Εφηβεια ξανα και πανελληνιες

Που λες εχω παθει παλιμπαιδισμο και περναω εφηβεια ξανα. όχι δεν παραιτηθηκα - ακομη. όχι δεν εχω βγει εξω να σπαω πραγματα - ακομη. Αλλά μεσα μου βραζει το αίμα μου. 

[It's part of the process I guess... Δεν το ψαχνω πολυ γιατι μετα πνιγομαι μεσα σε θαλασσες συναισθηματων οπότε ας κάνω λιγο surf στην επιφάνεια και ας παίξω λίγο με τα κύμματα οσο μπορω.]

Αυτές τις μέρες λοιπόν σκέφτομαι πολυ εντονα τα παιδια που δίνουν πανελλήνιες. Δεν είναι μόνο το σύστημα που ειναι μαλακία. Είναι και οι γονείς. Αυτοί οι γονείς ρε παιδι μου, όλα εκει καταλήγουν. Πολύ θυμός μεσα μου. Για πολλά πραγματα θυμώνω στους γονεις αλλά κυρίως για την έλλειψη εγκρατειας. Ρε γονιέ, σκας-ξεσκάς πνιχτο το συναισθημα σου. Σε βλεπουν τα παιδια και τι μαθαίνουν? ότι ειναι ΟΚ να πνιγεις τους αλλους επειδη εσυ αγχωνεσαι/ πιεζεσαι/ ζοριζεσαι. Ε, όχι λοιπόν. Εγω εδω θα σου πω μια αλήθεια και αν σε πονέσει βαθειά ακομα καλυτερα. 

Αυτες οι εξετάσεις ΔΕΝ ειναι το one shot-one opportunity που λέει ο φίλος μας ο ΕΜΙΝΕΜ. Ίσως νιώθεις ότι ειναι η δική σου one last shot-opportunity to shine μέσα απο τα παιδιά σου, για αλλη μια φορά να χρησιμοποιήσεις τα παιδιά σου για να ικανοποιήσεις τις δικές σου ανεκπλήρωτες επιθυμίες. 

Η (πικρή για σένα) αλήθεια όμως ειναι ότι τα παιδιά που δίνουν εξετάσεις σημερα εχουν μπροστά τους ΆΠΕΙΡΕΣ ευκαιρίες. Γιατί τις ευκαιρίες τις φτιάχουμε μόνοι μας και μπορούν να φτιαχνουν ευκαιρίες όλη τους τη ζωή αρκεί καποιος να τους το εξηγήσει. Αυτή η συμπεριφορά των γονιών λες και όλα να εξαρτώνται απο τις πανελλήνιες δεν βοηθάει να μεγαλώσουμε δημιουργικούς ενήλικες. 

Τα λεω ολα αυτα απο εμπειρια μιας και εγω εδωσα τις ιδιες πανελληνιες που δινουν τα παιδια σήμερα. Τα πηγα σκατα αλλα κατάφερα να μπω στη σχολη που ηθελα (εκεινη τη χρονιά at least). Σπόδασα αν και το σιχαθηκα τον πρωτο χρονο και αφου το τελειωσα δουλεψα σαν σκυλι, και έκανα ό,τι με έκανε να νιώθω καλα. 

Το αποτέλεσμα? Εχω αλλαξει ΗΔΗ 3 κλαδους εντελως ασυνδετους μεταξυ τους και τωρα ετοιμαζομαι για ακομα μια αλλαγη. 

Όταν τελειώσα με το πτυχίο είπα "ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ εξετάσεις". Από εκείνο το ποτέ ξανά, έχω διαβάσει ΑΠΡΕΙΡΕΣ ωρες, εχω δωσει αμετρητες εξετάσεις και συνεχίζω.  Παρα πολλά χρονια μετα τις πανελληνιες(δεν λεω ποσα), είμαι παλι εδώ και διαβάζω ξανά και μαθαίνω κατι που παντα με συναρπαζε (μαθηματικα και στατιστικη) αλλα φοβομουν να το κανω μικρη γιατι δεν ημουν geek enough και γιατί "τι θα κανεις μετα? θα περιμενεις να διοριστεις στο δημοσιο?" και αλλες τετοιες @@ριες. 

Γενικα μην ακουτε κανεναν που θελει να σας φρενάρει. Οι επιλογες ειναι ατελειωτες και ένα εχω να πω: Φιλε Eminem, σ'αγαπω σε λατρευω αλλα εισαι λαθος. You get MANY shots and MANY opportunities. You get to decide how many. Sucess and failure ειναι εννοιες πολυ υποκειμενικες και δεν μπορουν να οριστουν αντικειμενικά.

Αυτά για τώρα και πατε καντε καμια βουτιά για εμας που διαβαζουμε :)

Ελληνικό Δημόσιο

Αγαπημένοι μου, 

Είμαι 29(περίπου) ετών, και θέλω να σας διηγηθώ την πονεμένη μου ιστορία με το Ελληνικό δημόσιο. Μεγάλωσα με γονείς ιδιωτικούς υπαλλήλους και ποτέ στην οικογένειά μας δεν υπήρχε δημόσιος υπάλληλος, ούτε στο άμεσο περιβάλλον μου.Έτσι ποτέ μέχρι τα 21 μου, δεν είχα εκτεθεί στην τυπολατρεία του Ελληνικού δημοσίου. 

Στα 21 μου, αναγκάστηκα (τα πως και γιατί άλλη ώρα) να ανοίξω μια ατομική επιχείρηση την οποία νόμιζα ότι έκλεισα το 2011. 

Από τον Σεπτέμβριο του 2011 είμαι άνεργη αλλά το κράτος μου αναγνωρίζει μόνο το διάστημα που συνεχόμενα έχω ανανεώσει την κάρτα ανεργίας στον ΟΑΕΔ., δηλ 6 μήνες. Γιατί πριν 6 μήνες άργησα να ανανεώσω την κάρτα ανεργίας μου για 15 μέρες και μου ακύρωσαν την πρώτη βγάζοντας μου δεύτερη, με τη δικαιολογία ότι πέρασε η ημερομηνία ανανέωσης.  Δηλαδή εγώ που ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ δεν έχω εργασία συνεχόμενα τους τελευταίους 25 μήνες, για το ελληνικό δημόσιο είμαι ΜΟΛΙΣ 6 μήνες άνεργη(!). 

Είμαι ανασφάλιστη από το 2011 και ΧΩΡΙΣ ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, αλλά ο Ο.Α.Ε.Ε. (Οργανισμός Ασφάλισης Ελεύθερων Επαγγελματιών) εξακολουθεί να μου στέλνει ΚΑΘΕ δίμηνο το μπουγιουρντί και να περιμένει να τον πληρώσω γιατί αρνείται να αποδεχτεί την Βεβαίωση Διακοπής Εργασιών της εφορίας, που του έχω υποβάλλει ΑΠΟ ΤΟ 2011 επειδή ζητάει εξόφληση του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου την οποία αδυνατώ να καταβάλω αφού δεν έχω εξοφλήσει τα 120€ που οφείλω. Και πως να τα εξοφλήσω άραγε όταν είμαι ΑΝΕΡΓΗ και ΑΠΟΡΗ από το 2011 ΟΕΟ???

Σήμερα λοιπόν προσπαθώ να κάνω αίτηση για μια νέα δουλειά, και:
Α)Είναι αδύνατο να αναγνωριστεί επίσημα η ανεργία μου (πέρα από τους τελευταίους 6 μήνες),
Β)Είναι αδύνατο να πάρω βεβαίωση από τον ΟΑΕΕ για να αποδείξω ότι εργαζόμουν και ήμουν ασφαλισμένη από το 2005 εως 2011 γιατί δεν αποδέχονται την διακοπή. 

Το κερασάκι στην τούρτα είναι ότι ο υπάλληλος στον ΟΑΕΕ με απείλησε ότι θα με φυλακίσουν γιατί χρωστάω πολλά χρόνια λέει στον ΟΑΕΕ. Και να προσέχω γιατί αν με σταματήσει η αστυνομία στο δρόμο θα με πάει αυτόφωρο επειδή χρωστάω. Και με ύφος γνώστη συμπλήρωσε : "Είναι άσχημη διαδικασία το αυτόφωρο κυρία μου, καλύτερα να μας πληρώσετε και να έχετε το κεφάλι σας ήσυχο..."

Εγώ λοιπόν αγαπημένοι μου σας δηλώνω ρητά και κατηγορηματικά ότι με ΑΥΤΟ το Ελληνικό Δημόσιο ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΟΥΜΕ. Καλά μας κάνουν και κλέβουν όσοι μπορούν να ξεγελάσουν.Καλά κάνουν και εκμεταλλεύονται όσοι μπορούν ό,τι μπορούν. 

Εγώ προσωπικά αποφάσισα ότι θα πάρω μια ψαροβαρκα-το-μωρο-μου, θα ρίξω πλωτή άγκυρα στη μέση του πουθενά θα ψαρεύω και θα τρώω ωμά ψάρια μέχρι να πεθάνω από πνευμονία. 
Άλλη ενασχόληση με το δημόσιο ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΞΑΝΑΕΧΩ. 
Και ας έρθει το λιμενικό στη μέση του πουθενά να με συλλάβει για χρέη στον ΟΑΕΕ.

Εnough is enough που λένε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι.

Απαντήσεις

Οι σχέσεις είναι ατελείωτες. Δεν ολοκληρώνονται ποτέ. Είναι σαν το νερό. Δεν έχουν σαφές σχήμα, παίρνουν το σχήμα του μέσου που θα τις αιχμαλωτίσει μέχρι να γλιστρήσουν και να φύγουν να χαθούν. Σε ακανόνιστο σχήμα πάλι...

