Ταξειδια....

Θελω να σου πω για καινούριες αρχες.

Να σου μιλησω για νεα ξεκινήματα.

Ειναι παντα ομορφη μια νεα αρχή. Ενα start fresh που λενε. Είναι promising και αισιοδοξη κατασταση. Ειναι ελπιδοφορα. 

Αυτο.

Αλλα για να φτασεις εκει, για να κανεις το αυτο το πρωτο βημα που σε απελευθερώνει, πρεπει πρωτα να περπατησεις μεσα από ολα τα δύσκολα. 

Ειναι ενας δρομος δυσβατος. Απαιτει να  αντικρυσεις καταματα και τελικα να αγκαλιασεις ΟΛΟΥΣ σου τους φόβους. Να γίνεις αυτος που είσαι. Με πληρη επιγνωση.  
Δεν ειναι ευκολο. Κανενα start fresh δεν ειναι ευκολο. Γιατι αφεση αμαρτιων δεν υπαρχει πουθενα χωρις αντίκρυσμα. 

Έτσι και εδω λοιπον, αν θες να κανεις μια καινούρια αρχη θα πρέπει να φιλιωσεις με ολα αυτα που σε πονανε, σε θυμωνουν, σε πεισμωνουν. 

Μονο τοτε μπορεις να κλεσεις την πορτα πισω σου και να ανοιξεις την επομενη. Προετοιμασμενος για ο,τι καινουριο κρυβεται απο πισω. Έτοιμος να αντιμετωπίσεις την όποια δυσκολία. 

Έτοιμος να πέσεις με τα μουτρα και να ξανασηκωθεις 1000 φορές.

Γιατι αυτο ειναι οι νέες αρχές. Χιλιαδες νεες πτωσεις απο τις οποιες πρεπει να μπορεις να ξανασηκωθεις. Καθε φορα. Και να συνεχίσεις να περπατας...

Ως την επομενη πορτα. 

Γιατι καλυτερα απ'ολους τα ελεγε ο Κ.Π. Καβαφης στην Ιθακη του.


Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθακη,
να εύχεσαι να'ναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγονας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμενο Ποσειδωνα μη φοβασαι,
τετοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
Αν μέν'η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγονας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι ναναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαριστισι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ'εμπορεία Φοικλνικικα,
και τες καλές πραμάτειες ν'αποκτησεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους,
και ηδονικα μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικα μυρωδικα·
σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,
να μαθεις και να μαθεις απ'τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθασιμον εκει ειν'ο προορισμος σου.
Αλλα μη βιαζεις το ταξειδι διολου.
Καλλίτερα χρονια πολλά να διαρκεσει·
και γέρος πια ν'αραξεις στο νησι,
πλουσιος με οσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δωσει η Ιθακη.

Η Ιθακη σ'εδωσε τ'ωραιο ταξειδι.
Χωρις αυτήν δεν θάβγαινες στο δρομο.
Άλλα δεν εχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθακη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που εγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

Τα παιδία Παίζει

Έχω προσκληθεί από δυο αγαπημένους bloggers να παίξω κάποια παιχνιδάκια και το έχω αμελήσει...

Γιαυτό επανέρχομαι σήμερα, να ολοκληρώσω τα αιτήματά σας!;)

Αρχικά ο Αδερφός μου ζήτησε να σας πώ 7 αλήθειες που δεν ξέρετε για μένα !...

Αν και μετά από τόσα χρόνια blogging και αναρίθμητα παιχνίδια, έχω μοιραστεί μαζί σας σχεδόν τα πάντα, ας σκεφτώ...

Ξεκινάμε:

1) Αγαπώ να αγαπώ! Μ'αρέσει να παθιάζομαι με ότιδήποτε, αρκεί να νιώθω αυτό το φούσκωμα μέσα μου!

2) Είμαι κτητική, απαιτητική, και γκρινιάρα. Αλλά, αν είσαι από αυτούς που αγαπώ απολαμβάνεις άλλου είδους προνόμια...

3) Έχω φίλους ελάχιστους αλλά τους αγαπώ σαν οικογένεια μου.

4) Η καλυτερή μου φίλη έφυγε στα 15 μας για Αμερική, και ως δια μαγείας ακόμα είμαστε φίλες!:)

5) Κλαίω πολύ, πάρα πολύ, για τα πάντα, με τα πάντα! Όταν είμαι καλά, κλαίω από χαρά, όταν δεν είμαι καλά , κλαίω από στεναχώρια, όταν είμαι ενθουσιασμένη κλαίω, όταν είμαι φοβισμένη κλαίω, όταν είμαι συγκινημένη κλαίω, όταν είμαι πολύ θυμωμένη κλαίω...

6) Αλλά έτσι και με νευριάσεις....Δεν ξέρεις τι έχεις να ακούσεις!Φωνάζω και σχεδόν πάντα βρίσκω το αδύνατο σήμείο σου για να σε κάνω να νιώσεις άσχημα... Γιαυτό απλά μην το προσπαθήσεις!:)

7) Σιχαίνομαι το κουτσομπολιό, τις κουτσομπόλες, τις αργόσχολες -και τους αργόσχολολους, τους ανθρώπους που έκαναν λάθος επιλογες και τελικά κλαίγονται για να τους χαιδέψουν τα αυτιά κλπκλπ.

Τώρα θα πρέπει να δώσω πάσα σε άλλους 15;

Λοιπόν, όσοι το διαβάσετε και σας αρέσει πρέπει να παίξετε! Ναι, ναι. Και εσύ που το διαβάζεις τωωωωρααα!

Και επίσης έχω παραλάβει ενα βραβείο Martini! Από την καλή μου SummerTime Blues , με αντάλλαγμα φυσικά να αφηγηθώ μια απόδραση...

