Για μένα λοιπόν η έννοια οικογένεια απαρτίζεται ανθρώπους που μοιράζονται τρεις βασικές αρχές την ΑΓΑΠΗ, την ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ, και το ΣΕΒΑΣΜΟ. 

ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ, δεν προϋποθέτει ούτε γάμο, ούτε υπογραφές, ούτε περιουσίες, ούτε λεφτά. 
Περίεχει μόνο ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ οι οποίοι αγαπούν ο ένας τον άλλο, είναι ειλικρινείς ο ένας με τον άλλο και σεβονται ο ένας τον άλλο.

ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ διαφορετικό, δεν με αφορά. Δεν είναι οικογενειά ΜΟΥ, και άρα δεν μπορεί να με επηρεάσει κιόλας. 

Αντιλαμβάνομαι τους ανθρώπους σαν οντότητες και όχι σαν ιδιότητες. Και πιστεύω ότι εκεί βρίσκεται και το νόημα της ύπαρξής μας. 

Να εξελίσσουμε την ουσία μας, και όχι να αναβαθμίζουμε την ιδιότητα που κατέχουμε. 

Γιατί όπως έλεγε και ο παππούς μου:

"Ό,τι σου ανήκει, και ό,τι θα μπορεί να σου ανήκει ποτέ, βρίσκεται μέσα στο μυαλό σου. Τίποτα άλλο. Αν θες να νιώθεις πλούσια και αν θες να απελευθερωθείς, διάβασε. 
Γιατί η γνώση ΜΟΝΟ μπορεί να απελευθερώσει." 

ΤΩΡΑ καταλαβαίνω τι εννοούσε με αυτό. 

Και τον ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ που μου το πέρασε ΤΟΣΟ μέσα μου, που σήμερα, καθώς αντιλαμβάνομαι τι εννοούσε, δεν αισθάνομαι φτωχή, ούτε δούλος ΚΑΝΕΝΟΣ,  μα πλούσια και ΕΛΕΥΘΕΡΗ. 

Σχέσεις

Η σχέση είναι σαν ένας λογαριασμός τράπεζας. Δεν μπορείς συνέχεια να τραβάς λεφτά χωρίς να κάνεις ποτέ καταθέσεις.

Υπάρχει λόγος που οι φίλες πάνε για ψώνια μαζί. Που οι φίλοι πάνε μαζί για μπύρες. Που βλέπουν την αγαπημένη τους ομάδα να παίζει μπάλα μαζί. Που υιοθετούν χαζές ιεροτελεστίες. Που κάνουν τους κοριτσοκαφέδες, και τις κοριτσονύχτες. 

Υπάρχει λόγος γιατί οι φίλοι κάνουν κάποια πράγματα όπως τα κάνουν.

Γιατί για να είσαι και να νιώθεις κοντά, ζεστά, αγαπημένα με έναν άνθρωπο δε φτάνει ο τίτλος ή ιδιότητα. Πρέπει να δημιουργείται και να διατηρείται μια σχέση.

Αυτό βέβαια εννοείται ότι επεκτείνεται σε όλες τις σχέσεις. 

Φιλικές, ερωτικές, συγγενικές. 

Σε όλες τις σχέσεις ο τίτλος ή η ιδιότητα δεν λέει κάτι. Είναι η σχέση που δημιουργείς και τα όσα κάνεις για να τη διατηρήσεις, που δίνει σημασία και νόημα στην ιδιότητα.

Η γυναίκα που γέννησε ένα παιδί και το άφησε στο ορφανοτροφείο είναι η μητέρα του, αλλά η γυναίκα που το υιοθέτησε και το μεγάλωσε είναι η μαμά του. Η ιδιότητα από μόνη της δεν σου δημιουργεί τη σχέση. Πρέπει να προσπαθήσεις, να χτίσεις, να ρισκάρεις, να δώσεις, να χάσεις, να πονέσεις για να αποκτήσεις μια σχέση. Και πρέπει να προσπαθήσεις χίλιες φορές περισσότερο για να τη διατηρήσεις. 