Δεν είναι ο καθένας μαξιλάρι του άλλου για να ξεσπάει. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να ξεχειλώνει τον άλλο και να του ζητάει πράγματα στο όνομα της σχέσης που δεν χωράνε στη σχέση.

Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να απαιτεί από τον άλλο. ΤΙΠΟΤΑ. Η κάθε μονάδα φέρνει στη σχέση ότι έχει και θέλει να μοιραστεί και μ'αυτά πορεύεται η σχέση. Δεν έχω κάτι να μοιραστώ? Φεύγω. Τέλος.

Τόσο απλά. 

Τώρα αν ο καθένας έχει τις ανασφάλειες του, τα ψυχολογικά του, τα τραύματά του και οτιδήποτε άλλο, καλό θα ήταν να τα αντιμετωπίσει μόνος του,ή με κάποιον ειδικό,ή με πολλούς ειδικούς. 
Πάντως όχι να τα φέρνει μέσα στις σχέσεις του. 

Οι σχέσεις μας δεν είναι οι τράπεζες ενέργειας που στρεφόμαστε σε αυτές όταν έχουμε χαμηλή αυτοεκτίμηση να μας τονώσουν, ούτε είναι σάκοι του μποξ να στρεφόμαστε σε αυτές όταν έχουμε ένταση για να ξεσπάσουμε. 

Και όποιος χρησιμοποιεί τις σχέσεις του με τέτοιους τρόπους, απλά τις φθείρει και τις εξαντλεί. 
Θα πρέπει να υπάρχει σεβασμός σε ολόκληρη την ύπαρξη του άλλου προκειμένου να υπάρξει μια σχέση μεταξύ των 2. Όταν ο εγωισμός σου ξεπεράσει τον σεβασμό που τρέφεις για τον άλλο, πάρε τη σχέση και κάντη κορδελάκια, φάτη, πέτα τη. ΞΕΧΝΑ ΤΗ. 

Δεν υπάρχει κανείς λόγος να διατηρούμε σχέσεις οι οποίες μας ξεχειλώνουν, μας καταπιέζουν, δεν μας σέβονται. Ξεκίνα να χτίζεις την αυτοπεποίθησή σου με τον να πετάξεις τα βαρίδια από την πλάτη σου, και μάθε να σέβεσαι τους γύρω σου. Κανείς δεν είναι εκεί για να τον πατάς επειδή θες να δεις ψηλότερα.

Όλοι βρισκόμαστε στο ίδιο επίπεδο. Είμαστε ο ένας ΔΙΠΛΑ στον άλλο.Ούτε από πάνω, ούτε από κάτω. Επειδή είμαστε φτιαγμένοι να συμπορευόμαστε με τους άλλους, όχι να εκμεταλευόμαστε τους άλλους. 

That's all for today.

Γιατί δεν πήγα στο Σύνταγμα

Και γιατί δεν θα πάω...

Αγανακτήσατε πολύ/οί εε?
Πόσο περίπου ? Ένα κιλό? δύο? 30? Τόσο.
Πόσοι περίπου? 80, 90, 100,110 χιλιάδες? Πόσοι? Τόσοι.

Από τι ακριβώς αγανακτήσατε?

Από τους πολιτικούς που εσείς - εμείς ψηφίσατε? Από τα ρουσφέτια που εσείς ζητήσατε?
Από τα φακελάκια που εσείς δώσατε?
Από τον μπάτσο που εσείς λαδώσατε για να μην σας κάνει έλεγχο στην επιχείρησή σας?

Από χίλιες άλλες τακτικές που εσείς κάνατε και μπορώ να σας αναρτήσω εδώ και μην τελειώσω ποτε?

Δεν καταλαβαίνω τον Έλληνα.
Ο Έλληνας λέει αγανάκτησε! Αγανάκτησε Μάϊο μήνα (γιατί το χειμώνα είχε κρύο και δεν μπορούσε να αγανακτήσει) και θα σταματήσει την αγανάκτηση σε λίγο καιρό γιατί πρέπει να πάει και διακοπές.

Αγανάκτησε από τις τακτικές και τις λογικές που ο ίδιος έσπειρε και διατήρησε τόσα χρόνια τώρα.

Αφού αγανακτησε λοιπόν ειπε, "Αντί να αλλάξω τις λάθος τακτικές και να αρνηθώ να διαιωνήσω αυτήν την κατάσταση, δεν πάω στο Σύνταγμα να αράξω, να πιω και την μπυρίτσα μου, να χαρώ την Άνοιξη?Αγανάκτησα!"

Αγανάκτησε ο Ελληνάρας και κατεβηκε στις πλατείες.
Ήπιε το καφεδάκι του, την μπυρίτσα του, διαδήλωσε ειρηνικά, και πήγε σπίτι του να κοιμηθεί.
Μόνο που πίσω του άφησε ό,τι σκουπίδι μπορείς να φανταστείς, κουτάκια, πλαστικά ποτήρια, χαρτιά κλπ.

Ο Αγανακτισμένος Ελληνάρας λοιπόν κοιμήθηκε ήσυχος εκείνο το βράδυ. Την επόμενη μέρα, ξαναπήγε να αγανακτήσει στις πλατείες, αλλά αυτή τη φορά πήρε και το παιδί του μαζί. Να το μυήσει και αυτό στα μυστικά της Αγανάκτισης.

Μάλιστα όπως αναφέρει και ο Σταύρος Θεοδωράκης εδώ νιώθει πανευτυχής ο γονιός που μυεί το παιδί του σε όλη αυτή τη διαδικασία της αγανάκτησης.

Αγανάκτησε και ο ελληνάρας χρήστης του facebook σήμερα! Και νιώθει περήφανος που πάτησε like στη σελίδα του MEGA και του ANT1 για να αφήσει κάποιο αισχρό και υβριστικό σχόλιο, και στη συνέχεια να την κάνει report ώστε να την κατεβάσει. Επειδή δεν τους αφιέρωσαν όλο το δελτίο ειδήσεων - οπως θα ήθελαν.

Αν αυτοί είναι οι αγανακτισμένοι ελληνάρες, τότε είμαι πολύ περήφανη που δεν ανήκω σε αυτούς!

Και δεν θέλω να ανήκω ποτέ!

Άκου να δείς αγαπημένε μου αγανακτισμένε, αν πράγματι νιώθεις αγανάκτηση για ότι εσύ και το σόι σου έχει προκαλέσει τότε μην κατεβαίνεις στις πλατείες, ή αν κατεβαίνεις μάζευε τα σκουπίδια σου!

Αν νιώθεις αγανακτισμένος, τότε βρές ακριβώς με τι αγανακτείς και μην το ξανακάνεις! Μην γίνεσαι περιθώριο, βρίζοντας. Περιθωριοποίησε όσους δεν σου κάνουν και άσε χώρο να αναπτυχθούν σωστές τακτικές.

Αλλά μην βιάζεις την ελευθερία μου, μη λερώνεις την πλατεία μου, μη μολύνεις τη θάλασσα μου, μην καταστρέφεις το δρόμο μου, μην μου επιβάλλεις την άποψή σου όπως έκανε το σόι σου σε σένα. 

Γιατί εγώ σκέφτομαι μόνη μου.

Αν θες να αλλάξει κάτι αγανακτισμένε, ξεκίνα από τον εαυτό σου.

Αρνήσου να πληρώσεις το φακελάκι, να λαδώσεις για να βγάλεις άδεια οικοδομής για να χτίσεις, να κλέψεις την εφορία, κοκ.

Και ζήτα απόδειξη από την καντίνα στο Σύνταγμα, που θα πας να φάς σαντουιτσάκι ρε αγανακτισμένε!  Αυτός θησαυρίζει μαύρα επειδή εσύ αγανακτείς ! Και αύριο πάλι εσύ θα πληρώνεις τον φόρο που αυτός σου κλέβει! 

φωτό : www.epikairo.gr

Νεα Παράκρουση Online

Εδώ είμαι πάλι!

3 θέματα με απασχολούν τώρα τελευταία.

Α) Ο επιμένων νικά!
Νικά σου λέω, αλλά άμα είναι να μου βγάλεις την ψυχή άστο καλύτερα...Τα λεφτά μας θα τα πάρουμε. 6 -7 -8 μήνες μετά, αλλά θα τα πάρουμε! Αν είναι όμως να έχουμε πεθάνει από την ασιτία μέχρι τότε, τί να τα κάνω???
Εξακολουθώ να πιστεύω ότι κάθε εμπόδιο είναι για καλό, αλλά αν είναι να πάθω νευρικό κλονισμό από τα εμπόδια, δεν θα την παλέψω για να δω το καλό που μου επιφυλάσσεται...

Anyway, το καλό είναι ότι πήρα μια επιταγή...Το αν θα εξαργυρωθεί η όχι δεν το ξέρω. Θέλω να πιστεύω ότι μετά από τόσα εμπόδια θα έρθει και το καλό....

Β) Δεν μπορώ να καταλάβω μερικά πράγματα στα ζευγάρια.
Θές να είσαι με έναν άνθρωπο? ή δεν θές?
Εγώ στο μυαλό μου τα πράγματα τα έχω πάρα πάρα πολύ απλά.
θες ή δεν θες. - Είσαι ή δεν είσαι.
Τώρα μπερδέματα τύπου είμαι μαζί του/της και νιώθω ασφάλεια, αλλά παράλληλα πηδ@@@μαι με τον Α-Β-Γ μανουλομάναρο που έπεσε στο δρόμο μου, δεν μπορώ ούτε να τα καταλάβω, ούτε να τα δεχτώ.