Και ξεκινάμεεεεεεεεεεεε!:

Αγκαλιά με το Dry Martini μου, θα σας στείλω στην Καστοριά :

Η Καστοριά είναι μια τόσο Χειμωνιάτικη, όσο και καλοκαιρινή πόλη, λόγω της λίμνης της.

 Όποτε και να την επισκευθείς, ανοίγει το μάτι σου! :)

 Μπορείς να περπατήσεις σε όλη την πόλη,να αναμειχθείς με τον κόσμο που κάνει την πόλη ζωντανή, αλλά και να απομονωθείς κοντά στη λίμνη.

Η Καστοριά είναι απλά πανέμορφη...

Τώρα θέλω να πω σε όποιους 5 έχουν να μοιραστούν μια απόδραση μαζί μας, να τσιμπήσουν το βραβειάκι, και να να μας τα πούν! (συμπεριλαμβάνονται και ο αδερφός , και ο αρκούδος, και ο Ηφαιστιωνάκος!) χαχα!

Σας φιλώ γλυκά και σας ευχαριστώ!! :)

ααααα!Να μην ξεχάσω, οι φωτό είναι του αγαπημένου ανήσυχου φωτογράφου!

Laaarge σαββατοκύριακο

Αυτό το Σαββατοκύριακοδεύτερο ήταν...πως να το πω απλά?
Ε Ξ Α Ν Τ Λ Η Τ Ι Κ Ο ! ! ! !

Θα αρχίσω με λίγα νουμεράκια :

Μέσα σε 51 ώρες (από τις 6 το πρωί της Κυριακής μέχρι τις 9 το πρωί της Τρίτης) ταξίδεψα τις 35!

Συνολικά διήνυσα 1350 χιλιόμετρα και 50 ναυτικά μίλια!

Σήμερα λοιπόν, μετά από έναν 12ωρο ύπνο σας μεταφέρω τα γενόμενα...

Όλα ξεκίνησαν την Κυριακή το πρωί όπου βρέθηκα στο σκάφος μας, το οποίο έπρεπε να μεταφέρουμε στην παραλία του Μαραθώνα για να συμμετέχουμε στον Θαλάσσιο Μαραθώνιο, ο οποίος ξεκινούσε στις 10 το πρωί.

(φωτό: πρωινός ήλιος από τη διαδρομή μας για Μαραθώνα)

Μεγάλη μας τιμή που συμμετείχαμε στον εν λόγω αγώνα.

(φωτό: εμείς στην εκκίνηση)

Διοργανώθηκε για 2η χρονιά, είναι εκτός αγωνιστικού προγράμματος της Ε.Ι.Ο. και διοργανώνεται στα πλαίσια των εορτασμών για την επέτειο της μάχης του Μαραθώνα που έγινε στις 12 Σεπτεμβρίου το 490 π.Χ, και έληξε με νίκη των Ελλήνων κατά των Περσών. Φέτος μάλιστα, συμπληρώνονται 2500 χρόνια από εκείνη τη μέρα, και τύχαινε η μέρα του αγώνα να συμπίπτει με την ημέρα της Μάχης. Οπότε καταλαβαίνετε χαρά εμείς!

(φωτό: η μαϊστρα και η μπαλονοτζένοα "πεταλούδα")

Ήταν ένας δύσκολος αγώνας, με πολλές αναποδιές. Εξαντλητικός. Από την εκκίνηση μέχρι τον τερματισμό όλο στραβά πράγματα συνέβαιναν. Και ο καιρός 7 μποφόρ και να φορτώνει.

(φωτό: η μαϊστρα και η τζένοα "πεταλούδα")

Παρ' όλες τις δυσκολίες τερματίσαμε. Θέλω να σας πω ότι αν ένα, απ' όσα πήγαν στραβά δεν είχε πάει, θα ήμασταν μέσα στην πρώτη 3άδα. Όμως και η 5η θέση δεν μας χάλασε, σκεπτόμενοι ότι 3 ακόμη σκάφη εγκατέλειψαν τον αγώνα λόγω καιρού.

Τελικά επιστρέψαμε στο λιμάνι μας, στις 9 το βράδυ έχοντας "φάει" πολύ νερό. Στην επιστροφή ο καιρός είχε φορτώσει. Τα κύματα έφταναν τα 2,5 μέτρα ύψος και όταν έμπαιναν μέσα το μόνο πράγμα που προλάβαινες να κάνεις είναι να κλείσεις τα μάτια και να κρατηθείς. Ξανάνοιγες τα μάτια μετά την ψυχρολουσία! :)

Αμέσως μετά και έχοντας διανύσει 50μίλια με αυτές τις συνθήκες κοιμήθηκα 4 ωρίτσες και 3 το πρωί ξεκίνησα για την αγαπημένη μου Καστοριά!

Ο λόγος: ραντεβού με τον καθηγητή για την πτυχιακή (που δεν λέει να τελειώσει).

Έφτασα Καστοριά το πρωί μετά από ένα καφεδάκι στη λίμνη έγινε και το ραντεβού -ευτυχώς πήγε πολύ καλά - και στη συνέχεια εξόρμηση για φωτογραφία!(τα ντοκουμέντα θα τα αναρτήσω άλλη φορά!)

Βρέθηκα στα βουνά να συνομιλώ με έναν παππού βοσκό ξεχασμένο από τον κόσμο -παρεπιτπόντως πολύ μου άρεσε η φάση του - στα καπάκια φαγητό και καφεδάκι με έναν φίλο από τους λίγους που έχουν απομείνει πια.

Ύπνος για άλλες 5 ώρες και ξανά ταξίδι!

