Εντ Οφ Γιαρ Ριβιου

Εδώ είμαι και εγώ. Εμ, πού αλλού να ήμουν?

Καλά, δεν είμαι εδώ εδώ. Οι τελευταίες μέρες αυτού του χρόνου με βρήκαν σε ένα άλλο εδώ. Ένα εδώ που μου ταιριάζει ΤΟΣΟ πολύ στην ψυχοσύνθεση μου που δεν θέλω να φύγω. Ας τα πάρουμε όλα από την αρχή ομως. Τι ανασκόπηση θα ήταν άλλωστε αν αρχίζαμε από το τέλος;

Αυτός ο χρόνος ξεκίνησε με πολύ αγχος, όπως συμβαίνει άλλωστε όταν θέτεις μεγάλους στόχους. Με καινούρια δουλειά και πολύ προσπάθεια (αυτό το 17 το παράκανα με τις καινούριες δουλειές είναι η αλήθεια.), αλλά και με πολλύ δουλειά σωματικά. Κολυμβητήρια, διατροφές, ατελείωτες ώρες στο Pinterest και αυτή η ατελείωτη εύρεση νυφικού. Τι να σου λέω.

Εκεί τον Αύγουστο λίγο ήμουν σαν το λιοντάρι στο κλουβί, με τους ανθρώπους να καίγονται στο Μάτι και εγω να μην μπορώ να κάνω τίποτα για να βοηθήσω. Αλλά ευτυχώς και εκεί την βρήκα την άκρη και βοήθησα λίγο να ζευγαρώσουμε τα χαμένα ζωάκια με τους ανθρώπους τους. Πολυ rewarding experience μπορώ να πώ.

Μετά ηρθε ο ΓΑΜΟΣ. Όλα πηγαν καλά γιατί είχα πολύ δυαντό παίχτη στην ομάδα μου ;) Έτσι καταφέραμε και τα οργανώσαμε όλα, από την ξενιτιά και όλα πήγαν ρολόι. :) Η σχεδόν όλα. Αλλά ποιος νοιάζεται; χαχαχα. Ο γάμος ήταν μια ευκαιρία για ξεκαθαρίσματα. Όχι το actual event αλλά το πριν, οι προεργασίες ... καταλαβαίνεις. Άλλος κόσμος έφυγε απο τη λίστα μου (στο καλό και να μας γράφει) άλλος κόσμος μπήκε στη λίστα μου. Γενικά, πολλες αλλαγές και ωριμότητα. Πολύ ωριμότητα. Αυτά είναι που μας κάνουν πιο δεμένους και πιο καλή ομάδα, έτοιμους να αντιμετωπίσουμε ό,τι άλλο μας έρθει. :)

Το δεύτερο μισό του χρόνου είχε άλλου είδους δουλειά. Προσωπική πάλι, αλλά πιο ενδοσκοπική. Καταφερα να μπω σε πόρτες κλειστές και κλειδαμπαρωμένες χρόνια, με αράχνες και άλλα φοβιστικά πράγματα. Όμως τις άνοιξα διάπλατα χωρίς φόβο και αντιμετώπισα τα θεριά και τα κοίταξα κατάματα. Ξέρω ότι έχω πολύ δρόμο μπροστά μου, αλλά είμαι πολύ περήφανη για τον εαυτό μου που μπορώ και βρίσκω τη δύναμη να μην κρύβω ό,τι με χαλάει κάτω απο το χαλάκι αλλα να το αντιμετωπίζω σε όλο του το μέγεθος.

Και φτάνω στο τέλος αυτού του χρόνου, όπως είπα μας βρίσκει μαζί, σε ενα άλλο εδώ. Ηλιόλουστο και ζεστό, με τιρκουάζ νερά και άλλο κόσμο και ωραία παπάγια και μυρωδάτη μπανάνα και τέλειο ανανά και ζουμερό πεπόνι και καραμελένιο ρούμι. Και the living is easy, αλλά που δεν ήταν πάντα easy το living ή at least δεν ήταν για όλους. Γιατί το 2017 χτυπήθηκε απο τον τυφώνα Ιρμα και καταστράφηκε ολοσχερώς.