Ή είσαι πιστός άνθρωπος, αγαπάς το έτρεον ήμισυ και μένεις δίπλα του/της σε κάθε στραβό και ανάποδο που σου επιφυλάσσει η μοίρα/ζωή, ή πολύ απλά τη δεδομένη στιγμή που ανακαλύπτεις ότι σου είναι δύσκολο να μείνεις δίπλα του/της και να τον/τη στηρίξεις, τον/την εγκαταλείπεις και συνεχίζεις την όμορφη ζωούλα σου μόνη/μόνος ή με κάποιον/κάποια άλλη.
Δεν μπορεί ο εγκέφαλός μου να κατανοήσει-ακολουθήσει τη διαδικασία είμαι με κάποιον, αλλά επειδή η ζωή μας είναι δύσκολη, και τα οικονομικά πάνε από το κακό στο χειρότερο, και επειδή μου φέρεται κάπως άσχημα κλπ, του ρίχνω ένα κέρατο από δω ώς τη Νέα Υόρκη και τον χαιρετώ με καμάρι από τη γέφυρα του Βrooklyn!

ΔΕΝ ΤΟ ΔΕΧΟΜΑΙ! ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!
Και μεταξύ μας : Είσαι καρατσούλα/ καρατσούλος!

Γ) Αν θες να χωρίσεις καλέ μου άνθρωπε, (άραγε πως είναι ο Βέγγος? έχουμε κανένα νέο?#άσχετο), χώρισε!
Πες το, και μάζεψε τα μπογαλάκια σου και εξαφανίσου! Σαν να μην πέρασες ποτέ. Σαν να μην υπήρξες ποτέ!
Αν πάλι, δεν είσαι πολύ σίγουρος, αν θες να χωρίσεις ή όχι, τότε κάτσε κάτω και ΣΚΕΨΟΥ, στη συνέχεια πάρε και το έτερον ήμισυ και ΣΥΖΗΤΑ! Και τέλος αποφασίστε από κοινού τι θα κάνετε! Ή θα το διαλύσετε, ή θα το διορθώσετε!

Αλλά αντιδράσεις τύπου " δεν είμαστε καλά με τη Μαρία και μου την έπεσε η φίλη της/μου η Τάνια και βγάζουμε τα μάτια μας ανελειπώς εκτοτε" μου δημιουργούν άμεσα την ανάγκη να σε φτύσω/δείρω/ βρίσω.
Επίσης, δεν μπορώ τους ανισσόροπους ανθρώπους!
Αν εσύ αγόρι μου/ κορίτσι μου, δεν ξέρεις τι θες από τη ζωή σου και από εμένα, τότε αυτό είναι κάτι που ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΟΡΑ! Πάρε το χρόνο σου και το χώρο σου, ΣΚΕΨΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ και έλα να μου το ανακοινώσεις! Θα περιμένω με χαρά την ανακοίνωση όποια και αν είναι αυτή! Αλλά το να κάθεσαι εδώ να μου ζαλίζεις τον έρωτα, και μια να είσαι μες στο πάθος, την άλλη μες στην ξενέρα, είναι κάτι που κάνει τα νεύρα μου μπαλάκια του πινγκ πογκ τα οποία χοροπηδάνε ατάκτως μέσα σε ένα δωμάτιο...Αντιλαμβάνεσαι τις συνέπειες μιας τέτοιας μακροχρόνιας αντίδρασης εε?

Λοιπόν μύνημα προς όλους τους ανισσόρροπους παγκοσμίως :

Επειδή οι εποχές είναι δύσκολες, και οι καιροί ζόρικοι, υπάρχουν 1.000.000 τρόποι να πάω στο Δαφνί, και εσύ δεν χρειάζεται να είσαι ένας από αυτούς. Γιαυτό αποστασιοποιήσουν, δες την εικόνα καθαρά και αποφάσισε.

Να ηρεμήσουμε και εμείς....

Ουφ! Τα 'πα και ηρέμησα.

Φιλούθκια!

Ενημέρωση - Αφιέρωση

I am not A Bitch

I am THE Bitch

and for you...

I am MS. Bitch!

Το παραπάνω, έτσι για να γνωριζόμαστε καλύτερα...

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε κάποιους που την έχουν δει ψιλομύτιδες....

Ας μην ξεχνάμε ότι το παίζω μλκς δεν σημαίνει ότι είμαι κιόλας!

Φιλιά και καλό ΣΚ

Απαντητική Επιστολή προς Θεσσαλονικείς (από Σκορπίνα)

Είμαι Αθηναία!Δεν είναι ότι το παινεύομαι κιόλας!Αλλά μερικές φορές νιώθω ότι θίγομαι άπό μικρά βόρεια βλαχάκια.
Γιαυτό σας παραθέτω το σχόλιο που άφησα στο post της αγαπητής κατά τα άλλα φιλενάδας εκ των Βορείων ... Και παρακαλώ βγάλτε μόνοι σας τα συμπεράσματά σας.

"Επειδή έχεις πάρει κάτι λάθος θα σου τα εξηγήσω για να καταλάβεις.


Το μανό είναι μανό θες δεν θες
Η λέξη όζα δεν υπάρχει. Δεν είναι ελληνική και δεν σημαίνει τίποτα!!!

Το αμέ το χρησιμοποιούμε στη μισή Ελλάδα και όχι μόνο στην Αθήνα. Απλά δεν το λέτε από τη Λάρισα και πάνω... Σημαίνει θετική απάντηση όπως είναι το κούνημα του κεφαλιού προς τα κάτω! Αλλά δεν βλέπω κανέναν να το κοροϊδεύει αυτό!


Έρχομαι στο τυρί τώρα!

Όλα είναι τυριά, ανεξαρτήτως χρώματος και σχεδίου.
Χωρίζονται σε λευκά και κίτρινα και αυτό έχει να κάνει καθαρά με το χρώμα τους (το οποίο διαφέρει λόγω των διαφορετικών ειδών γάλακτος και τον διαφορετικό τρόπο παραγωγής τους) .

Η Φέτα είναι αυτό το λευκό τυρί από αγελαδινό γάλα και για το οποίο έχουμε παλέψει για να πάρουμε διεθνώς πιστοποίηση (Προστατευόμενη ονομασία προέλευσης και την οποία εσείς παλεύετε να την πετάξετε στα σκουπίδια) που σημαίνει ότι όποιοδήποτε λευκό τυρί από αγελαδινό γάλα τέτοιου τύπου παράγεται στην Ελλάδα λέγεται ΦΕΤΑ! Επειδή και άλλες χώρες παράγουν το ίδιο προϊόν, υποχρεούνται να το ονομάσουν λευκό τυρί! (Γιατί είναι μεν τυρί αλλά ανήκει στην κατηγορία των λευκών. γκεγκε?)


Αν θέλετε λοιπόν να μην το λέτε ΦΕΤΑ (αφού αυτό είναι το όνομά του)να το λέτε λευκό τυρί Ελλάδας!

Τα υπόλοιπα κίτρινα τυριά δεν είναι όλα κασέρια!
Κασέρι είναι ένα είδος κίτρινου τυριού (όπως η φέτα είναι είδος λευκού τυριού). Άλλα είδη είναι η γραβιέρα, το ενταμ, το γκούντα, το έμενταλ κλπ.
Αν θέλετε να τα βάλετε όλα σε ένα τσουβάλι να πείτε κίτρινα τυριά!

Όσο για την απορία που έχεις για την τυρόπιτα δεν σε κατηγορώ, γιατί δεν ξέρεις από μαγειρική.
Δεν χρησιμοποιείται μόνο τυρί φέτα μέσα στην τυρόπιτα, αλλά και άλλα είδη τυριών (λευκών όπως ανθότυρο, μυζήθρα κλπ) κυρίως για να διορθώνουν τη γεύση και να χαμηλώνουν το κόστος!

Η κασερόπιτα λέγεται έτσι γιατί περιέχει καθαρά ΚΑΣΕΡΙ μέσα (το οποίο υπενθυμίζω ότι είναι είδος κίτρινου τυριού)

Η σβήστρα όπως και η γόμα χρησιμοποιείται το ίδιο σαν λέξη εδώ στην Αθήνα και εννοούμε το ίδιο πράγμα που εσείς δεν μπορείτε να πείτε με 2 διαφορετικές λέξεις.

Το διορθωτικό είναι για να διορθώνει,αλλά και πάλι εννοούμε το είδος!
Πες μου εσύ αν το blanco είναι σκέτο διορθωτικό τότε το white spirit τι είναι?
Για να σε βοηθήσω, είναι το "διορθωτικό" των χρωμάτων που βάφεις τους τοίχους τους σπιτιού σου κλπ. Άρα με μια απλή συνεπαγωγή θα μπορούσα στη Θεσσαλονίκη να σβήσω το στυλό με white spirit! (Σ' αυτήν την περίπτωση θα κατέστρεφα και το έγγραφο ολόκληρο γιατί είναι πολύ "δυνατό" προϊόν!)

Άρα, όπως όλα τα κίτρινα τυριά δεν είναι ΚΑΣΕΡΙΑ, έτσι και το blanco δεν είναι απλά διορθωτικό γιατί διορθωτικά υπάρχουν πολλά!

Για το φουιτ δεν θα σχολιάσω, νομίζω ότι από μόνο του ακούγεται γελοίο.