Φτάσαμε Αθήνα γύρω στις 9 και στα καπάκια 8ωρο εργασίας. Τελικά κατέρρευσα στις 9 το βράδυ στο κρεβάτι μου...

Ήταν όμως ένα γεμάτο διήμερο με βουνό και θάλασσα!

Όμορφες εικόνες, όμορφες διαδρομές...

Σας φιλώ γλυκά και επιστρέφω με παιχνίδι!;)

Life quotes και 1 διακοπή (όχι για διαφημίσεις, αλλά για εργασίες)

Θέλω να σου πω, να ζεις κάθε στιγμή της ζωής σου σαν να είναι η τελευταία.

- Κλισέ ατάκα, θα μου πεις.

- Αναγκαίο, θα σου πω εγώ.

Έφυγα.Πάλι.

Αυτή τη φορά δεν ξεκίνησα για να πάω διακοπές, αλλά για να διεκπεραιώσω ό,τι εκρεμεί από τη σχολή μου μήπως και ορκιστώ κάποια στιγμή και εγώ...

Τελικά κατέληξα να κάνω διακοπές....

Σε μια πόλη, στην οποία ξόδεψα 4 χρόνια από τη ζωή μου δυστυχισμένη, για να ανακαλύψω χρόνια μετά, μέσα λίγες μέρες ότι είναι από τις πιο όμορφες πόλεις που έχει η Ελλάδα...

Στην Καστοριά η μέρα έχει 48 ώρες...

Μπορείς να ξεκινήσεις κατά τις 10 το πρωί, να επισκευθείς Νομαρχία, Δημαρχείο, και όλες τις δημόσιες επιχειρήσεις, να κάνεις όλες σου τις δουλειές και το μεσημεράκι να πίνεις καφέ δίπλα στη λίμνη...

Πάντα με εξέπλητε αυτό....Η διαστολή του χρόνου...

Πέρα από αυτά, τα τοπία, ο ήλιος, το κρύο αεράκι είναι λίγα από τα άπειρα πράγματα που έχει αυτή η πόλη και σε κάνουν να ξεχνιέσαι...

Πέρασα πολύ όμορφα, όμως, όπως άλλωστε όλα τα ωραία, τελείωσε και αυτό.
Πήρα λοιπόν το δρόμο του γυρισμού.

Τα σύννεφα μαζεύτηκαν από το πρωί, και μέχρι να ξεκινήσω η μπόρα είχε πάρει το δρόμο της... Η ψυχολογία ακολούθησε τον καιρό και τη διαδρομή.

Με καθοδικές τάσεις που κατά τόπους έπιασαν πάτο....

Καθόλη τη διάρκεια του ταξιδιού της επιστροφής - και πιστέψτε με ήταν πολλλλλύ μεγάααααλη - η βροχή πάντα μαζί μου...Σαν να είχα ένα συννεφάκι δεμένο με κλωστή και το έσερνα μαζί μου.

Τελικά ύστερα από 2 και 6 (σύνολο 8 ώρες) ταξίδι πλύθηκα τόσο πολύ που ένιωθα ότι έγινα παπάκι, και εγώ και το τουτού μου...

Η νύχτα δραματική με εφιάλτες και στριφογυρίσματα.

Και το πρωί το σοκ....

Γαμώ την διαίσθησή μου γαμώ...

Να ζεις κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία σου λέω...

Και ας είναι κλισέ...

Δεν προλαβαίνω!!!!

Καλέ πότε προλάβατε και γυρίσατε όλοι???
Και γιατί Δευτεριάτικα μου βγήκατε όλοι στους δρόμους σαν τις παλιές κακές χειμωνιάτικες ημέρες???

ΕεΕεΕε?
Όχι πείτε μου γιατί????...

Να φύγετε!
Να πάτε αλλού!

Η Αθήνα ανήκει στους Αθηναίους της!
Αυτούς που έζησαν την ομορφιά της ΑΔΕΙΑΣ Κηφισίας. Σ' αυτούς που έκαναν το Μεσογείων - Παραλιακή, 12 λεπτά χωρίς να τρέξουν, χωρίς σφήνα, χωρίς άγχος...
Σ' αυτούς που έβρισκαν να παρκάρουν ΠΑΝΤΟΥ!!!!!


Όπως καταλάβατε αυτό το 15 Αύγουστο ήμουν και εγώ εδώ...
Και μ' άρεσεεεεεεεεεεεεεεεε!
Τόσο πολύ που νομίζω ότι αγάπησα το κέντρο...

Μη μου αγχώνεστε,δεν έμεινα εδώ όλο τον Αύγουστο Έφυγα λίγο μετά.
Έφυγα για να μη δω όλους αυτούς που θα γυρνούσαν.

Προορισμός #2 Καλαμάτα & Μάνη (once again)

Περιοχή : Στούπα
Παραλία : Καλογριά

Ότι και να πω γιαυτό το μέρος είναι λίγο, ελάχιστο, μπροστά στην ομορφιά του τοπίου.

Απίστευτη παραλία, γαλαζοπράσινα νερά, χρυσή αμμουδιάαααααα!Είχα πολλά χρόνια να δω άμμο αληθινά χρυσή, και το καταφχαριστήθηκα!

Το τοπίο είναι σαν παιδική ζωγραφιά , και να σας πω την αλήθεια μου, στην εποχή του Photoshop που πατάς ένα όνομα στον γούγλη και σου βγάζει τις πιο απίθανες φωτογραφίες και το πιο όμορφα χρώματα που έχεις δει ποτέ, και όταν αποφασίσεις να πας σ' αυτό το μέρος και φτάσεις επιτέλους, τίποτα δεν θυμίζει τα χρώματα και τοπία που είχες δει στο ίντερνετ, η Στούπα μοιάζει με όαση.

