Πάσχας τέλος πάμε για Καλοκαίρι

Αγαπημένοι μου ευτυχώς και αυτός ο Πάσχας μας τελείωσε! Ξέρετε τη θέση μου πάνω σε αυτή τη βαρβαροεθιμική γιορτή (!), δεν θα την ξαναναλύσω.

Φέτος όλα κύλισαν αργά και βασανιστικά, αλλά χωρίς ξεκούραση, ευτυχώς που υπάρχει δηλαδή και αυτή η Δευτέρα του Πάσχα για να ξεκουραζόμαστε από την κούραση του τριημέρου.

Η Τρίτη ήταν η πιο δύσκολη μέρα, αυτή η επιστροφή στη δουλειά, είναι σαν το παπούτσι το στενό στο οποίο προσπαθείς να χωρέσεις το πρησμένο πόδι σου... Αδυνατον να κάνω fit in. Θέλω ξάπλες, αγκαλιές με το κρεβάτι μου και τα μαξιλάρια μου.

Ευτυχώς επέζησα μέχρι σήμερα στο γραφείο και έτσι μπορώ πια να ονειρεύομαι το μουχλιάρικο ΣΚ που θα περάσω ανασκελωμένη και σερνόμενη από καναπέ σε κρεβάτι και τούμπαλιν.

Επίσης μπορώ επίσημα πια να σκέφτομαι τις καλοκαιρινές διακοπές. Να σχεδιάζω παραλίες βουτιές και ξάααααπλες στον ήλιο. Εκεί είμαι τώρα.

Το ίδιο το αυτό εύχομαι και δι' υμάς.

Σας φιλώ σταυρωτά πάντα.

Πάσχας Τέλος

Εδώ είμαι και εγώ!!
Δεν είναι ό,τι αδιαφορώ, αλλά μια κάτι θέματα που είχα με τον ΟΤΕ, μια οι γιορτές καταλαβαίνεις ότι χάθηκα λίγο παραπάνω από το συνηθισμένο.

Στα δικά μας λοιπόν, οι τελευταίοι μήνες ήταν πολύ γεμάτοι. Παραγεμισμένοι, θα έλεγα. Ως το λαιμό. Με βλακείες.

Βαρέθηκα τις βλακείες. Βαρέθηκα την υπεροψία. Βαρέθηκα γενικά. Και όπως ξέρεις δεν είναι ότι βαριέμαι και δύσκολα. Παραβαρέθηκα.

Το μόνο θετικό είναι η ιστιοπλοΐα, που τελείωσε και αυτή, αλλά στο μεταξύ φχαριστήθηκα θάλασσα, σκότες και μαντάρια. 

Το Πάσχα πέρασε ανεπιστρεπτί, ευτυχώς. Αν και γνωρίζετε πόσο απεχθάνομαι όλο αυτό το βάρβαρο σκηνικό του οβελία, έφαγα απ'τα άλλα τα γνωστά. Και έσκασα κιόλας. 

Μετά από κάτι άλλα υγείας (ελαφριά ευτυχώς) θέματα, βούρ ξανά στις προγραμματισμένες ασκήσεις για να χάσουμε ότι σαβούρα μαζέψαμε το χειμώνα που μόλις πέρασε.

Και ποδήλατο. Φυσικά ποδήλατο.

Σήμερις θα κάνω και την πρώτη σοβαρή βόλτα. 

Αυτά τα νέα. συμπυκνωμένα. 
Έχω να σου πω και να σου σχολιάσω μπόλικο πράμα. Αλλά δεν θα το κάνω τώρα. Κρατήσου γερά και έρχομαι :)

Μουτς 

Πάσχα & Κουμπιά

Λοιπόν άκου να δεις.

Αυτό που γίνεται μέσα μου δεν ξέρω πως λέγεται αλλά με έχει κάνει άνω κάτω. Μια στη δύση και μια στην ανατολή/

Και είναι και αυτές οι συμπτώσεις βρε παιδί μου!