Όσο για την μπουγάτσα θα συμφωνήσω. Είναι είδος σφολιατοειδούς που γεμίζεται με διάφορα υλικά όπως τυριά, κρέμα ζαχαροπλαστικής, κιμά κλπ κλπ.

Πάμε τώρα στα σουβλάκια!

Κυριαρχεί η έκφραση "πάμε για σουβλάκια", και εννοούμε "Πάμε στο μαγαζί που πουλάει αυτά τα φαγώσιμα να πάρουμε κάτι να φάμε."
Κανείς δεν είπε ότι λέμε πάμε για σουβλάκια και εννοούμε πίτα γύρο! Σε αντίθεση με εσάς που λέτε ότι πάτε για σάντουιτς αλλά εννοείτε πίτα γύρο και πίτα ξυλάκι!!!
(Δηλαδή όταν θες να φας αυτά τα ψωμάκια που βάζεις μέσα ότι θες - αλλαντικά-τυριά -σαλάτες και τα ψήνεις, πως το λέτε? Σουβλάκι?)

Όταν παραγγέλνουμε ζητάμε "1 πίτα γύρο και ένα πίτα καλαμάκι!"
Γιατί πολύ απλά αυτό το ξυλάκι που είναι πάνω του καρφωμένο το κρέας θυμίζει καλαμάκι -και δεν εννοώ αυτό του καφέ!
Και αυτό προέρχεται από τις καλαμιές!(τα ξέρεις τα καλάμια που φυτρώνουν εδώ και εκεί έτσι δεν είναι?). Συνήθιζαν στην εξοχή που δεν είχαν σούβλες να καρφώνουν με αυτά τα "φυτά" το φαγητό για να το ψήνουν.
Έχεις προσπαθήσει να "καρφώσεις" κρέας με ένα καλάμι?
Φαντάσου το λίγο... Με τι μοιάζει???
Ναι ! Μοιάζει με αυτό το ξυλάκι με το κρέας!

Αντε!

Και όσο για τη λεμονίτα που θα πιείτε, αφού την παραγγείλετε δείτε τι γράφει επάνω το κουτί, και αν γράφει λεμονάδα με ανθρακικό θα κάτσω να με μαμίσει όλη η Θεσσαλονίκη.

Ουφ!
Τα πα και ξαλάφρωσα! Και επειδή με τσίτωσες θα τα κάνω ποστ!

Σε φιλώ γλυκά μικρό μου βλαχάκι!

Ά! και χεστήκαμε για τον Λευκό Πύργο!

Εμείς έχουμε Παρθενώνα που ποτέ δεν θα αποκτήσετε!

Στην Αλάσκα θα πάω με τους εσκιμώους!

Ετοιμαζόμουν να σας γράψω ένα post για τον έρωτα, τις ζουζουνιές και άλλες τέτοιες χαρουμενιές, αλλά τα γεγονότα με πρόλαβαν!

Σας έχω πει πόσο πολύ μισώ τους κουτσομπόληδες?
Αυτούς τους ανθρώπους που πραγματικά σου δίνουν την αίσθηση ότι δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν απ' το να ασχολούνται με τις ζωές των υπολοίπων!

Σήμερα ανακάλυψα ότι τελικά δεν φταίει ότι η ζωή τους είναι βαρετή και ανιαρή, γιαυτό ασχολούνται με τις ζωές των άλλων, αλλά ότι το κάνουν από hobby! Μάλιστα είναι πωρωμένοι hobbιστες! Και όταν συμβεί στη ζωή τους κάτι συνταρακτικό το κάνουν σε ποιο έντονο βαθμό εμπλέκοντας όλους όσους ξέρουν μέσα!

Για να ξεκαθαρίσω την κατάσταση θα ξεκινήσω από την αρχή.

Έστω ότι η Χ και ο Ψ μετά από αρκετά χρόνια γάμου και συμβίωσης αποφασίζουν να χωρίσουν. Με όλα τα όσα συνεπάγονται του χωρισμού, ο οποίος σημειώνω δεν είναι και από τους πιο εύκολους και απλούς, δεδομένου ότι η Χ και ο Ψ έχουν χωριστεί ελάχιστες στιγμές στην κοινή τους πορεία και αυτό για τα απολύτως απαραίτητα (τουαλέτα κλπ :P ).

Το χειρότερο είναι ότι η Χ και ο Ψ αποφάσισαν να μην το ανακοινώσουν σε όλο τους τον περίγυρο μέχρι να κατασταλάζουν (εγώ λέω, μέχρι να βγάλουν τα μάτια τους με την ησυχία τους, αλλά anyway). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η Χ να μην έχει ούτε έναν άνθρωπο να πει τον πόνο της. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες του τύπου "γιατί" και "πως"...

Υπάρχει όμως ένα ζευγάρι φιλικό, η Α και ο Ω, που γνωρίζει την κατάσταση και συμπαραστέκεται πάρα πολύ στη Χ, ειδικά η Α.

{Δεδομένο :
1)Ο Ω είναι κουτσομπόλης
2) ο Ω ήταν πολύ φίλος με τον Ψ μέχρι που χώρισε την Χ, και σταμάτησε να του μιλάει γιατί τον θεωρεί μλκ}

Ο καιρός περνάει, και η ένταση μεταξύ Χ και Ψ αρχίζει να μειώνεται. Όλοι εμείς που γνωρίζουμε την κατάσταση πήραμε μια ανάσα ανακούφισης.
Εκεί λοιπόν που όλα είναι ήρεμα, η Α αποφασίζει να χωρίσει με τον Ω. Για τους δικούς της λόγους βέβαια,(για παράδειγμα : μεγάλη διαφορά ηλικίας που οδήγησε σε απομάκρυνση του ζευγαριού. ο Ω κοιμόταν ολημερίς και η Α ήθελε να βγεί μια βόλτα να ξεσκάσει αλλά μπααααααα).

Μόλις λοιπόν σκάει η βόμβα χωρισμού τι γίνεται?
Όοοοοοχι πείτε μου τι γίνεται!

Δεν μου λέτε εεε?
Ε λοιπόν, μόλις σκάει η βόμβα χωρισμού της Α με τον Ω τότε ο Ω θυμάται τον παλιό του φίλο Ψ (που έχουν να μιλήσουν 9 μήνες ) και τον παίρνει να βγουν για καφέ.

Ο Ψ φυσικά την ψυλλιάζεται την δουλειά και παίρνει και άλλον ένα φίλο μαζί. Έτσι βγαίνουν οι 3 φίλοι για καφέ. Στον καφέ λοιπόν ο Ω θάβει στην κυριολεξία τη γυναίκα του Ψ. Ό,τι δήθεν ξεμυάλισε την γυναίκα του και γιαυτό τον έδιωξε και κάτι άλλα για γκόμενους κλπ.

Μετά τον καφέ, ο φίλος που ήταν μαζί τα ξερνάει όλα στη γυναίκα του (φίλη της Χ). Και η γυναίκα του παίρνει την Χ και της τα λέει όλα με το νι και με το σίγμα.

Καταλαβαίνετε τη συνέχεια εεε?

Ε, λοιπόν κάπως έτσι έφτασαν και στα αυτιά μου όλα αυτά και μετά το πρώτο εγκεφαλικό και 5 καρδιακά που έχω πάθει σας τα μετέφερα και εσάς έτσι για να ξέρετε...

Δηλαδή δεν είναι να τρελαίνεσαι με την νοητική στέρηση ορισμένων κουτσομπόλιδων?

ΈΛΕΟΣ παιδιά! Έλεος!

Μου φαίνεται θα πάω στην Αλάσκα! Να συναναστρέφομαι με εσκιμώους! Ίσως είναι διαφορετικοί σαν άνθρωποι...Κουράστηκα με την βλαχομικρότητα μερικών μερικών που αντί να κοιτάξουν τη δική τους την καμπούρα κοροϊδεύουν των άλλων...

Εδω ΣΚ, εκει ΣΚ, που ειν' το ΣΚ?

Πριν ένα μήνα οι καθημερινές περνούσαν γρήγορα σπαταλώντας το χρόνο μου εδώ και εκεί ώσπου να έρθει το σαββατοκύριακο! Να φύγω Παρασκευή απόγευμα να προετοιμαστώ για το ΣΚ! Να ξυπνήσω Σαββατο πρωί να οδηγήσω μέχρι το Φάληρο, να επιβιβαστώ στο σκάφος, να ανοίξω πανιά και ουφ! όλα τα προβλήματα να βουτήξουν στο κενό...

Όλα αυτά μέχρι πριν αυτή την εβδομάδα!
Έχω βαρεθεί να είναι η δουλειά μου τόσο σοβαρή! Από την Παρασκευή το ψυχανεμίζομαι αλλά έσκασε τη Δευτέρα. Από meeting σε meeting, από brainstorming σε brainstorming και ξανά σε meeting!
ΕΛΕΟΣ ρε παιδια! Δεν ετοιμάζουμε την καινούρια διαφημιστική καμπάνια της coca cola παγκοσμίως! Μια βατή εκπομπούλα κάνουμε! Και έχουν μείνει 2 επεισοδιάκια! ΕΛΕΟΣ!

Με έχουν ζαλίσει. Έχω κουραστεί βρε αδερφέ!βαρέθηκα!

Είπαμε, κάνουμε αυτή τη δουλειά για να έχουμε και λίγο fun. Άμα μου χαλάσεις και το fun άστα να πάνε!