Οφείλω να ομολογήσω, ότι χάνει στις φωτογραφίες. Οι φωτό που βρίσκεις στον αγαπημένο γούγλη, δεν δείχνουν τίποτα από την ομορφιά του τοπίου που αντικρίζεις όταν φτάνεις εκεί...

Πέρασα πολύ όμορφα. Έκανα και μια βόλτα στα κλασσικά χωριά της Μάνης με του πέτρινους πύργους, και αφού χόρτασα από όμορφες εικόνες, έφυγα.

Δεύτερος Προορισμός : Αρχαία Επίδαυρος (για 2η φορά φέτος)

Φεύγοντας από Στούπα, αντί να γυρίσουμε Αθήνα κατευθείαν είπαμε να κάνουμε μια στάση στην Αρχαία Επίδαυρο για να παρακολουθήσουμε μια καταπληκτική παράσταση "Το Χειμωνιάτικο Παραμύθι" του William Shakespeare. Η διαδρομή μέσω Ναυπλίου ήταν καταπληκτική, υποθέτω ότι το ίδιο πρέπει να ήταν και η παράσταση την οποία φυσικά δεν παρακολουθήσαμε, αφού δεν βρήκαμε εισιτήρια..(Λογική απορία : Καλά πού πας ρε κοπελιά τέλη Αυγούστου σε τρομερή παράσταση χωρίς να έχεις προαγοράσει εισιτήρια?)

Anyway, αφού κατα απογοητευτήκαμε, γυρίσαμε στην Αρχαία Επίδαυρο με αυτοκίνητο αυτή τη φορά (η πρώτη φορά ήταν με το σκάφος),και κάναμε μια βόλτα στο λιμάνι και στα μαγαζιά της περιοχής. Την επόμενη μέρα και ενώ η Αττική φλεγόταν κάναμε το μπάνιο μας στις πενταβρώμικες ακτές της Επιδαύρου(πολύ κρίμα, γιατί όλο το υπόλοιπο πακέτο ήταν πολύ καλό) και πήραμε το δρόμο του γυρισμού...

(Φωτό στο επόμενο επεισόδιο γιατί ακόμα δεν έχω το υλικό στα χέρια μου ..)

Τελικά γύρισα, σε μια φλεγόμενη Αθήνα...
Την πρώτη νύχτα την έβγαλα σχεδόν όλη στο πατρικό μου, με πολύ στάχτη και καπνό γιατί στο δικό μου φοβόμουν να πάω μήπως καώ...(Δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας αλλά καταλαβαίνετε..)

Αφού τα έκαψαν όλα οι εμπρηστές - κυριολεκτικά και μεταφορικά -, οι Αθηναίοι μπήκαν ξανά στους ρυθμούς τους.

Κανείς δεν μιλάει γιαυτό κανείς δεν ασχολείται κανείς δεν σχολιάζει...

Άντε και του χρόνου παιδιά...

Και που 'στε !

Όταν θα τα κάψετε όλα κρατήστε τουλάχιστον

ένα δέντρο για να κρεμαστείτε!

Γύρισα για να ξαναφύγω...¨)

Οι διακοπές φέτος χωρίζονται σε 2 μέρη..

Το πρώτο μέρος, μόλις τελείωσε.
Είχε ξεκινήσει γαλάζια με τρελές βουτιές -στο κενό, και στα βαθιά. Συνέχισε σε τόνους του γκρι, με πολλές ώρες οδήγηση. Στο δρόμο μας συναντήσαμε νέες παραλίες, όμορφα χωριά και πολλά πολλά βουνάααααααααα! Κλέψαμε πορτοκάλια από τους παραγωγούς και ζητάμε συγνώμη γιαυτό αλλά τι να κάνω που με έπιασε κλεπτομανία μου....!!! Γι αλλού ξεκινήσαμε και αλλού βρεθήκαμε.

Τελικά η επιλογή μας ανταμείφθηκε .


Μάνη

Το βουνό και η πέτρα κυριαρχούν. Και κάπου εκεί ανάμεσα από σκληρά βράχια και σπίτια που μοιάζουν με πύργους παλιούς, υπάρχει το Γύθειο. Είναι μια κομμώπολη πάνω στη θάλασσα που περισσότερο μοιάζει με νησί παρά με πόλη. Ο κόσμος σκληρός και απόμακρος που όμως προσπαθεί(μάταια τις περισσότερες φορές) να δείξει φιλόξενος στους τουρίστες. όπως και να'χει το μέρος το αγαπήσαμε. Μας χάρισε πανέμορφες στιγμές χαλάρωσης και ξεγοιασιάς.
Αναλακύψαμε ένα καταπληκτικό μπαράκι απέναντι από το λιμάνι, πάνω σε ένα ύψωμα, στο οποίο απολαύσαμε φοβερά cocktail και ποτά με ήχους soul και funk.
Ανακαλύψαμε πόσο καλοί άνθρωποι είναι οι Γερμανοί - φιλόξενοι και καλόβολοι.
Επιβεβαιώσαμε πόσο όμορφα τοπία έχει η Πελοπόνησσος. Και ανανεώνουμε το ραντεβού μας για κάποια άλλη χρονιά.

Ωστόσο, παρόλα τα όμορφα που ζήσαμε, είχα και κάποιες αποτυχημένες προσπάθειες.


1η Αποτυχημένη Απόπειρα: Να μάθω να παίζω ρακέτες..

Για 300 φορά στη ζωή μου απέτυχα, έβγαλα νοκ άουτ τον συμπαίκτη μου τον οποίο πέθανα στο τρέξιμο(να μαζεύει το μπαλάκι το οποίο έστελνα όπου να 'ναι).
Τελικά αρκεστήκαμε σε πολλές παρτίδες ταύλι και ανάλογες μπύρες φυσικά...