Σχέσεις από μόνες τους ούτε δημιουργούνται, ούτε διατηρούνται. 

Ξέρεις μπορώ να γράφω, γιαυτό το θέμα ώρες ατελείωτες, αλλά μετά θα πω πράγματα που δεν θέλω. 

Οπότε σταματάω εδώ και σε αφήνω να τα φανταστείς ;)

Memories

Οι αναμνήσεις είναι αυτό που συνδέει το παρελθόν, με το παρόν και το μέλλον.

Συνήθως με τη λέξη αναμνήσεις χαμογελάμε.

Επειδή αυτό που έχουμε συνδέσει με τη συγκεκριμένη λέξη, ουσιαστικά είναι οι καλές αναμνήσεις.

Όμως, η ζωή είναι φουλ από αναμνήσεις. Και αυτές δεν είναι μόνο καλές.

Λέμε "Έχω φοβερές αναμνήσεις από εκείνο το καλοκαίρι" ή "Να φτιάξουμε όμορφες αναμνήσεις"... Ομως δεν λειτουργεί πάντα έτσι. Οι αναμνήσεις φτιάχνονται μόνες τους και δεν κάνουν διακρίσεις.Υπάρχουν τόσο οι καλές, όσο και οι άσχημες.

 Το μυαλό μας έχει ένα καταπληκτικό και πανέμορφο χαλάκι. Αυτό χρησιμεύει στο να κρύβει εκεί από κάτω ό,τι δεν του αρέσει. Όλες δηλαδή τις μη όμορφες αναμνήσεις μας. Δεν τις ξεχνάς, απλά τις βάζεις κάτω από το χαλάκι σου!

Τις όμορφες αναμνήσεις που τις έχεις διάσπαρτες στο μυαλό σου,και ελεύθερες να κυκλοφορούν, μπορείς να τις επαναφέρεις πολύ εύκολα, με μια λέξη, μυρωδιά, φωτογραφία και με χίλιους άλλους τρόπους!Τότε χαμογελάς, χάνεσαι για λίγο στη σκέψη σου και επιστρέφεις με λίγο καλύτερη διάθεση απ'ότι πριν.

Με τις μη όμορφες αναμνήσεις δεν συμβαίνει το ίδιο. Είναι σαφώς πιο δύσκολο να ξυπνήσουν, αφού έτσι και αλλιώς τις κρύβει ένα ΟΛΟΚΛΗΡΟ χαλί! Θα πρέπει να συμβεί κάτι πιο δυνατό για να τις ξεθάψεις από το χαλί σου και να τις φέρεις στην επιφάνεια. Αλλά μόλις το κάνεις... Σε συνεπαίρνει σαν θύελλα! 

Έχω την αίσθηση ότι οι άσχημες αναμνήσεις είναι πολύ πιο δυνατές από τις όμορφες. Έχουν τη μορφή τυφώνα. Είναι θεαματικός ο τρόπος που σκάνε, και μετά το πέρασμά τους αφήνουν τίποτα....Στάχτη και συντρίμια...

Είναι ένας μοναδικός τρόπος να μηδενίσεις ό,τι προσπάθειες έχεις κάνει και όσα λεφτά έχεις ξοδεψει στους ψυχολόγους. Είναι σαν Ντεζαβού! Μέτα που σκάει , είναι σαν να ξυπνάς και να ζεις το τότε. όποτε και να ήταν αυτό το "τότε", ακόμα και αν έχουν περάσει χρόοοονια, το ζείς ξανά, σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Και....History repeats itself...Όπως λένε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι...

Απλά η ελπίδα μας είναι ότι θα κόψουμε αυτόν το κύκλο και θα αλλάξουμε τη ροή των πραγμάτων... 

Όπως επίσης πιστεύουμε ότι εμείς θα κάνουμε τη διαφορά, και δεν θα ακολουθήσουμε τα λάθη των γονιών μας. Όπως γενικά μας αρέσει να καταπιανόμαστε με δύσκολα πράγματα. Αυτοί είμαστε.  'Ετσι δεν είναι?