Αλλά έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δεν είναι ακόμα η ώρα να σου πω. Έτσι. Να σκάσεις. 

Το Πάσχα πέρασε. Ο Χριστούλης βασανίστηκε, σταυρώθηκε, αναστήθηκε για 2012τη φορά όπως και ο Οβελίας άλλωστε. Με τη μόνη διαφορά ότι ο Οβελίας δεν αναστήθηκε παρά μόνο χωνεύτηκε από τους απανταχού βάρβαρους αμνοεριφιολάτρεις, που τρέχουν να χάσουν τα κιλά του 3ημέρου, προκειμένου να ξεχυθούν στις παραλίες, όταν έρθει εκείνη η ώρα.

Εγώ, σε αντίθεση με όλους τους άλλους, όχι μόνο δεν πήρα αλλά έχασα μισό κιλό, καθώς απέχω απ'όλες αυτές τις βαρβαροβάρβαρες και κακόγουστες παραδόσεις. 

Το βαφτιστήρι μου έχει γίνει κοτζάμ γαϊδούρι πια, και θα τον βγάζω για γκόμενες σε λίγο.Οπότε έχω χάσει και κάθε νόημα σαν νονά. Ίσως ξαναβρώ το νόημα όταν αρχίσουμε να βγαίνουμε με τους φίλους του για ποτό - καταλαβαίνεις, το φρέσκο αίμα πως ελκύει τους βρυκόλακες... 

Στο περιβάλλον μου πια (δυστυχώς) δεν υπάρχουν μωρά και παιδιά, και έτσι το Πάσχα έχει χάσει κάθε νόημα για μένα. Γιαυτό αγαπημένε μου αναγνώστη αν έχεις παιδιά μέχρι 10 ετών (από εκεί και μετά ξενερώνω) πες μου, να έρθω να κάνω Πάσχα σπίτι σου του χρόνου. Μπορώ να ασχολούμαι με τα μωρά σου για ατελείωτες ώρες και επειδή δεν το κάνω τώρα τελευταία έχω σύνδρομο στέρησης. Σταματάω καρότσια στο δρόμο, μιλάω με μαμάδες-νταντάδες και παίζω με ΟΠΟΙΟ μωρό συναντήσω στο διάβα μου. 

Μην ανησυχείς αναγνώστη μου, δεν θέλω να γίνω μάνα. Δεν το σκέφτομαι. Δεν με ενδιαφέρει. Και έτσι όπως το πάω, ούτε θα με ξαναπλησιάσει ποτέ αυτή η σκέψη. Εκείνα τα χρόνια πέρασαν ανεπιστρεπτί, όπως και η αθωότητά μας βέβαια. 

Το σκέφτομαι όμως πολύ σοβαρά να γίνω βρεφονηπιαγωγός. 

Αυτά τα ολίγα για τις μέρες που πέρασαν βουβές. Και φτάνουμε στο σήμερα.

Τα πράγματα δεν λένε να φτιάξουν. Είναι τα ίδια σκ@τ@ που είναι εδώ και πολλούς μήνες. Αφού πια τα συνήθισα. Τρομάζω κιόλας με τη σκέψη ότι τα συνήθισα! 

Μερικές φορές εύχομαι να είχα ένα κουμπί. Ένα απλό και μαύρο κουμπί (εμ πως, τι νόμιζες ότι θα ήταν άλλο χρώμα?) Ένα μεγάλο κουμπί, που λες ήθελα να έχω, σαν το δωμάτιο ένα πράμα. Και να πάρω μπογιά άσπρη και πινέλο και να γράψω πάνω του ένα τεράστιο 

DELETE

Αν το είχα αυτό το κουμπί εδώ, θα μπορούσα να το πατήσω όποτε δεν μου άρεσε αυτό που γίνεται. Ξέρεις τι ωραία θα ήταν? 

Φαντάσου.