Και από τότε ξαναχτίζεται. Και ακόμα χτίζεται. Και θα χτίζεται για πολύ, γιατι δεν ανοικοδομείς ένα νησί μέσα σε ενα δυο χρόνια. Αυτό παίρνει καιρό και προσπάθεια.  Και δεν πάς κάθε μερα μπροστά. Μερικές μέρες ξανααγριέυει ο καιρός και σε πάει λίγο πίσω. Αλλά κάθε μέρα που περνάει και ξυπνάς και το προσπαθείς είναι μέρα που κάνεις πρόοδο. Κάθε μέρα που δεν το βάζεις κατω και κυνηγάς τα ονειρά σου είναι μερα που σε πάει μπροστά. 

Και θα σε αφήσω φέτος με τους παρακάτω στίχους που άκουσα σε ενα τραγούδι στο ραδιόφωνο. Το λένε  "A bitch called Irma" και το έγραψαν οι Orange Grove μαζι με τον Brainpower και μπορείς να το ακούσεις εδω έχει και τους στίχους να τους διαβάσεις, αλλά δεν θα καταλάβεις τίποτα αν δεν δεις το βιντεάκι εδω. Σου υπόσχομαι οτι ό,τι βλέπεις είναι απο τον συγκεκριμένο τυφώνα στο συγκεκριμένο νησί και μερικά πλάνα είναι απο το ξενοδοχείο που καθομαι και σου γράφω αυτές τις γραμμές.

Και αυτό είναι το ΠΙΟ χαρμόσυνο μηνυμα του χρόνου που φεύγει αλλά και του χρόνου που έρχεται. ΌΛΑ ΞΑΝΑΓΙΝΟΝΤΑΙ αρκεί εμείς να το θέλουμε - ΠΟΛΥ.

Facing the biggest and baddest disaster
We growing bigger and stronger and faster
Day by day hour by hour
We moving on said we're feeling the power

Έτσι λοιπόν παίρνω αυτούς τους στίχους και εύχομαι σε μένα στο μαζί μου και σε όλους εσάς, να γινόμαστε δυνατότεροι όσο μεγαλύτερη είναι η καταστροφή και να μην το βάζουμε ΠΟΤΕ κάτω.

Καλή χρονιά να έχουμε. 

Hello, Hello φρόμ ινσάιντ.

Είχα όρεξη σήμερα για λίγο Καβάφη, αλλά απ'όλα του τα ποιήματα η Πόλις μόνο με τράβαγε, και έτσι είπα να το αφήσω. Κυρίως γιατί είναι Παρασκευή και όλα είναι πιο χαρούμενα, αλλά και επειδή δεν είναι ακριβώς αυτό που θέλω να πω...

Αυτό που θέλω να πω σήμερα είναι ότι την ευτυχία η τη δυστυχία που ζεις την κουβαλάς μέσα σου. Όπου και να πας, ό,τι και να αλλάξεις αν δεν αλλάξεις τον εαυτό σου, πάντα την ίδια μιζέρια θα κουβαλάς. 

Σκεφτόμουν αυτές τις μέρες, άτομα και περσόνες που γνώρισα κατά καιρούς. Παντού αντιλαμβάνομαι το ίδιο μοτίβο. Άνθρωποι που πασχίζουν να αποκοπούν από ανθρώπους/καταστάσεις/σπίτια/πόλεις/ χώρες που τους "βαραίνουν", που τους δυστυχούν, ή τους ζορίζουν. 

Η βαθιά αλήθεια όμως αισθάνομαι ότι βρίσκεται αλλού. Καμιά πόλη, καμία χώρα και κανένας πλανήτης ΔΕΝ θα σε κάνει να νιώθεις καλύτερα, ΔΕΝ θα απαλύνει τη μιζέρια σου, ΔΕΝ θα εξασφαλίσει την επιτυχία σου.