Κατά τα άλλα να σας πω, δεν ξέρω ποιος Ερμής συνουσιάζεται με τον Δία, και αν παίρνει μάτι η αφροδίτη αλλά εμένα τα νευρα μου είναι τσίτα!

Γυρίζω στο σπίτι και πρέπει να σκεφτώ για 1000στη φορά αν είπα η έκανα κάτι λάθος, ή κάτι που παρερμηνεύεται... Και να προσπαθήσω να κοιμηθώ...

Κλείνουν τα μάτια μου, αλλά ξαπλώνω και έχω υπερένταση στριφογυρίζω όλη νύχτα...

Με ενοχλούν όλοι! Όποιος δεν συμπεριφέρεται απολύτως φυσιολογικά με ενοχλεί.Ούτε κιχ δεν θέλω να κάνουν! Θέλω όλοι να είναι νορμάλ, για να μου περάσει και εμένα αυτή η αναμπουμπούλα!

Θέλω να με βλέπουν το πρωί με τη μούρη στο πάτωμα και να μου λένε "Καλημέρα γλυκιά μου!Τι όμορφη που είσαι σήμερα!" , να κοιτιέμαι στον καθρεύτη και να σταυροκοπιέμαι! Κατάλαβες?

Μπαίνω στο γραφείο και ακούω "Πωπω! Τι όμορφη που είσαι σήμερα!" - εγώ ξέρω ότι σαν σκατά είμαι, αφού ξύπνησα στραβα όπως και εχθές και προχθές, και δεν έχω καθόλου όρεξη !

Έβαλα ότι πιο αυστηρό βρήκα μπροστά μου - (μαύρο παντελόνι λευκό πουκάμισο) έπιασα και το μαλλί κότσο πίσω για να σας τρομάξω! Να νομίζετε ότι είμαι κακιά!Να μη με πλησιάσει κανείς!

ΓΙΑΤΙ ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ!

Αλλά χαίρομαι όταν με γλύφουν!Μπορεί να χαίρομαι γιατί ξέρω ότι οι κόλακες στη δουλειά μου κολακεύουν όποιους χρειάζονται, και έτσι να ξέρω ότι με χρειάζονται άρα να μην νιώθω ανασφάλεια για το μέλλον. Είναι και αυτό μια άποψη... Αλλά, αν και δεν απαντάω σε σχόλια τέτοιου είδους, μέσα μου σκάει ένα χαμόγελο...
Σε καμία περίπτωση δεν θέλω οι δικοί μου να με γλύφουν...
Αλλά και ένας καλός λόγος δεν κάνει κακό...

Αυτά τα πολύ όμορφα... Εγώ από εχθές ονειρεύομαι το Σαββατοκύριακο! Απλά οι μέρες δεν περνάνε τόσο γρήγορα όσο πριν...
Ας ελπίσουμε ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες...
Ας ελπίσουμε ότι θα καταφέρω να βγω...Άπό το αδιέξοδο που βρίσκομαι! - Αλλά δεν ξέρω από που μπήκα!
(Όπως λέει και ο Αρκάς...)

Τα Μέσα μου...

Καινούριος μήνας, καινούρια εβδομάδα, καινούρια μέρα!

Όπως σας έχω αναφέρει ξανά, οι Δευτέρες δεν είναι οι αγαπημένες μου μέρες. Έρχονται όμως!Πιστές πάντα στο ραντεβού τους!Κάθε αρχή εργασιακής εβδομάδας τσούπ!Να μια Δευτέρα!

Έτσι ήρθε και αυτή!

Μου τη δίνει όταν ξυπνάω με καλή διάθεση και μου χαλάνε τη μέρα με ένα απλό μικρό τηλεφωνηματάκι. Είναι τόσο εύκολο! Μερικές φορές δεν χρειάζεται καν να το σηκώσω,απλά από το νούμερο και μόνο η καλή μου διάθεση εξανεμίζεται εν ριπή οφθαλμού!

Έτσι ξεκίνησε και αυτή η Δευτέρα. Σήμερα μάλιστα το σήκωσα! Καταλαβαίνετε...

Τα νέα είναι ευχάριστα και δυσάρεστα μαζί. Ευχάριστα γιατί μου πρότειναν δουλειά, που στις μέρες μας θεωρείται τρομερή επιτυχία, δυσάρεστα γιατί δεν θέλω να πάω αλλά πρέπει.

Και εκεί που η πρώτη απάντηση που σου έρχεται στο μυαλό είναι "Αχ! Σας ευχαριστώ πάρα πολύ, με τιμά η πρότασή σας, αλλά εργάζομαι ήδη", σκάει στο μυαλό μου σαν τίτλος από ταινίες τρόμου : "Το νοίκι", "Η ΔΕΗ", "ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ"...
Αυτομάτως η απάντηση αλλάζει "Ευχαριστώ πάρα πολύ, με τιμά η πρότασή σας, πότε να έρθω για ραντεβού?"

Απαπαπαπαπα!

Το μικρό κοριτσάκι με τα ξανθά κοτσιδάκια και το ροζ κουφετί φορεματάκι, μέσα μου με κοιτάζει δακρυσμένο με προδομένο ύφος.
"Είπες ότι δεν θα το ξανακάνεις!Γιατί είπες ναι?"
"Τώρα τι να σου πω", σκέφτομαι. "Καταλαβαίνεις εσύ τι θα πει νοίκι?Καταλαβαίνεις τι θα πει service αυτοκινήτου ή βενζίνη που έχει φτάσει στο Θεό η τιμή της?" ... "Πρέπει βρε κουκλάκι μου, πρέπει να βγάλουμε τα έξοδα μας..."
"Σε μισώ!ΣΕ ΜΙΣΩ ΣΕ ΜΙΣΩ!" και σπαράζει στα κλάματα..

Πραγματικά μου τη δίνει όταν πληγώνω τον ροζ εαυτό μου, πιο πολύ μου τι δίνει όταν νιώθω ακριβώς όπως και αυτός, αλλά βάζω μπροστά τη λογική και τα "Πρέπει". Αυτά τα πρέπει ρε γαμώτο...

Ξέρω ότι όσες σοκολάτες και γλειφιτζούρια να μου πάρω δεν πρόκειται να με συμπαθήσω ποτέ.

Μα πως άλλωστε να καλοπιάσεις με υλικά αγαθά έναν εαυτό που ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε για αυτά... Το μόνο που θέλει είναι ψυχική ηρεμία, και το μόνο που κάνω είναι να τη χαλάω διαρκώς, στην προσπάθειά μου να αποκτήσω περισσότερα και ακριβότερα υλικά αγαθά...

Νομίζω δεν θα συμφιλιωθώ ποτέ με το μέσα μου...

Χαβ ε ναις Γουικεντ!!Ολ οφ γιου!

Τι σας έλεγα για την πανέμορφη εβδομάδα?

Ε χμ...

Δεν θα το σχολιάσω@!

Έχω αρκετή θετική αύρα ακόμη για να σχολιάσω τα ευτράπελα της εβδομάδας που πέρασε!

Θα αρκεστώ σε ένα μόνο:

Πόσο γελάω με τις κουτσομπόλες!

Όταν ήμουν φοιτήτρια στην Καστοριά, έζησα το παρακάτω σκηνικό.

Είναι βραδάκι και έχω αποφασίσει να βγώ για καφέ. Ντύνομαι, στολίζομαι και βγαίνω από το σπίτι. Στην εξώπορτα συναντώ την αγαπητή σπιτονοικοκυρά....

"Πού πας έτσι στολισμένη?"
"Πάω για καφεδάκι" - το που και με ποιον δεν σας αφορά, σκέφτομαι...
"Α...Κατεβαίνεις στην πόλη εε? Ε βέβαια,με κανένα αγόρι θα έχεις ραντεβού. Κοίτα μη σε ξεμυαλίσει και χάσεις τα μαθήματά σου!"
"....." χαμόγελο μόνο...

Μιας και δεν περνά λεωφορείο έξω από το σπίτι μου κατεβαίνω στον κεντρικό δρόμο. Όταν φτάνω συνειδητοποιώ ότι είναι αργά και έχω χάσει το λεωφορείο οπότε αποφασίζω να πάρω ένα ταξί. Μόνο που στον ταξιτζή ζητάω να πάει στην αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν της πόλης, καθώς το ραντεβού μου είναι σε ένα χωριό λίγο πιο κάτω από το σπίτι μου.

Όλα καλά που λέτε, το ραντεβού κύλισε ομαλά και γύρια σπίτι άγρια χαράματα, να ξεραθώ στον ύπνο.

Το πρωί (πρωί - πρωί με την αυγούλα ώρα 7) χτυπάει η πόρτα και σηκώνομαι τρομαγμένη να δώ τί έγινε!
Παραπατώντας από τον ύπνο με τις πιτζάμες - ο θεός να τις κάνει - φτάνω στην πόρτα, ανοίγω και προς μεγάλη μου έκπληξη αντικρύζω ....την σπιτονοικοκυρά!

"Καλημέρα, έγινε κάτι?" αναρρωτιέμαι τι έχω κάνει πάλι και την ενόχλησα!
"Καλημέρα, καλά πέρασες εχθές?"
Έλεος χριστιανή μου 7 το πρωί να με ρωτάς αν πέρασα καλά εχθές! "Ναι...καλά ήταν..."
"Που πήγες?Γιατί τελικά στην πόλη δεν κατέβηκες, με το ταξί πήγες πρός Κολοκυνθού" το χωριό που σας έλεγα...
Κάνω το σταυρό μου, και προσπαθώ να μαζέψω τα μάτια μου τα οποία έχουν πεταχτεί έξω από τα νεύρα μου!
"Έγινε κάτι?" Ξαναρωτάω, με όση ηρεμία μου έχει απομείνει...
"Να βρε, η κουμπάρα μου σε είδε να μπαίνεις στο ταξί και με πήρε να μου πεί να προσέχεις, ξέρεις τώρα μη χάσεις και τα μαθήματά σου!"
"Ευχαριστώ πολύ.Καληνύχτα."
Έκλεισα την πόρτα και ξανακοιμήθηκα...