παράδειγμα 1ο

Είσαι ξαπλωμένος στον καναπέ και χτυπάει το τηλέφωνό σου. Είναι από την τράπεζα και σου ζητάνε να πληρώσεις. Εσύ δεν έχεις, αλλά δεν δέχονται τις αποδείξεις που τους δίνεις. Και σε τρέχουν. Κλείνεις το τηλέφωνο και αντί να σκάσεις, να αρρωστήσεις και να σου πέσουν τα μαλλιά τι κάνεις? Πας μέσα και πατάς με όλη σου τη δύναμη αυτό το τεράστιο κουμπί. Και τσουυυπ! Πάει!

παράδειγμα 2ο

Έρχεται 1η του μήνα και πρέπει να πληρώσεις το νοίκι σου, και δεν έχεις. Και χτυπάει τηλέφωνο από τον σπιτονοικοκύρη σου. Αντί να σου ανέβει το αίμα στο κεφάλι και να μην ξέρεις πως και τι, αφήνεις το τηλέφωνο ξαναπάς μέσα και πατάς το κουμπί. Τσουυυυυπ! Πάει!

παράδειγμα 3ο

Κοιμάσαι και βλέπεις ένα υπέροχο όνειρο και ξαφνικά έρχεται ένας στο όνειρο και σου το χαλάει. Το όνειρο γίνεται εφιάλτης από τον οποίο ξυπνάς ιδρωμένη, λαχανιασμένη και με έναν λυγμό στο λαιμό. Αντί να σπαράξεις στο κλάμα που δεν έχεις ψυχή ζώσα μέσα στο σπίτι να σε πάρει αγκαλιά και να σου φέρει ένα ποτήρι νερό, γιατί έχεις κλ@σει μέντες και δεν μπορείς να κουνηθείς από το φόβο σου, για να πας να το πάρεις μόνη σου, τι κάνεις? Σηκώνεσαι και χοροπηδάς πάνω στο κουμπί σαν να είναι τραμπολίνο. Ξανά και ξανά και ξανά. Και τσουυυυυπ! Παέι και αυτό!

Είδες τι απλά που στα λύνω όλα?

Πάμε τώρα να βρούμε το γ@μόκουμπο να το κουβαλήσουμε εδώ, γιατί δεν την παλεύω άλλο.

Χριστός Ανέστη!

Ε ναί λοιπόν! Ανέστη με το καλό και φέτος...Οι διαδικασίες κύλισαν χωρίς καμία έκπληξη..

Και εμείς ειμαστε πάλι εδω... Όσοι έφυγαν, έφυγαν. Οι υπόλοιποι που μείναμε εδώ απολαύσαμε μια Αθήνα με άρωμα Αυγούστου. Άδειοι δρόμοι εντελώς (και που να δείτε πόσο άδειοι ήταν οι δρόμοι 12 παρά τέταρτο που τρέχαμε να προλαβουμε την Ανάσταση).

Αν εξαιρέσεις το στομάχι μου που αποφάσισε μεγάλη Πέμπτη να χαλάσει, και τα δέκατα που έκαναν την εμφάνισή τους μεγάλη Παρασκευή παρέα - φυσικά - με τόοοοοοοονους πονοκέφαλο, και ότι αυτά τα δύο εναλλάξ και σε συνδυασμό μου έκαναν παρέα μέχρι και την Κυριακή το απόγευμα, κατά τα άλλα οι μέρες κύλισαν ήρεμα...