Η αλλαγή που πρέπει να στραφείς βρίσκεται αλλού. Βρίσκεται μέσα σου. Και μπορεί να ακούγεται κλισέ, αλλά σταμάτα να ασχολείσαι με την δεξιά η τον αριστερό που σε ενοχλούν/πιέζουν/αγχώνουν. Στρέψε το βλέμμα μέσα σου και κάνε μια γερή αυτοκριτική και στη συνέχεια σήκωσε τα μανίκια και ξεκίνα το ξεκαθάρισμα. Αφού ξεκαθαρίσεις το μέσα σου, τι νιώθεις και τι δε νιώθεις, πως φέρεσαι και γιατί φέρεσαι έτσι, μόνο τότε γύρνα το βλέμμα γύρω σου, και θα δεις ότι δεν σου φταίει πια κανείς γύρω γύρω. Τα έχεις λύσει όλα από μέσα.

Σταμάτα να αγαπάς βλαμμένους ανθρώπους που σε καταστρέφουν (γιατί σε καταστρέφουν, και ας μην μπορείς να το διανοηθείς). Σταμάτα να αναλώνεσαι αποδίδοντας ευθύνες για ότι αφορά ΕΣΕΝΑ σε άλλους.[Ακόμα και αν αυτοί είναι οι συγγενείς σου που τους κατηγορείς για τη μεταφορά ελλατωματικού dna...]

Αφιέρωσε όλη αυτή την ενέργεια στον εαυτό σου, και θα δεις διαφορά..

Αυτό. Από μέσα. 

Χριστουγεννιάτικο τραπέζι

Παραμονή Χριστουγέννων στο κρησφύγετο μου.

Τα Χριστούγεννα είναι η μόνη εποχή του χρόνου που μπορώ να ακούω jazz για ώρες χωρίς να ενοχλούμαι. Οποιαδήποτε άλλη εποχή νομίζω ότι ακούω θόρυβο. Αυτό είναι το δικό μου θαύμα των Χριστουγέννων. Μάλλον του αγαπημένου μου, ο οποίος παρακαλάει να ακουστούν λίγες jazzoνότες εδώ μέσα όλο το χρόνο αλλά μάταια. Γενικά τα Χριστούγεννα τα αγαπώ. Όχι για τη γέννηση του Χριστούλη και τα λοιπά παραμύθια, ούτε για τα ψώνια, τα οποία μεταξύ μας μετά από τόση ανεργία φαντάζουν μακρινό όνειρο, αλλά γιατί έχουν όλοι καλύτερη και πιο ζεστή διάθεση. 

Μ' αρέσουν οι ανθρώπινες σχέσεις ρε παιδί μου. Όσα άσχημα και αν συμβαίνουν, όσο σκληρή και αν είναι η ζωή εγώ μέσα μου είμαι ρομαντική και το φχαριστιέμαι τις γιορτές. Ο κόσμος έχει σχεσοδιάθεση. Περπατάω στους δρόμους και αν πετύχω ζευγάρια αγκαλιασμένα να φιλιούνται μπορεί να κλαίω από συγκίνηση ώωρες! Μ'αρέσει η ιδέα του να μαζευτούμε οικογενειακά γύρω από ένα τραπέζι με ό,τι θέλει ο καθένας πάνω και να συζητάμε, να φωνάζουμε, να γελάμε...  

Για μένα Χριστούγεννα σημαίνει αγάπη, ζεστασιά, και καλή διάθεση. 

Στην οικογένειά μου είμαστε όλοι διαφορετικοί. Μπορεί να βρίσκουμε εκατομμύρια λόγους όλο το χρόνο να τσακωνόμαστε - και πίστεψέ με το κάνουμε συχνά - αλλά αυτή τη διαφορετικότητα μας αγαπώ. Μαζευόμαστε χωρίς λόγο όλο το χρόνο. Μάλλον για να το θέσω πιο σωστά ή μαμά μας μαζεύει μες το χρόνο αρκετές φορές για φαγητό. Πάντα υπάρχει μια δικαιολογία για να κάνει τραπέζι. Μπορεί να φάμε μακαρόνια με σάλτσα και σαλάτα λάχανο, άλλωστε το περιεχόμενο του τραπεζιού δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να μαζευτούμε να κάνουμε θόρυβο. Αυτό έχω καταλάβει. Και του δίνουμε και καταλαβαίνει. Κάθε φορά. 