Δεν είναι και η Αυτή εδώ να πάμε καμιά βόλτα στην πλατεία...Γαμώτο...

(p.s. έτσι για να πονέσεις λίγο, πάω μόνη μου βόλτα)

Επιλογές

Η αγαπημένη Αυτή κλαψούρισε πάλι, να γράψω νέα μου. Υποσχέθηκα να γράψω κάτι, και από εκείνη την ώρα το σκέφτομαι. Τι να γράψω?

Έλεγα να γράψω για το ένα ή για το άλλο που συνέβησαν, ή για το τρίτο. Όμως δεν νιώθω καλά. Μετά ήθελα να γράψω κάτι χαζό, για να γελάσει το χαζό στα βόρεια, αλλά και πάλι δεν θέλω τόσο (όχι, δεν θα σου κάνω τη χάρη!). Τελικά μετά από ατελείωτες ώρες αϋπνίας κατέληξα στον τίτλο : "Επιλογές".  

Προσοχή ακολουθεί βαθυστόχαστο ποστ.

Οι δυσκολίες στη ζωή μας είναι σαν τους μύκητες του κρασιού που προκαλούν τη ζύμωση, και από σταφύλια παίρνεις αυτό το θεσπέσιο μεθυστικό υγρό... Έτσι και με τις δυσκολίες, ο άνθρωπος αλλάζει, βλέπει τα πράγματα διαφορετικά. Ωριμάζει. 

Δεν ξέρω αν η ωρίμανση είναι καλή η κακή, αφού χάνεις την αθωότητά σου(άρα και την ξεγνοιασιά σου), παρόλα αυτά αποκτάς σταθερότητα. Εγώ τουλάχιστον έτσι το βιώνω. 

Βέβαια πάντα χάνεις κάτι, προκειμένου να αποκτήσεις κάτι άλλο. Έτσι όμως είναι το φυσιολογικό. Δεν γίνεται να τα έχουμε όλα. Πρέπει κάτι να αφήνουμε για να κερδίζουμε κάτι άλλο.

Βλέπω τον άνθρωπο σαν ένα μπουκάλι με υγρό, μπορείς να γεμίζεις υγρά μέχρι να ξεχειλίσεις, μετά αν θες να βάλεις κάτι άλλο, θα πρέπει κάτι να βγάλεις. 

Αυτό που θέλω να περιγράψω τόσο γραφικά, είναι η διαδικασία της επιλογής.

Είναι αυτή η διαδικασία στην οποία πρέπει να υποβάλλουμε τον εαυτό μας στην περίπτωση που βρεθούμε με δυο παρόμοια αντικείμενα στη ζωή μας. Όπως προείπα, δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα.

Για παράδειγμα, ο φίλος μας ο Γιάννης (τυχαίο όνομα -δεν έχω φίλο Γιάννη), είναι νέος, ωραίος, και με δουλειά (δλδ κελεπούρι στις μέρες μας) έχει, οικογένεια, φίλους, γνωστούς, και τη Μαρία. Η Μαρία είναι ξανθιά, εξίσου νέα, και ωραία. Είναι μαζί και περνάνε καλά. 
Ο φίλος μας ο Γιάννης όμως, γνωρίζει μια μέρα και τη Βάσια, σούπερ κορμί, μελαχρινή. Και γουστάρει και τη Μαρία και τη Βάσια.

Εδώ λοιπόν έρχεται το κρίσιμο σημείο της διαδικασίας της επιλογής. Ο Γιάννης πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στο γνωστό (Μαρία) και το άγνωστο(Βάσια), στο ξανθό και στο στο μελαχρινό, στο στανταράκι, και στο ρίσκο. 

Όπως και να το θέσω, το θέμα είναι ότι ο Γιαννης ΠΡΕΠΕΙ να κάνει αυτή την επιλογή. Ναι φίλε μου, υπάρχουν πρέπει στη ζωή μας. Και οι επιλογές είναι ένα από αυτά. 