Εγώ πάσχιζα να ετοιμάσω ένα τραπέζι για την μεγάλη Παρασκευή και να μετά να μαζέψω τα κομμάτια μου για την Ανάσταση. Τέλος σύρθηκα μέχρι το Πασχαλινό τραπέζι την Κυριακή σε έναν φίλο που σούβλιζε από τις 7 το πρωί, φάγαμε και έπεσα λιπόθυμη για ύπνο από τις 6 το απόγευμα. Με ξύπνησε βέβαια το βάρβαρο έτερον ήμισυ στις 9 το πρωί της επόμενης μέρας...Μη κάνεις υπολογισμούς, ναι κοιμήθηκα 15 ώρες και θα κοιμόμουν και 20 αν με άφηναν! Αλλά anyway..... Σηκώθηκα έφαγα κάτι τις και ξανακοιμήθηκα μέχρι τις 4 το απόγευμα. Τότε ξύπνησα με την ησυχία μου ντύθηκα και πήγα για καφέ παραλία...Αυτό μου έλλειψε μετά από 20 ώρες ύπνου....:)

Ακόμα και σήμερα με ενοχλεί το στομάχι μου και το κεφάλι μου είναι λίγο βαρύ, αλλά το παραβλέπω και ελπίζω ότι όλα θα φτιάξουν....

Επίσης θα ήθελα να σε ενημερώσω ότι τώρα που έφυγε ο ανάδρομος - στο καλό και να αργήσει να ξανάρθει - νιώθω και εγώ καλύτερος άνθρωπος.

Αγαπώ οπως πάντα - ίσως και λίγο περισσότερο σήμερα - το έτερον ήμισυ που μένει δίπλα μου και στηρίζει το ότι είμαι στραβόξυλο ώρες ώρες. Λατρεύω τις αγκαλιές και τις ζουζουνιές...

Και χαίρομαι ποιυ υπάρχουν και αυτές οι γιορτές , βρε παιδί μου, για να τον βλέπω λίγο περισότερο!!!!! :)

Σχεδιάζω διακοπές καλοκαιρινές και έχει γεμίσει το μυαλό μου με γαλάζιες φωτογραφίες...


Ξέχασα να σου πω ότι σήμερα είναι η πρώτη μέρα στη δουλειά... Άντε με το καλό...:)

Και απλά ελπίζω ότι όταν μεγαλωσω θα ηρεμίσω...:)

Το Άγιον Πάσχα!

Το Άγιον Πάσχα έλαβε τέλος ακόμη μια χρονιά! Ευτυχώς να λές!

Την Μεγάλη Παρασκευή πήγαμε στην εκκλησία σαν καλοί χριστιανοί. Γυροβολήσαμε την ενορία μας, με τον επιτάφιο παρέα, κουτσομπολεύοντας φίλους και γνωστούς, ενώ ενδιάμεσα ψέλναμε και κανένα στίχο από τα τροπάρια, να μη μας κράξουν κιόλας!

Το Μεγάλο Σάββατο ξαναπήγαμε στην εκκλησία!Ξεκίνησα 12 παρά τέταρτο, έφτασα τρέχοντας στην εκκλησία, όπου έκανα για αρκετή ώρα γύρω - γύρω να βρώ να παρκάρω - που θέση!ούτε για δείγμα!- τελικά άφησα το αυτοκίνητο 3πλή σειρά κλείνοντας τους μισούς "χριστιανούς" που είχαν έρθει να βιώσουν την εμπειρία της Ανάστασης στην ίδια εκκλησία με μένα! Στριμόχτηκα μαζί με όλους τους άλλους στο προαύλιο, χαιρετώντας φίλους και γνωστούς (αυτούς που κουτσομπόλευα την προηγούμενη...). Στη συνέχεια ήρθε το Άγιον Φως, το πήρα και αυτό και αυτομάτως έκρυψα το μαλλί μέσα στο παλτό μη γίνω παρανάλωμα πυρός από καμιά απρόσεκτη γιαγιά με πάρκινσον ή κανένα πυρομανή κολώπαιδο που αμόλησαν ελεύθερο οι γονείς του να ξεσκαρτάρει τους μισούς ενορίτες παίζοντας με την αναμένη του λαμπάδα GORMITI!!
Μόλις αναστήθηκε ο Χριστούλης (δεν το άκουσα να το λένε, απλά άκουσα τα δυναμιτάκια που μου πήραν τα αυτιά και μου έκοψαν τη χολή αντάμα!) Φιλιθήκαμε αγκαλιαστήκαμε, και την κοπάνησα να πάω να πάρω το αυτοκίνητο που θα ενοχλούσε όοοοοοοολους τους εκκλησιαζόμενους να φύγουν, και θα μου κατέβαζαν όλους τους αγίους μόλις το έπαιρναν χαμπάρι! Διασχίζοντας το προαύλιο συναντήθηκα με όλους τους φίλους και τους γνωστούς (για 3η φορά μέσα σε 2 μέρες! έπαθα overdose η γυναίκα!) Ξαναμανάχαιρετιχτήκαμε και επιτέλους μπήκα στο αυτοκίνητο! Ξεκίνησα το δρόμο του γυρισμού για το σπίτι, όπου περίμενε η ζεστή σούπα - φρικασέ της μαμάς που επιμένει να το λέει μαγειρίτσα αλλά που ουδεμία σχέση έχει με το αηδιαστικό αυτό φαγητό! Τελικά μετά από 20 λεπτά μποτιλιάρισμα διέσχισα τα 400 μέτρα που χωρίζουν τον Ναό από το σπίτι της μαμάς, πάρκαρα και κατέβηκα! Επιδόθηκα σε ένα μίνι όργιο φαγητού μετά από 50 μέρες νηστείας και κατέληξα ναρκωμένη να χαϊδεύω την κοιλιά μου στον καναπέ!