Αλλά τα Χριστούγεννα είναι διαφορετικά.

Η μαμά μου κάνει τραπέζι σπίτι μας τα Χριστούγεννα τα τελευταία 30 χρόνια, στο οποίο είναι καλεσμένη όλη η οικογένεια (με την ευρεία έννοια του όρου), και έρχεται όποιος θέλει. Παππούδες, γιαγιάδες, θείοι, ξαδέρφια, και φυσικά φίλοι. Το δικό μας Χριστουγεννιάτικο τραπέζι έχει πάντα κάποιον φίλο, γιατί οι φίλοι μας ήταν πάντα προέκταση της οικογένειάς μας.(Και ας την πατήσαμε πολλές φορές).

Το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι ετοιμάζεται 2-3 μέρες. Η μαμά καθαρίζει, ψωνίζει και μαγειρεύει 1 εβδομάδα πριν. Θέλει πάντα να ικανοποιεί όλα τα γούστα γιαυτό στο Χριστουγεννιάτικο μενού βρίσκεις τα πάντα. Αναλόγως την οικονομική άνεση της κάθε χρονιάς, προσπαθεί να καλύψει όλα τα γούστα για όλους τους καλεσμένους, και σέβεται και όλες τις παραξενιές. Διαρκεί συνολικά 14-15 ώρες (ναι τόοοοοοοσοοοο πολύ) και περιλαμβάνει για όσους θέλουν, Πρωινό καφέ, συμμετοχή στην προετοιμασία των τελευταίων φαγητών τα Χριστούγεννα το πρωί, κόψιμο κρεάτων, σαλάτας κλπ, φαγητό, γλυκό, φρούτο, γιαούρτι με γλυκά κουταλιού,  καφέ απογευματινό και τέλος ποτό. 

Το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι μας, άλλοτε πλουσιότερο και άλλοτε φτωχότερο, με πολλούς η με λίγους, με γέλια ή με κλάματα, είναι πάντα ζεστό και αγαπησιάρικο. Και δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω αλλού Χριστούγεννα. Όχι ότι τα Χριστούγεννα αλλού δεν μπορεί να είναι ωραία, αλλά γιατί δεν είναι η οικογένειά μου :) Γιατί αν δεν μπορώ να γελάσω, να κλάψω, να συζητήσω και να τσακωθώ με την ησυχία μου δεν το νιώθω 100%. Και επειδή όπως προείπα για μένα τα Χριστούγεννα δεν έχουν να κάνουν ούτε με θρησκεία ούτε με ψώνια ένα μόνο θέλω. 

Αγάπη. Μόνο. Ρε. 

Κερατωμένες Ηθικολογίες #2

Είπαμε ότι το κέρατο υπάρχει. Και δεν υπάρχει λόγος να κρίνουμε ή να κατακρίνουμε κανέναν γιατί δεν βγάζει κάπου. Το νόημα βρίσκεται στο να το προλάβουμε. Να μη συνεχίσει να υπάρχει. Να μην κερατώνουμε εμείς, αλλά και να μην προκαλούμε να μας κερατώσουν. Και ως μόνη λύση παραθέτω τις παρακάτω προτάσεις.

-Αυτογνωσία
Το άλλο σου μισό είναι κάπου εκεί έξω και σε ψάχνει. Υπάρχει. Αρκεί να ξέρεις τι θέλεις. Αρκεί να κάνεις την αυτοανάλυσή σου. Να πάρεις το χρόνο σου. Να τα βρεις με τον εαυτό σου. Να ξέρεις που ξεκινάς και που τελειώνεις. Εσύ. Μόνο τότε θα ξέρεις με τι κουμπώνεις. Αν δε αφιερώσεις χρόνο στον εαυτό σου να τον μάθεις και να τον αγαπήσεις πως θα ξέρεις τι θέλεις, τι σου ταιριάζει και τι όχι?