2η Αποτυχημένη Απόπειρα : Να παραγγείλω ψάρι.

Πήγα στην ψαροταβέρνα με τον ταβερνιάρη να διαλέξω 2-3 μπαρμπούνια για τηγάνισμα, και έφυγα με 1 κιλό σφυριδοπούλα ψητή (και όλο αυτό για 2 άτομα παρακαλω! Έεεεεετσι....) Δεν μας χάλασε παραυτα, καθότι φρεσκότατη, ζουμερή και καλοψημένη!! Την απολαύσαμε παρα θιν αλός και ταίσαμε και τα ψαράκια πέριξ....

3η Αποτυχημένη Απόπειρα : Να συμφιλιωθώ με τα σφηγκομέλισσομπαμπουροζουζούνια.

Προσπάθησα πολύ, αλλά.... Ζουζούνια - Σκορπίνα 7 - 0.
Κατέληξα στο κέντρο υγείας Γυθείου με το χέρι μου τούμπανοα πό τα τσιμπήματα, να παλεύω με ασκούεμενες νοσοκόμες οι οποίες βάλθηκαν να μου σπάσουν όλες μου τις φλέβες (οι οποίες από τα νέυρα μου είχαν γίνει σαν νεροσωλήνες!). Τελικά δεν θυμάμαι τίποτα από το ταξίδι της επιστροφής καθότι ναρκώθηκα από τα φάρμακα και την έβγαλα σαν την αρκούδα το χειμώνα - σε νάρκη βαθειά...


Αυτά λοιπόν από το πρώτο μέρος των διακοπών. Δεν έχω καμιά φωτογραφία (καθότι όλες τις έχει στην κατοχή του ο διάσημος φωτογράφος μου ), αλλά έχω πολλά πολλά video τα οποία φυσικά και δεν θα δημοσιεύσω για ευνόητους λόγους...:PPPPP

Σας φιλώ γλυκά και εύχομαι όσοι δεν φύγατε ακόμη να φύγετε σύντομα και να περάσετε τέλεια!!!

Και να θυμάσαι πάντα :

Μακριά πολύ μακριά να ταξιδεύουμε και ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει...:)

Freedom

Θες να σου μιλήσω για ελευθερία?

Από τη δική μου την οπτική.


Ημέρα 1η:

Ταξιδεύω με ιστιοπλοϊκό και διασχίζω τη διώρυγα της Κορίνθου (τρελή εμπειρία τη συστήνω ανεπιφύλακτα). Καθότι ιστιοπλοϊκό(σσ μικρή ταχύτητα) περνάω τελευταία, πίσω από κάτι ταχύπλοα, φουσκωτά και λοιπά μηχανοκίνητα Σαν καλό χαζοχαρούμενο έχω ανοίξει την κάμερα και καταγράφω το γεγονός. Όπως χαζεύω, γυρνάω πίσω - με την κάμερα ανα χείρας και έχοντας φτάσει το ζουμ στο τέρμα - και προσπαθώ να τραβήξω τη γέφυρα από την οποία περνάμε από κάτω. Παρατηρώ (όταν κατάφερα να σταθεροποιήσω το ρημάδι το χέρι μου) έναν άνθρωπο στη γέφυρα να με κοιτάει(όχι εμένα προσωπικά αλλά το σκάφος). Για μια στιγμή πάγωσε το κεφάλι μου σκεπτόμενη ότι ο τύπος θα αυτοκτονήσει! Την αμέσως επόμενη στιγμή παρατήρησα ότι ο τύπος ήταν δεμένος. Και τότε κατάλαβα ότι θα έκανε μια bungee βουτιά. Αρχίζω λοιπόν να φωνάζω "Πήδα!Πήδα!Πήδα!", μαζί μου και τα υπόλοιπα μέλη του πληρώματος. Μόλις το σκάφος πέρασε κάτω από τη γέφυρα και απομακρύνθηκε περίπου 20 μέτρα, ο τύπος ανοίγει τα χέρια και αφήνεται στο κενό....


Ανεπανάληπτη εμπειρία (and I've got it on tape!!!!!) ακόμα και για εμάς που το παρακολουθούσαμε!

Η μέρα 2η:

Ταξιδεύω με το σκάφος από Γαλαξίδι για Τροιζόνια. Η ώρα είναι περίπου 1 το μεσημέρι και ο ήλιος μας έχει βράσει. Εγώ σαν ανήσυχο άτομο δεν έχω βάλει κώλο κάτω όλο το ταξίδι. Την τελευταία ώρα με έχει πιάσει να παίξω με τα πανιά οπότε, τράβα από δω, τράβα από κει, βρίσκομαι στον ήλιο συνεχώς. Δεν με πειράζει όμως, γιατί έχει αποκτήσει μεγαλύτερη ταχύτητα το σκάφος , ο αέρας μου χαϊδεύει το πρόσωπο και ο ήχος της θάλασσας με μαγεύει.

Ο αέρας πέφτει και γυρίζει κατά βέλονα με αποτέλεσμα να αντινεμώνει το πανί μου συνεχώς. Παίρνω την απόφαση, μαζεύω τα πανιά και ενώ κάνω τους τελευταίους κόμπους (για να σιγουρευτώ ότι δεν θα ανοίξει το πανί ξαφνικά με δική του πρωτοβουλία),συνεχίζω να βρίσκομαι στον ήλιο, με αποτέλεσμα να νιώθω ότι θα βράσει το αίμα μου. Μόλις τελειώνω με τα δεσίματα γυρίζω και κοιτάω τον "καπετάνιο" με νόημα. Με κοιτάει. μου χαμογελάει και ξέρει τι ακριβώς σκέφτομαι.