Δεν θα κάτσω να σου αναλύσω πόσο άδικο είναι και για τις δύο να συνυπάρχουν στη ζωή του Γιάννη, ακόμα και αν φαινομενικά έχουν διαφορετικούς ρόλους, πχ η μια (Μαρία) είναι η σχέση του ενώ η άλλη (Βάσια) μένει μόνο φίλη του. Γιατί αγαπητέ μου αναγνώστη, ακόμα και αν ο Γιάννης καταφέρει να μείνει φίλος με τη Βάσια,(δεν θα είναι για πολύ), αυτά που νιώθει για εκείνη είναι παρόμοια με αυτά που νιώθει για τη Μαρία. Άρα δεν χωράνε στο ίδιο μπουκάλι!!!

Άλλωστε η σχέση είναι ένα ταξίδι, το οποίο φτιάχνουν 2 άνθρωποι με τη χημεία τους, η μαγεία του είναι η διαφορετικότητα των συναισθηματων που προκαλεί ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά. Πως μπορείς να το ζήσεις όταν ένας άλλος άνθρωπος ήδη σε ταξιδεύει κάπου αλλού?

Με πιάνεις τώρα αγαπημένε μου αναγνώστη?

Είναι πολύ σημαντικό να επιλέγουμε στη ζωή μας. Ένα πράγμα τη φορά. Έναν άνθρωπο τη φορά.

Οι δρόμοι από τους οποίους θα περάσουμε προκειμένου να καταλήξουμε να κάνουμε τις επιλογές μας είναι διαφορετικοί για τον καθένα, γιαυτό άλλωστε διαφέρουν οι επιλογές μας. Όμως αν το σκεφτείς είμαστε ότι επιλέγουμε.

Μπορεί κάποιος να επιλέξει να είναι μια σακούλα σκουπιδιών και να βάζει στη ζωή του όλα τα βρωμερά σκουπίδια, και να νιώθει καλά και όμορφα με την επιλογή του. Αυτό δε σημαίνει ότι θα κάνω και εγώ το ίδιο. 

Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου καλούμαι να επιλέξω ανάμεσα σε 2 -3 ή περισσότερα αυτό που επιθυμώ πιο πολύ. Πάντα οι επιλογές μου είναι συναισθηματικολογικές. Έτσι τις λέω εγώ. Πάντα υπερισχύει το συναίσθημα, με μια δόση λογικής. Δεν κατακρίνω εκείνους που επιλέγουν Λογικά, Συναισθηματικά, ούτε εκείνους που επιλέγουν λογικοσυναισθηματικά. Δεν ανέχομαι κριτική, γιατί πάντα ΕΠΙΛΕΓΩ και ποτέ δεν έχω αφήσει παράλληλα πράγματα να υπάρχουν στη ζωή μου. 
Αλλά δεν αντέχω να βλέπω μπερδεμένες καταστάσεις, και μπλεγμένα ταξίδια.... 

Με χαλάει ρε παιδί μου. Εσένα δε σε χαλάει?

Γαλάζια πανσέληνος

Δεν είναι ότι χάθηκα...

Είναι που τα πράγματα είναι λίγο περίεργα..

Ξέρεις τα περίεργα εγώ δεν τα μπορώ.

Εγώ θέλω άσπρα και μαύρα...Τα γκρί μου πέφτουν λίγο βαριά...

Τραγική ειρωνεία σε γκρί φόντο...

Όμως δεν θα σε ζαλίσω με τα γκρί...

Το ΣΚ ήταν κουραστικό...Αλλά απολαυστικά κουραστικό...

Πάλι σκαφοδουλειές έκανα...

Α!Και μπάνιο....

Ναι, ξέρεις...Αυτή η βουτιά στο βαθύ γαλάζιο που ξεπλένει αυτά που σε βαραίνουν...

Αυτή.

Ήταν ωραία, μερικές στιγμές είχε και λίγο νοσταλγία...

Και το σούρουπο είδα το "φεγγάρι πανωθέ μου ασημένιο τάληρο!"

Ναι αλήθεια έτσι ήταν το φεγγάρι πάνω απ'τη θάλασσα εχθές...

Το φεγγάρι το αγαπώ, αλλά με επηρεάζει πολύ. Πάντα...