Μη μου πεις ότι θα το νιώσεις, γιατί αυτά αποδεδειγμένα είναι βλακείες. Δεν νιώθεις το άλλο σου μισό απ' την αρχή. Ξέρεις τι νιώθεις? Νιώθεις τον πόθο, την έλξη... Αυτά νιώθεις με την πρώτη. Γιατί αυτά είναι δυνατά. Αυτά είναι σαν το σκόρδο, που όταν μπεί στο φαγητό είναι το πρώτο που μυρίζεις, όλα τα άλλα παίζουν δευτερεύοντα ρόλο. Όμως στο τέλος τη δυσπεψία θα στη φέρει ο άνιθος που σου κατσε βαρύς και δεν τον είχες παρατηρήσει γιατί εστίαζες στο σκόρδο. 

Γιαυτό καλέ/καλή μου, το πρώτο βήμα είναι η αυτογνωσία, η βαθιά συνεχόμενη προσπάθεια να βρούμε τον εαυτό μας. Τον δικό μας όχι του άλλου.

-Αυτοσεβασμός
Το δεύτερο βήμα είναι ο αυτοσεβασμός. Μάθε να σέβεσαι τον εαυτό σου. Αν δεν σεβαστείς εσύ τον εαυτό σου πως θα διαλέξεις δίπλα σου κάποιον που θα το κάνει? Πως θα μάθεις εσύ να σέβεσαι τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου? Είναι μεγάλη υπόθεση να υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός σε μια σχέση. Είναι το κυριότερο συστατικό.

-Αυτοτοποθέτηση - Αυτοπροσδιορισμός
Αποφάσισε εσύ ποια θες να είναι η θέση σου στη σκακιέρα. Μην αφήνεσαι στα χέρια του οποιουδήποτε να σε χειρίζεται. Ούτε να παίρνει αποφάσεις για σένα. Ακόμα και αν είναι η πολυαγαπημένη μητέρα σου, η ο μπαμπάς που πάντα θα του έχεις αδυναμία. Άλλο πράγμα η αγάπη άλλο ο χειρισμός. Μάθε να τα ξεχωρίσεις.  
Η μητέρα και ο κάθε άλλος που θέλει να σε δει νυφούλα/γαμπρό και θέλει να σου "κρατήσει τα παιδιά τώρα που είναι νέα/νέος και μπορεί ακόμα" εκφράζουν ΑΠΛΑ επιθυμίες, οι οποίες δεν έχουν καμία άλλη αξία πέρα το ότι είναι επιθυμίες κάποιου. Και εγώ θέλω να πάω στον Άρη αλλά δεν καταστρέφεις τη ζωή σου για να με στείλεις ;). Βαθμολόγησε! That's what I mean.

- Μη βιάζεσαι

 Η πίεση, που φυσικά μας ασκείται ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ, αλλά δεν το καταλαβαίνουμε, να πληρούμε τις προϋποθέσεις για να είμαστε οκ, οδηγεί ΠΑΝΤΑ σε λάθος κατεύθυνση. Να παντρευτείς πριν τα 30, να κάνεις παιδιά μέχρι τα 35 σου, να δέχεσαι τα καπρίτσια και τις ορέξεις του άντρα σου θες δεν θες (ναι το άκουσα και αυτό!Θρησκευτικής προέλευσης, φυσικά).κοκ

Πάρε το χρόνο σου. Αν είναι να περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου ζώντας με έναν άνθρωπο, τότε πρέπει να ξέρεις ότι αυτός είναι που σου ταιριάζει. Προσοχή! Όχι αυτός/αυτή που σου κάνει καλό κρεβάτι, όχι αυτός που έχει οικονομική άνεση, όχι αυτός που αθ είναι καλός μπαμπάς, όχι αυτός που σε θέλει κάπως αλλιώς από αυτό που είσαι. 
Εκείνος/η που σε θαυμάζει, σε σέβεται, σε υπολογίζει, σε εκτιμά, σε αγαπά. Αυτός/η είναι το άλλο σου μισό. Και μπορεί να το βρείς στα 15, στα 20, στα 40 ή στα 50. Αλλά μην συμβιβαστείς με κάτι λιγότερο. Θα το μετανιώσεις και θα είναι αργά. 