Η αλήθεια είναι ότι τέτοια σκηνικά έζησα πολλά στην Καστοριά! Πριν από τότε όμως δεν ήξερα τι θα πεί κουτσομπολιό, στην αρχή σοκαρίστηκα, μετά άρχισα να τα παίρνω στην πλάκα. Έτσι και αλλιώς δεν είχα κάτι να κρύψω, ούτε με ένοιαζε τι γνώμη θα είχαν για μένα και το αγορομάνι που μπαινόβγαινε σπίτι μου (καθότι οι φίλοι στη ζωή μου ήταν ανέκαθεν αρσενικοί με κάποιες λαμπρές θυλικές εξαιρέσεις βέβαια).

Σιγά σιγά, άρχιζε να μου σχολιάζει τα αγόρια μου (που φυσικά μας έβλεπαν έξω και ήξεραν που πήγαμε, πόσο κάτσαμε, τί ήπιαμε, και τί κάναμε μετά.!!!!). Ύστερα ήρθαν και τα σχόλια τύπου "Σας άκουσα εχθές το βράδυ!! Ανεβαίνατε τις σκάλες μαζί"...Και διάφορα άλλα τα οποία δεν μπορώ να μεταφέρω για ευνόητους λόγους!

Παρόλο που με περνούσαν από ακτινογραφία σε κάθε μου κίνηση, για μένα περνούσε απαρατήρητο. Και όχι μόνο δεν με ενοχλούσε αλλά μερικές φορές επίτηδες έκανα δυνατές συζητήσεις για να με ακούν...(χιχι).

Ήλπιζα και νόμιζα, ότι αυτά τα πράγματα συνέβαιναν μόνο στις μικρές πόλεις και τα χωριά.
Όμως τελικά θέλω να σας πώ ότι έσφαλα!

Βεβαίως!

Εν έτει 2010 στην Αθήνα, σας πληροφορώ ότι τα νέα τύπου χώρισε - τα ξαναβρήκε, βγήκε - με ποιόν, πού, πότε και πώς, είναι το πιο hot θέμα για συζήτηση!

Τα βλέπετε άλλωστε από τα κανάλια, ποιος δεν ξέρει τι έκανε η Μενεγάκη και ο Λάτσιος?

Και καλά κυρά μου, δουλειές δεν έχεις? Και ασχολείσαι αν βγήκα με ποιον που πότε και γιατί?

Απαπαπαπα!

Κρίμα, κρίμα γιατί νόμιζα ότι έχουμε λίγο τσίπα πάνω μας...

Βρε, αν έχω κάτι να μοιραστώ θα το κάνω!Κρυψίνους δεν είμαι!Για να μην το λέω, μάλλον έχω τους λόγους μου!Και μάλλον το στόμα της καθεμιανής είναι ένας από αυτούς...

Φτου φτού μακριά μας!

Γιαυτό το λόγο αρνούμαι και εγώ να πάρω δική μου εκπομπή!
Φαντάζεστε να βλέππω τη φουρνάρισσά μου στον Alpha να λέει "Ήρθε εχθές και πήρε 2 φραντζόλες ψωμί!Μάλλον πολλοί θα μαζεύτηκαν σπίτι της το βράδυ..."
Ναι, και δεν είχαμε τίποτα καλύτερο να κάνουμε με τους πολλούς, από το να τρώμε ψωμί ... (!)

Έλεος!

Αυτά τα ολίγα αγαπημένοι μου και ο νοών νοήτω!

Καλό Σ/Κ να έχουμε όλοι με ευχάριστη διάθεση και λιγότερο κουτσομπολιό!

Τελικά η ταλαιπωρία μου πάει πολύ!

Είναι απόγευμα, γύρω στις 6 και σχολάω! Φεύγοντας από το γραφείο, πολύ χαρούμενη που σχολάω νωρίς,Ονειροπολώ. Νιώθω κουρέλι, πτώμα και ταλαιπωρημένη από τη δουλειά της προηγούμενης μέρας, και το μόνο που θέλω είναι να λιώσω στο μπάνιο μου με καυτό νερό μέχρι να φύγει και το πετσί μου.

Καθώς ονειροπολώ στη μέση της Κηφισίας κολλημένη στην κίνηση (καθότι γνωρίζετε τι γίνεται στην Κηφισίας με λίγη βροχούλα), θυμάμαι ξαφνικά ότι πρέπει να περάσω από τον Κοτσόβολο να πληρώσω τη δόση του κλιματιστικού!ΦΤΟΥ και ξαναΦΤΟΥ!
Τι να κάνω, παίρνω τη απόφαση ότι θα την κάνω τη παρακαμψη για Μεσογείων και παίρνω τηλέφωνο τον φίλο μου Γ.

"Να σου πω, σχόλασα."
"Ωραία!Τι θα κάνουμε?Θες να πάμε καμιά βόλτα στο ΜALL?"
"Μπααααα, δεν είμαι για ψώνια, θέλω να δω ταινία."
"Ωραία, πέρνα πάρε ταινία και ραντεβού σπίτι σου σε καμιά - μιάμιση ώρα.οκ?"
"Να σου πω, εγώ θέλω να δω το "Οσα παίρνει ο άνεμος" το έχεις δεί?"
"Ναι το έχω δει αλλά το ξαναβλέπω."
"Οκ.Γειααααααά!"

Κλείνουμε, δυναμώνω τον SAKIS, και συνεχίζω το δρόμο μου τραγουδώντας.
Φτάνω η δικιά σου στον Κοτσόβολο και επειδή δεν μπορώ -φυσικά δεν μπορώ- να παρκάρω μπροστά από το μαγαζί στην Μεσογείων, στρίβω σε ένα στενό λίγο παρακάτω και παρκάρω εκεί. "Καλύτερα να μην πάρω την τσάντα μου", σκέφτομαι. "Άλλωστε τι να την κάνω?Άχρηστη είναι. Σκέτο βάρος". Παίρνω πορτοφόλι και κλειδιά και κατεβαίνω. Ανασκουμπώνω την μαύρη μου καπαρτίνα και σκέφτομαι "Η κούραση - κούραση, αλλά η 10ποντη μπότα must!Φτου μου!" .

Πληρώνω, που λές (και τις επόμενες 5 δόσεις γιατί θα το ξεχάσω πάλι η ηλίθια) και βγαίνω από το μαγαζί. Αρχίζω πάλι να σκέφτομαι το καυτό μου μπάνιο και την ταινιάρα που θα δω...
Κάπου εκεί παρατηρώ ότι ένας κύριος γύρω στο 50, ψηλός, καλοστεκούμενος, γκριζομάλλης, με μια μαύρη μεγάλη αντρική ομπρέλα, με πλησιάζει.