Αχ!

Και ξέρεις κάτι?

Θέλω να φύγω.

Το διαμέρισμα του 3ου

Δεν μ'αρέσουν οι μεγάλες αλλαγές. Όταν μια μεγάλη αλλαγή συντελείται στη ζωή μου, συνήθως προσπαθώ να εμπλακώ με κάτι άλλο ώστε να μην έρθω αντιμέτωπη με την κατάσταση άμεσα. Ύστερα όταν περάσει ο χρόνος και η πρώτη κρυάδα έχει φύγει, τότε αρχίζω σιγά σιγά  να αντιμετωπίζω την κατάσταση.

Πάντα παίρνω το χρόνο μου. Ακόμα και όταν οι άλλοι δεν μου τον δίνουν. 

ΕΓΩ ΠΑΝΤΑ ΠΑΙΡΝΩ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΜΟΥ.

Σπάνια πηγαίνω σ'αυτό το σπίτι.

Είναι ένα διαμέρισμα τρίτου ορόφου. Έχει 2 υπνοδωμάτια, σαλόνι, κουζίνα, μπάνιο. Είναι γωνιακό, ηλιόλουστο και έχει ενιαίο μπαλκόνι γύρω γύρω.

Παλιά πήγαινα στον πέμπτο όροφο της πολυκατοικίας, σε ένα διαμέρισμα ακριβώς ίδιο. Σ'αυτό το διαμέρισμα έζησα όλα τα μεσημέρια της ζωής μου μέχρι 12 ετών. Στα δωμάτιά του είναι κρυμμένες όλες οι σκανταλιές και οι μαμουνιές που έκανα ως παιδί. Ύστερα, όταν μεγάλωσα μετακόμισαν στον τρίτο όροφο, μα το σπίτι ήταν ακριβώς ίδιο, μόνο τα χρώματα άλλαξαν. Έτσι οι αναμνήσεις μου μετακόμισαν και αυτές.  

Παλιά πήγαινα κάθε μέρα. όμως τα τελευταία χρόνια δεν μπορούσα ούτε απ'έξω να περάσω. 

Ήξερα ότι δεν θα τη βρω εκεί και αυτό ήταν κάτι το οποίο δεν μπορούσα να αντιμετωπίσω. Έτσι, απλά δεν πήγαινα, και μέσα μου ήταν σαν να ήταν ακόμη εκεί. 

Σιγά σιγά, με ανάγκασαν να πάω, γιατί ήταν αυτός εκεί ακόμα. Έπρεπε να πάω να τον δω. Την πρώτη φορά που μπήκα μέσα δάκρυσα. Κάθισα στον καναπέ και ήπια το νερό που μου πρόσφερε. Ήθελε να μου δώσει να φάω κάτι. Έτσι είναι αυτός. Έτσι ήταν πάντα. Μα εγώ δεν μπορούσα. Έβλεπα εκείνη να κάθεται απέναντί μου και δεν μπορούσα να φάω τίποτα.

Αυτά τα τελευταία 4-5 χρόνια τον επισκέφθηκα 2-3 φορές. Γκρίνιαζε που δεν πήγαινα συχνότερα, μα εγώ δεν μπορούσα να πάω. Κάθε φορά που πήγαινα, περιοριζόμουν στο σαλόνι και σκεφτόμουν πως εκείνη είναι κάπου μέσα στο υπνοδωμάτιο, ή έξω στο μπαλκόνι να κάνει βόλτα ως συνήθως και γιαυτό δεν τη βλέπω.Η επίσκεψή μου δεν κρατούσε πάνω από μισή ώρα. Ύστερα έφευγα με βαριά καρδιά. 