σκορπίνα :"Πόση ταχύτητα έχουμε?"
captain : "6,6 μίλια"
σκορπίνα: "Ωραία.Τι λέει το βυθόμετρο?"
captain : "340 μέτρα...430 μέτρα...340 πάλι..."
σκορπίνα : "Ωραία. Τα λέγαααααααααααααμεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε"

Μπροστά στα έκπληκτα μάτια του πληρώματος κρατιέμαι από τα ξάρτια, βγαίνω έξω από τα ρέλια και τινάζομαι όσο πιο μακριά μπορώ.

Σπλάτςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςς....
Βουτάω με το κεφάλι, και αρχίζω να κολυμπάω. Το καθαρό νερό χλιαρό μου δροσίζει το κορμί. Ανοίγω τα μάτια κάτω από το νερό και αντικρίζω αυτό το απέραντο και ήσυχο μπλε. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκεί μέσα. Εγώ και οι σκέψεις μου. Σκέφτομαι τα ζόρια που τραβάω, τη δουλειά που δεν έχω,τις πισώπλατες μαχαιριές που έφαγα τους τελευταίους μήνες, το παιδί που τράκαρε προχθές με τη μηχανή του μπροστά στα μάτια μου και δεν ξέρω αν ζει σήμερα...Σκέφτομαι ....Με την αναπνοή που μου έχει απομείνει συνεχίζω να κολυμπάω. Παρακαλώ τη θάλασσα να καθαρίσει το μυαλό μου να φύγουν όλα, να μη σκέφτομαι τίποτα. Τα πνευμόνια μου διαμαρτύρονται. Ανοίγω τα μάτια τελευταία φορά. Αποτυπώνω το βαθύ μπλε του βυθού και στρέφω το κεφάλι προς τα πάνω. Βλέπω τις ακτίνες του ήλιου που προσπαθούν να κολυμπήσουν για να με φτάσουν. Κολυμπάω γρήγορα προς τα πάνω αφήνοντας τις τελευταίες μπουρμπουλήθρες...Φτάνω στην επιφάνεια βγάζω το κεφάλι μου έξω από το νερό και παίρνω μια βαθιά ανάσα....

Ο καπετάνιος έχει αρχίσει να παίρνει στροφή και κατευθύνεται προς το μέρος μου. Έχει ετοιμάσει το "σωσίβιο". Ένα σκοινί περίπου 40 μέτρα που επιπλέει, δεμένο στη μια άκρη από την πρυμνιά δέστρα και στην άλλη άκρη του έχει δέσει ένα μπαλόνι από αυτά που προστατεύουν το σκάφος να μη χτυπήσει στο μώλο. Με πλησιάζει με την ελάχιστη ταχύτητα που μπορεί, η μηχανή σχεδόν στο ρελαντί, διαγράφει έναν κύκλο διαμέτρου 20-30 μέτρων με κέντρο του εμένα, και πετάει το μπαλόνι. Το αρπάζω κατευθείαν και τον ακούω να λέει : "Το πιασες?Έτοιμη?"... Σηκώνω το χέρι και του κάνω νόημα οκ!
Αρχίζει να ανεβάζει στροφές στη μηχανή, και το σκοινί ξεδιπλώνεται με ταχύτητα. όταν το σκοινί τεντώνει τελείως αρχίσει να με παίρνει μαζί του. Κάτι σαν σκι φαντάσου αλλά χωρίς σανίδα. Κρατάω το μπαλόνι με όλη μου τη δύναμη και ταξιδεύω. Η ταχύτητα έχει αυξηθεί πολύ και το μπαλόνι, το οποίο βρίσκεται μπροστά μου, αρχίζει να μου πετάει νερό στο πρόσωπο. Γυρίζω το κεφάλι προς τα πίσω, ανοίγω τα μάτια και βλέπω την πορεία που διαγράφει το κορμί μου το απέραντο μπλε Έίναι απίστευτη η αίσθηση αυτή...

Ο καπετάνιος κόβει αρκετά και αφήνει το σκάφος να πλέει μόνο του. Εγώ αφού κάνω άλλα 2-3 μακροβούτια πλησιάζω το σκάφος. Μου κατεβάζει τη σκάλα και ανεβαίνω. Στέκομαι όρθια κρατιέμαι από τον επίτονο και το σκάφος συνεχίζει την πορεία του με εμένα μαζί.

Απορία του πληρώματος: " Καλά, πώς δεν φοβάσαι να βουτήξεις στη μέση του πουθενά στα 430 μέτρα νερό?Δεν φοβάσαι μη σε φάει τίποτα?"

Κοιτάω πίσω και κάπου στο βάθος διακρίνω τις σκέψεις μου μισοπνιγμένες. Γυρίζω το κεφάλι χαμογελαστή και απαντάω "Όταν είσαι 24 χρονών ζεις, δουλεύεις και οδηγείς στην Αθήνα, αντιμετωπίζοντας καθημερινά, το άγχος για το αύριο,την αδικία, τη μαλάκία και το θάνατο, τότε η βουτιά στα 430 μέτρα νερό είναι απλά παιχνιδάκι...

Summer mood - Sailing - Sunset .......... So beautiful!!

"Η ιστιοπλοΐα είναι η τέχνη του αρμενίσματος στο νερό (σε θάλλασσα ή σε λίμνη) χρησιμοποιώντας ως αποκλειστική ή κύρια πηγή ενέργειας τον άνεμο. Πήρε το όνομά της από το ιστίο, δηλαδή το πανί, που τα παλιά χρόνια χρησιμοποιούσαν τα σκάφη για να ταξιδεύουν. Τα πανιά δένονταν στα κατάρτια (ιστούς), και με τη βοήθεια του αέρα τα σκάφη που ονομάζονταν ιστιοφόρα αρμένιζαν στις θάλασσες όλου του κόσμου. Και σήμερα ακόμη υπάρχουν πολλά τέτοια σκάφη, που όμως διατηρούν τις μηχανές ως βοηθητικές, σε περίπτωση που επικρατεί άπνοια, δηλαδή δεν φυσάει αέρας.