Τύπος: - "Συγνώμη, ξέρετε που είναι η οδός Χίου?"
Σκορπίνα: - "Λυπάμαι, όχι." και ξαναβυθίζομαι στις σκέψεις μου.
Τύπος: - "Αααααα, δεν είστε από εδω." Μου λέει λυπημένα.
ΣΚ: -"Όχι."απαντάω σκέτα και συνεχίζω το δρόμο μου.
Πλησιάζω το αυτοκινητό μου, βγάζω το κλειδί από την τσέπη μου και πάω να ξεκλειδώσω.
Τ: -"΄Συγνώμη δεσποινίς, κάτι σας έπεσε." ξαναλέει ο τύπος, και συνειδητοποιώ ότι με έχει πάρει από πίσω.
ΣΚ: -"Δεν πειράζει, καμιά απόδειξη θα είναι." λέω εγώ, και βάζω το κλειδί στην κλειδαριά. Αστραπιαία σκέψη :"Αν ξεκλειδώσω, προλαβαίνω να μπώ και να ξανακλειδώσω πριν με φτάσει?" Μέχρι όμως να τελειώσω τη σκέψη ο τύπος είναι δίπλα μου.
Τ: - "Πωπωπω!Τι πλάσμα είσαι εσυ?"
"Πω!ρε γαμώτο που έμπλεξα πάλι" σκέφτομαι. - Ξανακλειδώνω το αυτοκίνητο και με το χέρι στο κλειδι απαντάω
ΣΚ: -"Ευχαριστώ".
Τ: -"Μα τι ομορφιά, τι φινέτσα, τι χάρη είναι αυτή!"ξαναλέει.
"Ναι ναι...Το ψευδόνυμό μου είναι ΜΑΚΗΣ και Βαγγέλης ο Νταλικέρης!, ΤΟΣΗ ΧΑΡΗ"σκέφτομαι.
ΣΚ: -"Τα φαινόμενα απατούν" του λέω, σχεδόν από μέσα μου, και αμέσως μετά σκέφτομαι "ΗΛΙΘΙΑ!"
Τ: -"Είσαι μια κούκλα κορίτσι μου!"
ΣΚ: -"Εεεεεε", " τι έεεεε βρε ηλίθια!απάντησε!βρίσε τον!χτύπα τον!ηλίθια!Που είναι η τσάντα - βαρύδι όταν τη χρειάζεσαι?Να του ανοίξω το κεφάλι να ησυχάσω..."μονολογώ από μέσα μου αλλά έχω μείνει με ένα ηλίθιο παγωμένο χαμόγελο να τον κοιτάω αποσβολωμένη, με το χέρι στο κλειδί.
Τ: -"Σε παρακαλώ, πάμε να σε κεράσω έναν καφέ"
ΣΚ: -"Όχι, δουλεύω" - "πάρτα ηλίθια! μεσα στη νύχτα δουλεύεις!Που δουλεύεις κυρά μου?σε κανένα μπαρ???"σκέφτομαι πάλι.
Τ: -"Ε, εντάξει δουλεύεις, αλλά δεν είσαι και παντρεμένη!"
ΣΚ: -"Μπα!Μην το λέτε!Και παντρεμένη είμαι και δουλεύω!" - Και σκατά στη μούρη μου !Ήμουν ικανη να του έλεγα ότι έχω και πολική αρκούδα στο σπίτι για να φύγω...
Τ: -"Πες μου, που μπορώ να σε δω ξανά!Τέτοια γυναίκα δεν ξαναείδα!Θα μου δώσεις το τηλέφωνό σου?"
ΣΚ: -"Ξέρετε με περιμένει ο άντρας μου σπίτι, ας μην αργήσω.." - και η πολική αρκούδα με τα αρκουδάκια της που λέγαμε...
Χαμηλώνει τη φωνή του, και πλησιάζει μισό βήμα
Τ: -"Μα σε θέλω!"
Κάπου εκεί μάλλον η αδρεναλίνη είχε κατακλύσει τον εγκέφαλο και έκανα ανάκτηση δεδομένων από το παρελθόν.
ΣΚ: -"Τι θελεις ρε?"αγριεύω και η φωνή που βγαίνει μάλλον μοιάζει με ουρλιαχτό.
ΣΚ: -"Θηλειά στο λαιμό σου!Παλιοβλάκα!".
Τ: -"Ξέρετε εγώ..." κάνει μισό βηματάκι πίσω.
ΣΚ: -"Τι εσύ ρε?Εσυ θες να γ@μ#$εις και βρήκες εμένα να μου την πέσεις?",
Τ: -"Όχι, όχι, παρεξηγήσατε, εγώ απλά σας θαυμάζω!",
ΣΚ: -"Ρε χάσου από μπροστά μου, μη βγάλω το τακούνι και σε ψάχνουνε σε κανένα χαντάκι!"
Τα desibel μου έχουν χτυπήσει κόκκινο πλέον, και ένιωθα ότι έκαιγαν τα μάτια μου. Είναι εκείνη η στιγμή που κάνεις φόνο και μετά σε αθωώνουν στο δικαστήριο!Μπορούσα να τον μαχαιρώσω με το κλειδί του αυτοκινήτου!όχι ότι θα έκανε τίποτα αλλά ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται...
Μέχρι να ανοίξω το στόμα μου να τον ξαναστολίσω είχε εξαφανιστεί τρέχοντας...

Μπήκα στο αυτοκίνητο τρέμοντας -από νεύρα, από φόβο, θα σε γελάσω - και έφτασα σπίτι τρέχοντας.Ούτε μπάνιο ούτε τίποτα. Έβαλα τις φόρμες μου και άραξα στην πολυθρόνα μου...

Κάπου εκεί εμφανίζεται και ο φίλος Γ. Μπαίνει μέσα και αρχίζει:
Γ: -"Πω πω!τι κουκλάκι είσαι σήμερα!"
ΣΚ : - "Ε μην σ'αρχίσω και σένα στο βρισίδι και σε ξεβαφτίσω!"
Γ: -" Κάλά, δεν σε έβρισα κιόλας!Τι έπαθες?"
ΣΚ : -"΄Καλά πλάκα μου κάνεις?Με τις φόρμες?...Άστο καλύτερα να δούμε την ταινία."

Βάζω την ταινία, και μετά από κανένα 2ωρο ακούω ροχαλητά από τον καναπέ δίπλα μου...
Μα καλά, αναρρωτιέμαι, υπάρχει ένας άντρας που να βλέπει ταινία ολοκληρη???
Ο φίλος μου ξυπνούσε κατά διαστήματα και σχολίαζε, και φυσικά ξύπνησε ένα μισάωρο πριν το τέλος για να δεί...

Ωραία η ταινία, αλλά έμεινα να βρίζω τον Ret Batler και να αναμασώ τα τελευταία λόγια της Scarlet με την ανάλογη προφορά βέβαια! "Don't leave me darling!Please Ret!Don't go!" Είχα ψοφήσει στο γέλιο!Μέχρι που ήθελα να πάρω τα σεντόνια μου να τα κάνω φόρεμα και να κυκλοφορώ μέσα στο σπίτι έτσι! Παράκρουση η δικιά σου σου λέω!!!

ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ -STRESS -ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Ξαπλώνω εχθές το βράδυ (στις 5 το πρωί που τελείωσε το ντιριντάχτα), να ξεκουραστώ,γιατί στις 9 έπρεπε το μάτι να ανοίξει.

Χώνομαι στο κρεβατάκι μου, κλείνω και το πατζούρι, βάζω ξυπνητήρι 8.55, παίρνω αγκαλιά το μαξιλάρι, μια βαθιά ανάσα και αρχίζω τη διαδικασία ύπνου.

Αλλά που!

Που να μου ΄ρθει ο ύπνος ο ρημαδιασμένος!Ήταν αλλού, σε άλλες παραλίες.Ένιωθα μια ένταση μέσα μου απίστευτη! Μια ταχυπαλμία, να μην μπορώ να ηρεμήσω. Λαχάνιαζα ξαπλωμένη!

Όχι αγαπημένε μου αναγνώστη δεν έχω πρόβλημα υγείας -όχι ακόμα.

Στρές το λένε αυτό.Και άγχος.

Στο μυαλό μου γυρνούσαν λέξεις -φράσεις - εντολές ...Και όλα κατέληγαν σε ένα συναίσθημα:

ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ!

Και δώστου η καρδιά μου ταμπούρλο σε γρήγορο ρυθμό!

Προσπαθούσα να σκεφτώ τα Χριστούγεννα που έρχονται, το ταξίδι μου που πλησιάζει, το σπίτι μου που θα το φτιάξω μόλις βγω και θα είναι το πιο όμορφο μέρος για να ζω...

Τίποτα δεν έπιανε σου λέω!

ΤΙΠΟΤΑ!

Μόλις έκλεινα τα μάτια μου και αφηνόμουν , τσοοοοουυυυπ !Νά τη η ταχυπαλμία πάλι...

Αφού καταβρόχθησα ότι μπορούσα, και ύστερα από 1 λίτρο γαλα - το οποίο ήπια σε δόσεις - με μέλι για να ηρεμήσω, ήρθε επιτέλους η ώρα
(7.30 - 8 παρά) που άδειασε το μυαλό μου από τα πάντα και έκλεισα τα ματάκια μου.

Ξύπνησα το πρωί, πήρα δυο βαθιές ανάσες και ήρθε στο μυαλό μου ένα δέντρο στολισμένο σε μια πλατεία του Βερολίνου, με πυροτενχήματα να σκάνε, πολύ κρυο και πολλές ζεστές αγκαλιές. Με ανθρώπους δικούς μου και ξένους....

Και ξαφνικά μύρισε Χριστούγεννα γύρω μου... Και σηκώθηκα χαμογελαστή, και χαμογελαστή έφτιαχνα καφέ, και χαμογελαστή έκανα το πρώτο τσιγάρο στο μπαλκόνι. Με ανθρώπους που μιλούσαν μιλούσαν μιλούσαν ασταμάτητα και τι έλεγαν δεν ξέρω...Μιζέριαζαν...Τους άφησα στην μιζέρια τους και ταξίδεψα στο Βερολίνο 32 μέρες νωρίτερα...Κάτι είναι και αυτό...


Ο κάθε άνθρωπος έχει τα όριά του.Είναι τελείως υποκειμενικό τι μπορεί να ανεχτεί και τι όχι ο καθενας μας.

Ζητώ συγνώμη απ'όλους όσους έχω πρήξει, κρεμάσει, εκνευρίσει, χαλάσει κλπ όλο αυτόν τον καιρό.

Δεν αποποιούμαι της ευθύνης μου.

Αλλά ζητώ ταπεινά συγνώμη...


φωτό:
http://www.palmettobug.com/michaelcarnell/index.php?s=yup
http://www.whiteline.com.au/suspension_parts_resources.php?category=Funnies
http://www.polyu.edu.hk/sao/pdp/html/MStress_E.htm
http://fantashak.wordpress.com/2009/02/27/stress-reduction-tips/

Άντε στο καλό

Όταν τριγύρω μου γίνεται της εκδιδομένης γυναικός το σιδηρούν κιγκλίδωμα,

Εγώ το μόνο που μπορώ να κάνω είναι

απλά να σκύψω μη με πάρουν τα σκάγια...

Γουστάρω να ζω στο Ροζ συννεφάκι μου,

κάπου εκεί ουρανού και θάλασσας γωνία,

και όσοι δεν θέλετε να έρθετε μαζί μου,

να πάτε από εκεί που ήρθατε..

Δεν προλαβαίνω!!!!

Καλέ πότε προλάβατε και γυρίσατε όλοι???
Και γιατί Δευτεριάτικα μου βγήκατε όλοι στους δρόμους σαν τις παλιές κακές χειμωνιάτικες ημέρες???

ΕεΕεΕε?
Όχι πείτε μου γιατί????...