Την Κυριακή του Πάσχα, τη λεγόμενη Λαμπρή ξεχυθήκαμε και εμείς όπως όλοι οι καλοί χριστιανοί εις τας εξοχάς για να σουβλίσουμε τον κακομοίρη τον οβελία! Τυλίξαμε τα σκότια του και τ'άντερα γυρω γύρω από τη σούβλα καψαλίζοντάς τα ώωωωωρες ατελείωτες ωσπου να ψηθούν καλά καλά για να επιδοθούμε στο αγαπημένο μας σπορ "τη μασαμπούκα"!
Μετά από ώρες καψίματος και σουβλίσματος - συνοδία πάντα από "καλή ελληνική ηπειρώτικη μουσική" - κοινώς το κλαρίνο που κλαίει και κλαίει και κλαίει ασταμάτητα (αναρρωτιέμαι μερικές φορές γιατί ο κόσμος την Λαμπρή και σε κάθε άλλη γιορτή ακούει κλαρίνα!Είναι τόσο στενάχωρα που είναι λες και έχεις πόνο μεγάλο!), και φυσικά τις γνωστές και μη εξαιρεταίες βρισιές που πήγαιναν και ερχόντουσαν στον αέρα μέχρι να ψηθεί ο οβελίας, στρωθήκαμε στο απέεεεεεεεεραντο τραπέζι στολισμένο με όλα τα καλά, (βλ, αυγουλάκια, σαλατούλες, ψωμάρες, αρνί, -κοκορέτσι δεν έμεινε, φαγώθηκε όλο στη διαδρομή- και φυσικά τζατζίκι!) Και τρώγαμε, και τρώγαμε και τρώγαμε μέχρι που σκάσαμε!
Ρίξαμε και μια λυποθυμία αμέσως μετά και πήραμε το δρόμο της επιστροφής μαζί με όλους τους υπόλοιπους, με τους οποίους συναντηθήκαμε στα διόδια, όπου ξοδέψαμε την ώρα μας κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο νυσταγμένοι, και ταλαίπωροι!

Τη Δευτέρα φυσικά κοιμόμασταν σαν τα ζώα, προσπαθώντας να χωνέψουμε τα όσα είχαμε φάει 2 μέρες τώρα, και προετοιμάζοντας τους εαυτούς μας ψυχολογικά και σωματικά για την εβδομάδα των παθών - εεεε την εβδομάδα εργασίας εννοώ, που θα ακολουθούσε!

Αυτα τα όμορφα ζήσαμε και φέτος το Πάσχα!