Στη σημερινή εποχή, όταν γίνεται λογος για ιστιοπλοΐα, γίνεται για το άθλημα που είναι συναρπαστικό και ένα από τα ωραιότερα που υπάρχουν, γιατί συνδυάζει τη γοητεία της θάλασσας με τις ικανότητες των αθλητών, που πρέπει να είναι πολύ καλά γυμνασμένοι, ειδικά στα πόδια και τη μέση."

Με τη wiki - βοήθεια πρσπάθησα να σας δώσω ορισμό για κάτι το οποίο για μένα είναι απλά ζωή.

Η ιστιοπλοϊα για μένα είναι χόμπυ, είναι άθλημα, είναι στάση ζωής.

Μετά από δυο χρόνια, περίπου, απουσίας φέτος επανεντάσσομαι ξανά!
Ξεκινάω, προετοιμάζομαι, και ψάχνομαι να ενώσω το team που θα μας απογειώσει!!!


Οι τελικές διορθώσεις γίνονται και σε 1 εβδομάδα το σκάφος θα πέσει ξανά στο νερό!

Ανυπομονώ να ακούσω τον ψίθυρο του ανέμου,

Ανυπομονώ να νιώσω να μου χαιδεύει το πρόσωπο,

Ανυπομονώ να να λικνιστώ στους ρυθμούς της θάλασσας, να νιώσω τη δύναμή της, να παίξω με τα κύματα.


Να ενώσω θάλλασα και άνεμο με ένα πανί και ένα σκαρί και να ταξιδέψω ...

Να ανακαλύψω κρυμμένες παραλίες και ερημικά κολπάκια...


Να με νανουρίσει η θάλασσα, να αποκοιμηθώ κοιτώντας τα αστέρια και να ξυπνήσω με μια βουτιά σε κρύο καθαρό νερό...


Αν και αργούν ακόμα, οι διακοπές έκλεισαν!!!

Δεν έχει καράβι φέτος. Δεν έχει εισητήρια.
Δεν έχει ταλαιπωρία σε λιμάνια και εύρεση δωματίου.

Φέτος το πρόγραμμα έχει εμένα, εσένα και το σκαρί μας....
Πολλή ηρεμία και χαλάρωση...

Καλως ήρθαμε!!!

Πάσχα abroad...

Ξεχωριστή εμπειρία, αφού μάθαμε ότι ο Χριστός Ανέστη, από το τηλέφωνο γύρω στη 1.30 ώρα Ελλάδας, ενώ εκεί είχε αναστηθεί μια εβδομάδα πριν και θα ξανααναστενόταν περίπου 13 μέρες μετά...

Βρε τι σου κάνει αυτή η τεχνολογία...

Παρόλα τα περίεργα πέρασα πολύ όμορφα.

Brugge

(Μπρρούγε όπως λένε και οι ντόπιοι Βέλγοι που μιλάνε Ολλανδικά, και επειδή δεν έχουν αποφασίσει αν είναι Βέλγοι ή Ολλανδοί θέλουν να αποσχιστούν σε ξεχωριστό κράτος - αυτό θα πεί διχασμένες προσωπικότητες...)


Είπαν :

The place to be to drink the best hot chocolate

Συμφωνώ και επαυξάνω...
Έφαγα και ήπια την καλύτερη σοκολάτα του κόσμου ...

Ήπια το καλύτερο mojito ever (μετά από το δικό μου φυσικά)

Άκουσα μουσικούλα λίγη αλλά καλή...

Είδα τα ωραιότερα τοπία

Μέρα

Και νύχτα!


Περπάτησα και έκανα βαρκάδα

ανάμεσα στα ωραιότερα χρώματα

Και λίγο πριν φύγω,

εκεί κάπου στο σταθμό των τραίνων,

κοίταξα πίσω και έδωσα ραντεβού ξανά...

Εις το επανειδήν λοιπόν....

Τη συστήνω ανεπιφύλακτα σαν τον πιο όμορφο προορισμό για ερωτευμένους και μη,
για ζευγάρια και φίλους, για οικογένειες και για παιδιά, για όλους και για όλα...

Brugge : The right place to be.-

AAA!Ξέχασα! (μακάρι να ξεχνούσα...)

Πήγα και Άμστερνταμ... - Amstel Dam - Η πόλη που πήρε το όνομά της από τo φράγμα του ποταμού Άμστελ (όχι δεν είναι ποταμός από μπύρα, η μπύρα πήρε το όνομά της από τον ποταμό καθώς διασχίζει ολόκληρη την πόλη...)

Σε αντίθεση με την Brugge, το Amsterdam μου άφησε πικρή και βρώμικη γεύση.

Από την αρχή μέχρι το τέλος...

Βρώμικη πόλη, από όλες τις απόψεις, αναδύει μυρωδιά "χόρτου" από παντού σαν να την εκπνέει η ίδια η πόλη και αποτελείται από :
Gay, όλων των ειδών και όλων των ηθών, μαστουρωμένους, έμπορους ναρκωτικών, "κορίτσια", φοιτητόνια, και τουρίστες -επίσης όλων των ειδών..

Μοναδικές εξαιρέσεις :

Ο ζωολογικός κήπος που είναι μεγάλος και είδα πανέμορφα ζωάκια- ψαράκια κλπ.