Να φύγετε!
Να πάτε αλλού!

Η Αθήνα ανήκει στους Αθηναίους της!
Αυτούς που έζησαν την ομορφιά της ΑΔΕΙΑΣ Κηφισίας. Σ' αυτούς που έκαναν το Μεσογείων - Παραλιακή, 12 λεπτά χωρίς να τρέξουν, χωρίς σφήνα, χωρίς άγχος...
Σ' αυτούς που έβρισκαν να παρκάρουν ΠΑΝΤΟΥ!!!!!


Όπως καταλάβατε αυτό το 15 Αύγουστο ήμουν και εγώ εδώ...
Και μ' άρεσεεεεεεεεεεεεεεεε!
Τόσο πολύ που νομίζω ότι αγάπησα το κέντρο...

Μη μου αγχώνεστε,δεν έμεινα εδώ όλο τον Αύγουστο Έφυγα λίγο μετά.
Έφυγα για να μη δω όλους αυτούς που θα γυρνούσαν.

Προορισμός #2 Καλαμάτα & Μάνη (once again)

Περιοχή : Στούπα
Παραλία : Καλογριά

Ότι και να πω γιαυτό το μέρος είναι λίγο, ελάχιστο, μπροστά στην ομορφιά του τοπίου.

Απίστευτη παραλία, γαλαζοπράσινα νερά, χρυσή αμμουδιάαααααα!Είχα πολλά χρόνια να δω άμμο αληθινά χρυσή, και το καταφχαριστήθηκα!

Το τοπίο είναι σαν παιδική ζωγραφιά , και να σας πω την αλήθεια μου, στην εποχή του Photoshop που πατάς ένα όνομα στον γούγλη και σου βγάζει τις πιο απίθανες φωτογραφίες και το πιο όμορφα χρώματα που έχεις δει ποτέ, και όταν αποφασίσεις να πας σ' αυτό το μέρος και φτάσεις επιτέλους, τίποτα δεν θυμίζει τα χρώματα και τοπία που είχες δει στο ίντερνετ, η Στούπα μοιάζει με όαση.

Οφείλω να ομολογήσω, ότι χάνει στις φωτογραφίες. Οι φωτό που βρίσκεις στον αγαπημένο γούγλη, δεν δείχνουν τίποτα από την ομορφιά του τοπίου που αντικρίζεις όταν φτάνεις εκεί...

Πέρασα πολύ όμορφα. Έκανα και μια βόλτα στα κλασσικά χωριά της Μάνης με του πέτρινους πύργους, και αφού χόρτασα από όμορφες εικόνες, έφυγα.

Δεύτερος Προορισμός : Αρχαία Επίδαυρος (για 2η φορά φέτος)

Φεύγοντας από Στούπα, αντί να γυρίσουμε Αθήνα κατευθείαν είπαμε να κάνουμε μια στάση στην Αρχαία Επίδαυρο για να παρακολουθήσουμε μια καταπληκτική παράσταση "Το Χειμωνιάτικο Παραμύθι" του William Shakespeare. Η διαδρομή μέσω Ναυπλίου ήταν καταπληκτική, υποθέτω ότι το ίδιο πρέπει να ήταν και η παράσταση την οποία φυσικά δεν παρακολουθήσαμε, αφού δεν βρήκαμε εισιτήρια..(Λογική απορία : Καλά πού πας ρε κοπελιά τέλη Αυγούστου σε τρομερή παράσταση χωρίς να έχεις προαγοράσει εισιτήρια?)

Anyway, αφού κατα απογοητευτήκαμε, γυρίσαμε στην Αρχαία Επίδαυρο με αυτοκίνητο αυτή τη φορά (η πρώτη φορά ήταν με το σκάφος),και κάναμε μια βόλτα στο λιμάνι και στα μαγαζιά της περιοχής. Την επόμενη μέρα και ενώ η Αττική φλεγόταν κάναμε το μπάνιο μας στις πενταβρώμικες ακτές της Επιδαύρου(πολύ κρίμα, γιατί όλο το υπόλοιπο πακέτο ήταν πολύ καλό) και πήραμε το δρόμο του γυρισμού...

(Φωτό στο επόμενο επεισόδιο γιατί ακόμα δεν έχω το υλικό στα χέρια μου ..)

Τελικά γύρισα, σε μια φλεγόμενη Αθήνα...
Την πρώτη νύχτα την έβγαλα σχεδόν όλη στο πατρικό μου, με πολύ στάχτη και καπνό γιατί στο δικό μου φοβόμουν να πάω μήπως καώ...(Δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας αλλά καταλαβαίνετε..)

Αφού τα έκαψαν όλα οι εμπρηστές - κυριολεκτικά και μεταφορικά -, οι Αθηναίοι μπήκαν ξανά στους ρυθμούς τους.

Κανείς δεν μιλάει γιαυτό κανείς δεν ασχολείται κανείς δεν σχολιάζει...

Άντε και του χρόνου παιδιά...

Και που 'στε !

Όταν θα τα κάψετε όλα κρατήστε τουλάχιστον

ένα δέντρο για να κρεμαστείτε!

Φτού μας!

Τον τελευταίο καιρό βρίσκομαι σε μια περίεργη θέση.

Έχω γενικά πολλές αναζητήσεις.Εσωτερικές, τις οποίες τις εκφράζω κιόλας μερικές φορές.

Αρχικά θέλω να ευχαριστήσω την αγαπημένη Raven για το βραβείο που μου έδωσε. Αν και δεν είχε πολυκαταλάβει γιατί είναι αλλά χαίρομαι που με σκέφτηκε.


Θα ήθελα πολύ με τη σειρά μου να το δώσω κι εγώ αλλά μου τη δίνει όλη αυτή η blogoπαιχνιδο ιστορία. Γιαυτό θα αναφέρω ενδεικτικά Τη Raven και τον Brother αλλά όσοι θέλετε πάρτε το και κολλήστε το στον τοίχο σας!Έτσι και αλλιώς σε όλους ταιριάζει. :)


Το δεύτερο θέμα που θέλω να σας πω περιέχει πολλά μέσα, και έτσι θα τα αναφέρω επιγραμματικά :


- Οι εκλογές ήρθαν όσοι ψηφίσαμε - ψηφίσαμε, όσοι προβληματίστηκαν -προβληματίστηκαν. Οι υπόλοιποι πήγανε για μπανάκι(και καλά έκαναν). Τελείωσαν όμως οι εκλογές και κάποιοι δεν λένε να το καταλάβουν! Γιαυτό θα κάνω μια έκληση :










Σας παρακαλώ εκπρόσωποι των κομμάτων όλων των χρωμάτων, Κατεβάστε τις αφίσες που υπάρχουν παντού λες και ο προεκλογικός αγώνας βρίσκεται στην κορύφωσή του και στείλτε τις για ανακύκλωση!Μη δω πεσμένη αφίσα στο δρόμο γιατι θα περάσω από τα κεντρικά σας και θα πετάξω γκαζάκι να σας κάνω πυροτέχνημα!

Έλεος πια όλοι οι περιβαλλοντόφιλοι που κουρέψατε τον μισό αμαζόνιο για μια προεκλογική εκστρατεία!

- Πόσο πολύ συμπαθώ αυτούς τους κυρίους εργάτες που όταν κάνουν έργα σε ένα δρόμο, συνενοούνται μεταξύ τους και μες στο λιοπύρι κάθονται όρθιοι σαν τροχονόμοι με μεγάλες κόκκινες σημαίες και ρυθμίζουν την κυκλοφορία φροντίζοντας για τη δική μας ασφάλεια!
Κατά τα άλλα εμείς πληρώνουμε τους βρωμόμπατσους για να πίνουν καφέ στην καρέκλα δίπλα από την ξαπλώστρα μου και να αγναντεύουν τη θάλασσα..

Φτού σας!

- Μ'αρέσουν τα ηλικιωμένα ζευγάρια που βλέπω να περπατούν χέρι χέρι στο δρόμο προσέχοντας ο ένας τον άλλο. Και συγκινούμαι απίστευτα όταν βλέπω μαυροντυμένες ηλικιωμένες γυναίκες που έχασαν το έτερον ήμισυ και η μοίρα τις έκανε να είναι άντρες και γυναίκες μαζί.

- Συγκινούμαι πολύ όταν βλέπω ανρθώπους που δεν το βάζουν κάτω παλεύοντας με τις πραγματικές δυσκολίες της ζωής και που όποτε τους συζητήσεις είναι με ένα χαμόγελο και αν τους ρωτήσεις τι κάνουν να θα σου πουν "Καλά!Μια χαρά!"

- Συγχίζομαι με την οικονομική κρίση που μας πουλάνε και την αβεβαιότητα στην οποία ζώ και μεγαλώνω. Και θα ήθελα πάρα πολύ να φτύσω στη μούρη όλους τους πολιτικάντηδες που ζητιανεύουν την ψήφο μας, στήνοντας τραγικές πλεκτάνες για να καταχραστούν το χρήμα. Και τους άλλους, εκείνους που για την καρέκλα και την ηδονή της εξουσίας πουλάνε την ψυχή τους στο εξαποδώ...

Φτού μας που παραλάβαμε μια Ελλάδα φουλ στον πολιτισμό και την καταχραζόμαστε μέρα με τη μέρα.. Και την καταστρέφουμε ώρα με την ώρα. Άλλοι προσπαθώντας για το καλό τους, και άλλοι αδιαφορόντας για το καλό ή το κακό όλων...

Με τις υγείες μας!