- Μη συμβιβάζεσαι
Δεν υπάρχει λόγος να συμβιβαστείς. Όταν ξέρεις τι θέλεις και κυρίως τι ΔΕΝ θέλεις, δεν υπάρχει λόγος να ανέχεσαι πράγματα, συμπεριφορές και καταστάσεις. Προσοχή! Δεν εννοώ να είσαι αδιάλλακτος και αγύριστο κεφάλι. Εννοώ να συζητάς να εξηγείς, να ακούς τον άλλο. Αλλά να μην ΑΝΕΧΕΣΑΙ αυτό που δεν σου ταιριάζει αυτό σε πνίγει. Να σέβεσαι πρώτα τον εαυτό σου και στη συνέχεια τον άλλο. Γιατί αλλιώς,όταν θα έχεις καταπιεστεί ανεχόμενος/η διάφορα που δεν θες για χρόνια, έχοντας παιδιά μικρά ή μεγάλα θα έρθει μια μέρα που θα ανακαλύψεις μετά από χρόνιες προσπάθειες ότι υπάρχει και άλλος δρόμος, πιο βατός πιο όμορφος, με το άλλο σου μισό, που είναι κάποιος άλλος και όχι αυτός/η που βιάστηκες να παντρευτείς.Τότε θα είναι κρίμα γιατί θα απασφαλίσεις τη χειροβομβίδα και θα αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση...

-ΑΝΤΙΣΥΛΛΗΨΗ
Πες ό,τι θες, χτυπήσου, χοροπήδα κάτσε ανάσκελα σαν την κατσαρίδα, αλλά το πιο σημαντικό απ'όλα είναι η αντισύλληψη. Προφυλάξου, γιατί την πίεση και τις λανθασμένες καταστάσεις που θα σε οδηγήσει μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, δεν τις σώζεις με τίποτα! Πρέπει να καταλάβεις ότι παρόλα τα όσα παλεύουν να σε πείσουν απ'όταν γεννιέσαι, ΔΕΝ είμαστε ζώα με μοναδικό σκοπό την αναπαραγωγή. Είμαστε όντα με νοημοσύνη και ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ στους εαυτούς μας πάνω απ'όλα να σκεφτόμαστε πριν αναπαραχθούμε. Δεν είμαστε ούτε γατάκια ούτε σκυλάκια να ζευγαρώνουμε ασύστολα και να παρατάμε τα παιδιά μας στο έλεος του καιρού. Η γέννηση ενός παιδιού, παρόλη την ανεμελιά από την οποία μπορεί να προέρχεται, συνεπάγεται ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ και ΧΡΟΝΙΕΣ ευθύνες. Που καλό θα ήταν να σκεφτούμε και να θέλουμε να αναλάβουμε ΠΡΙΝ μας φορτωθούν. Μπορεί ο Μπάμπης ή η Λέλα να κάνουν απίστευτο κρεβάτι αλλά δεν είσαι σίγουρος/η ότι κάνουν το ίδιο καλοί σύντροφοι. Γιαυτό κράτα την κάθε απόλαυση στα μέτρα που της αρμόζει. Σαν το παγωτό χωρίς ζάχαρη. Φάε αλλά μην παχύνεις. 

Αυτά τα ολίγα κλείνοντας την παράκρουση για το κέρατο. Αν και θα επανέλθω στο μέλλον. 

Προς το παρόν adios. 

Κερατωμένες Ηθικολογίες #1

Ξεκινάω με την εξής παραδοχή: Όλοι είμαστε δυνητικοί κερατάδες.

I'm ok with that

(σήμερα, μετά από ατελείωτες ώρες ψυχανάλυσης).