Εχθές αυτός γιόρταζε, και αποφάσισα να πάω να τον δω. Μπήκα μέσα και κατευθύνθηκα στο σαλόνι. Η μπαλκονόπορτα ήταν ανοιχτή. Κάθισα στο γνωστό σημείο στον καναπέ και περίμενα να με περιποιηθεί. Αυτός μου έφερε ένα μπωλ φράουλες. "Φάε παιδί μου, είναι φρέσκες, το πρωί τις πήρα από τη λαϊκή". Πήρα το μπωλ και κοίταξα τις φράουλες. Ήταν κόκκινες γυαλιστερές και τεράστιες. Αυτός έχει ένα θέμα με το μέγεθος. Ό,τι φρούτο αγοράζει είναι υπερlarge, αχτύπητο και γυαλιστερό. Χαμογέλασα και έπιασα μια φράουλα να φάω. Ύστερα από λίγο ήρθε πάλι με ένα πιατάκι μπακλαβά στο ένα χέρι και στο άλλο ένα ποτήρι νερό. "Πάμε έξω να κάτσουμε!Είναι πολύ ωραία στη βεράντα", μου είπε. Σηκώθηκα χωρίς να σκεφτώ και μεταφέρθηκα έξω. 

Το λευκό fer forge σαλονάκι ήταν στην ίδια θέση όπως πάντα. (Άλλωστε τίποτα δεν είχε αλλάξει θέση από τότε που ήμουν μικρή!) Ακούμπησα τα πιατάκια μου στο τραπεζάκι και κάθισα. Όταν καθίσαμε όλοι περίσσευε μια καρέκλα. Ήταν η καρέκλα της. Σαν να ήρθε και να έκατσε και εκείνη στην παρέα μας ένιωσα. 

Μιλήσαμε λίγο και μετά χτύπησε το σταθερό. Πήγε μέσα να το σηκώσει. Ακολούθησα και εγώ. Δεν ξέρω γιατί, αλλά με έπιασε μια νοσταλγία. Τον προσπέρασα και έστριψα δεξιά στο διάδρομο που οδηγούσε στα δωμάτια που δεν είχα πάει όλα αυτά τα χρόνια. Προσπέρασα τα δωμάτια και μπήκα στην κουζίνα να αφήσω το πιατάκι μου. Στη συνέχεια βγήκα έξω στο μπαλκόνι. Από συνήθεια κοίταξα έξω από τα κάγκελα, προς τα κάτω. Το έκανα όταν ήμουν μικρή. Δεν είχε αλλάξει τίποτα από την τελευταία φορά που είχα κοιτάξει κάτω. Ίσως να είχαν μεγαλώσει τα δέντρα του κήπου, μα αυτό δεν μπορούσα να πω πως είχε αλλάξει την εικόνα που είχα. 

Ύστερα περπάτησα κατά μήκος του μπαλκονιού μέχρι το υπνοδωμάτιο. Έφτασα στη γωνία και έστριψα. Κοντοστάθηκα γιατί νόμιζα πως την είδα εκεί στη γωνία, έξω από το δωμάτιο να περπατάει. Έκανα δυο βήματα και γύρισα πίσω. Μπήκα από την κουζίνα και κατευθύνθηκα στο υπνοδωμάτιο. 

Δεν είχε αλλάξει τίποτα. Άνετα θα μπορούσε να κάθεται στην καρέκλα της που ήταν ακόμη στο ίδιο σημείο μέσα στο δωμάτιο και να πλέκει με το βελονάκι της. Τα πράγματά της ήταν ακόμη εκεί. Το κουτί με τα κουμπιά, το ξυπνητήρι της στο κομοδίνο της... Ανατρίχιασα. Έμεινα ακόμη μια στιγμή εκεί κοιτώντας γύρω γύρω. Δάκρυσα. Πήρα μια βαθιά ανάσα και βγήκα από το δωμάτιο. 

Κατευθύνθηκα στο σαλόνι. Βγήκα έξω και κάθισα στην πολυθρόνα μου. 

Έκλεισα τα μάτια και ένιωσα το φως του ήλιου να με καίει. 

Δάκρυσα πάλι. 

Δεν ήταν πια εδώ. Είχα ψάξει όλο το σπίτι. Τώρα πια μόνο αυτός είναι εκεί. Και δεν ξέρω για πόσο ακόμα. Αλλά για όσο είναι, αξίζει να περνάω μια φορά την εβδομάδα να με περιποιείται όπως εκείνος έχει ανάγκη....