Τα πανέμορφα κανάλια της με τις φωτισμένες γέφυρες,


Τα πανέμορφα - όχι πάντα - "κορίτσια" της - επίσης όχι πάντα - μέρα και νύχτα έτοιμες για όλα...


Δεν κάπνισα weed, ούτε έφαγα space cake, ακόμα και αν το έκανα όμως, δεν νομίζω να άλλαζε η άποψή μου...


Όμορφες πινελιές :

Παρακολούθησα μια συναυλία στην Dam Square και άκουσα πολύ ωραία live jazz.

Τελικά, όταν έφτασα στο central station με τις βαλίτσες στο χέρι δεν έριξα ούτε μια ματιά πίσω, και ορκίστηκα ότι ήταν η τελευταία φορά που ειδωθήκαμε με αυτήν την πόλη.-

Ένα μεγάαααααααααλο ευχαριστώ στον φωτογράφο μου,
για τις υπέροχες διακοπές και για τις φωτό που μου παραχώρησε, τις οποίες χρησιμοποιώ για να αναδεικνύοντας το ταλέντο του - καθότι το 'χεις!Πως να το κάνουμε!!!!!!

Εξτρα φωτό :

http://francisanderson.wordpress.com
http://www.mrseb.co.uk/journal.htm

Βροχή in & out of love...:)

Σήμερα βρέχει καταρρακτωδώς από το πρωί.

Έχει βδομάδες τώρα που βρέχει καταρρακτωδώς μέσα μου.


Θες η πίεση?Θες το άγχος?
Θες το ότι είμαι ανικανοποίητο ον από τη φύση μου?
Θες ότι είμαι αχόρταγη και τίποτα δεν μου φτάνει?
Ότι και να πεις μέσα θα είσαι.

Αγχώθηκα, πιέστηκα,βαρέθηκα, απογοητεύτηκα..


Όπως πάντα όμως μετά τη βροχή βγαίνει ο ήλιος.
Και κάπου ανάμεσα το ουράνιο τόξο...

Αυτή η γέφυρα που σε περνάει από τη βροχή στον ήλιο...

Λένε λοιπόν, ότι αν μπορέσεις να φτάσεις στην άκρη του ουράνιου τόξου θα βρεις ένα ξωτικό με έναν θησαυρό.

Σήμερα λοιπόν, που έξω βρέχει από το πρωί, εγώ είδα μέσα μου το ουράνιο τόξο μου...

Και ξέρεις τι έκανα? Το ταξίδεψα βήμα - βήμα το ουράνιο τόξο μου.

Μέχρι που έφτασα στην άκρη του...


Είχαν δίκιο τελικά...
Βρήκα τον θησαυρό μου...Στο χαμόγελό σου...

Ετοιμάζω βαλίτσες λοιπόν!
Παίρνω λίγα ρούχα, πολλή καλή διάθεση, και φυσικά πολλά χαμόγελα...

Φεύγω για ένα μερός με πολλή βροχή, αλλά δεν με νοιάζει που θα βρέχει, γιατί εγώ μέσα μου βλέπω τον ήλιο να βγαίνει, και έχω ήδη αρχισει να νιώθω τη ζεστασιά του...


Γιατί όσο και να βρέχει, όσο κρύο και να κάνει,

Να θυμάσαι ότι όλα όσα χρειάζεσαι είναι μια τεράααααστια αγκαλιά και ένα χαμόγελο...

Καλή ανάσταση σε όλους...

Θα τα πούμε σε λίγες μέρες με πολλά νέα και πολλές φωτογραφίες!!!

Σας τσιμπώ γλυκά

Σκορπίνα!

φωτό :
http://www.missouriskies.org/
http://www.creativityandcognition.com/blogs/andrew/

Καλοκαιρινές διακοπες #2

Έφυγα....
Μην ανησυχείτε....Έφυγα για να ξαναγυρίσω.
Αφού δεν έμεινα στην Κέρκυρα , τότε μη φοβάστε....
Όπου και να πάω θα γυρίσω στη βάση μου....

Πάμε πίσω λοιπόν!!!

Τετάρτη βράδυ , χωρίς πολύ ύπνο και με μέτρια διάθεση ξεκίνησαμε...
Κόκκινο τουτού αλλά χωρίς λαλά αυτή τη φορά , αφού ξεχάσαμε τη μουσική στο σπίτι...
Μετά από περίπου 4 ώρες οδήγηση, επιβιβαστήκαμε στο καράβι για Ζάκυνθο.
Και με μια ώρα διαδρομή με το Καράβι φτάσαμε στη Zante...

Δεν θα πω πολλά για το νησί...Οι φωτό θα σας πούν περισσότερα :



κολυμπήσαμε ...

...σε αυτά τα νερά...

Μπήκαμε σε σπηλιές....












Είδαμε ναυάγια...





από κοντά...





... αλλά και από μακριά ...

















Είδαμε το ηλιβασίλεμα...



Απολαύσαμε ησυχία....

Μας νανούρισαν τα τζιτζίκια....

Κοιμηθήκαμε αγκαλιά...

Μέσα στη φύση......



Ξυπνήσα στην αγκαλιά σου...

...Χωρίς τζιτζίκια ...

Παρέα μόνο με τον ήχο από το κύμα που σκάει στην ακτή...



Και γυρίσαμε πίσω... Γεμάτοι όμορφες εικόνες... Χρώματα... Μυρωδιές...
Έτοιμοι για έναν μακρυυυυυυυυυυυυ χειμώνα ... Σε χινοδρομικά και ξενώνες....

Έτοιμοι για εκδρομές βουνίσιες!!!!!



Καλό Φθινόπωρο λοιπόν!....
Επειδή ακούγεται καλύτερο από το "Καλό χειμώνα"....:P