Το κέρατο λοιπόν, βγαίνει σε διάφορες εκδόσεις:

Το κέρατο το τράγιο

Το κέρατο το βερνικωμένο

Το κέρατο μου

Το κερατό σου

κά.

Οφείλω να παραδεχτώ ότι το κέρατο υπάρχει. Πάει σύννεφο και συμβαίνει παντού γύρω μας. 

Ο καθένας έχει τους λόγους του. Η εμπειρία, με έχει διδάξει ότι ο καθένας μας, εξιδανικεύει και ξεχωρίζει την περίπτωσή του με εντελώς υποκειμενικά κριτήρια που για τον καθένα έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα.Οπότε σίγουρα δεν θα βρεις μια αντικειμενική άποψη. Στην καλύτερη το μόνο που θα βρεις είναι ηθικολογίες. Και υποθετικές μάλιστα. Από ανθρώπους που ποτέ δεν τους συνέβη. Άρα είναι μη αντικειμενικοί.

Δεν ξέρω αποδεδειγμένα αν έχω κέρατο, αλλά μιας και ζω σε τούτο τον κόσμο, με την σημερινή του μορφή και έχω ένα Α παρελθόν στις ερωτικές σχέσεις, παρόλο που εγώ είμαι αυστηρά μονογαμική(και άρα δεν έχω κερατώσει), υποθέτω ότι έχω και εγώ τις πιθανότητές μου να έχω κάπου φυτρωμένο ένα κερατάκι. Δεν με ενδιαφέρει να το ψάξω και αφού δεν το έμαθα μέχρι σήμερα, στην παρούσα φάση μου απλά δεν θεωρώ ότι υπάρχει λόγος να ασχοληθώ.

Είπαμε ότι υπάρχουν πολλά είδη κέρατου. Τόσα όσα και οι περιπτώσεις περίπου. Φυσικά και η αίσθηση της προδοσίας του κερατωμένου είναι πάντα ΊΔΙΑ και δεν συγκρίνεται με τίποτα. Όμως σε γενικές γραμμές θα μπορούσαμε να κατηγοριοποιήσουμε το κέρατο βάση του είδους της σχέσης στις εξής κατηγορίες :

- Το κέρατο σε σχέση.

Α) Ελαφρύ (τύπου φλερτ)

Β) Βαρυ (προχωρημένης περίπτυξης)

- Το κέρατο σε γάμο

Α) Ελαφρύ (φλερτ-ραντεβού)

Β) Μεσαιο (εξωσυζυγική σχέση)

Γ) Βαρυ (εξώγαμα τέκνα κλπ)

- Το κέρατο σε γάμο με παιδιά

Α)Βαρυ (γνωριμία, φλερτ, σύναψη εξωσυζυγικής σχέσης, διατήρηση σχέσης)

Β) Και ασήκωτο ( εγώγαμα τεκνα, εγκατάλλειψη συζυγικής στέγης)

[Η παραπάνω κατηγοριοποίηση αποτελεί προσωπική άποψη και δεν τη διαπραγματεύομαι. Εσείς μπορείτε αν διαφωνείτε να φτιάξετε τη δική σας. :)]

Ο κερατάς, ενίοτε και ο κερατωμένος αφού calmάρει, βρίσκει ατελείωτες δικαιολογίες για τους λόγους που τον οδήγησαν στην πράξη. Δεν έχει νόημα καν να στήσουμε debate για το αν έχει δίκιο ο καθένας η άδικο. Σίγουρα θα βρούμε τόσους λόγους να έχει δίκιο όσους και να έχει άδικο και ο ένας και ο άλλος. 

Ξεκαθαρίζω ότι προσωπικά πάντα αντιλαμβάνομαι τις σχέσεις σαν ζωντανούς οργανισμούς, που όταν δείξουν σημάδια ψόφου θεωρώ καλύτερη τη λήξη της σχέσης σε όποιο στάδιο από τα παραπάνω και αν βρίσκεται. ΜΕΤΑ τη λήξη της νεκρής σχέσης, τη σύναψη της οποιασδήποτε ΕΠΟΜΕΝΗΣ νέας και ζωντανής σχέσης. Τα παράλληλα πράγματα τα θεωρώ τόσο ανούσια όσο και την συμβιβαστική παραμονή σε μια νεκρή σχέση.

Δυστυχώς όμως αρκετοί δεν συμμερίζονται αυτή την άποψη με αποτέλεσμα είτε να μαραζώνουν σε ημίνεκρές σχέσεις που οδηγούν σε  νεκρούς γάμους, διαιωνίζοντας στερημένους και δυστυχισμένους ανθρώπους. Είτε να προχωρούν στην κουρτίνα 2 κρύβοντας τον εραστή στην ντουλάπα, και κρατώντας μια απασφαλισμένη χειροβομβίδα με κίνδυνο μια μέρα να εκραγεί στα χέρια τους και να κάνει τις ζωές τους καλοκαιρινές.

Τα τελευταία χρόνια έχω γίνει μάρτυρας (και ιερομάρτυρας μη σου πω) αρκετών τέτοιων περιπτώσεων. Ανθρώπων καταπιεσμένων στερημένων από τα απλά βασικά όπως η τρυφερότητα, το χάδι, ο σεβασμός, η αξιοπρέπεια, και ανθρώπων που απασφάλισαν τη χειροβομβίδα, και το έζησαν μέχρι που έσκασε στα χέρια τους. Η δεν έσκασε... Βρέθηκα εξίσου και από τις δύο πλευρές (αυτή του κερατωμένου αλλά και αυτή του κερατά). Μετά από σχολαστική και αναλυτική μελέτη αυτών των περιπτώσεων, θα σου πώ ότι αν και όλες είναι διαφορετικές έχουν ένα κοινό και βασικό παράγοντα. Κάποιος κάποτε βιάστηκε, και στη συνέχεια κάποιος κάποτε καταπιέστηκε.

Πιστεύω στον έρωτα. όχι στον κεραυνοβόλο (κεραυνοβόλος?really τώρα???), Όχι τον ενθουσιασμό,όχι τον πόθο, όχι στην έλξη, ούτε τις πεταλούδες στο στομάχι.

Μιλάω για το soul mate, το made for each other. Γι αυτόν τον ΕΝΑΝ και ΜΟΝΑΔΙΚΟ έρωτα. 

Το κούμπωμα.

Αυτός είναι ο έρωτας που οδηγεί σε αιώνιες σχέσεις. Γιατί απλά αυτός προκαλεί πληρότητα. Σε αντίθεση με τα ημίμετρα που μπορεί να καλύπτουν λίγα έως πολλά κομμάτια, αλλά κάποτε ξεθωριάζουν και φαίνονται λίγα και λειψά.

Τέλος,(για τώρα γιατί ακολουθεί κιάλλο) θα σου πω ένα πράγμα αγαπημένε μου αναγνώστη/αναγνώστρια. 

ΜΗ ΒΙΑΖΕΣΑΙ!

Μην μπαίνεις σε καλούπια που σε θέλουν παντρεμένη με παιδιά πριν τα 30 ή μέχρι τα 35 ή δεν ξέρω και εγώ τι, γιατί έτσι θέλουν αυτοί που σε 5-10-20 χρόνια θα κρύβονται σε μια ντουλάπα, ή θα μαραζώνουν δυστυχισμένοι. Επειδή μια φορά "βρήκαν τον αληθινό έρωτα" και στο χρόνο πάνω εκαναν και παιδί. 

Μην ακούς κανέναν, και μην επηρεάζεσαι από κανέναν που σε θέλει στα μέτρα του. Ο καθένας τις επιλογές του τις κάνει για τον εαυτό του. 

Και εσύ πρέπει να σκεφτείς και να κάνεις τις δικές σου σοφά. Χωρίς παρορμητισμούς και ηλικιακές/κοινωνικές/θρησκευτικές πιέσεις ή ότι άλλο μπορείς να φανταστείς.