ΘΕΛΩ ...

Θέλω να σου πω, για τη διαφορετικότητα των ανθρώπων.



Θέλω να δεις

Το άσπρο πλάι στο μαύρο



Το κόκκινο πλάι στο κίτρινο.



Θέλω να δεις

Πόσο ίδιοι μα και πόσο διαφορετικοί είμαστε ταυτόχρονα...


Θέλω να μάθω

Την αλήθεια που διαφέρει από το ψέμα

Θέλω να μου δείξεις

Την αγάπη που διαφέρει από το μίσος

Θέλω να ξέρω

Ότι νιώθεις και ότι βλέπεις...

Θέλω να μου δείξεις, να με μάθεις,

Θέλω να δω
Την ομορφιά που είναι κρυμμένη....

φωτό:
http://david-plus-1.deviantart.com/art/White-And-Black-45555364
http://www.photholic.com/pBlog/index.php?showimage=75
http://justingunter.wordpress.com/2009/02/03/remnant/
http://www.photopumpkin.com/photo-blog/cute-kids/
http://www1.cbcsarasota.com/site/?page_id=3

Ζωή = Χρώματα

Αγαπημένε μου αναγνώστη,

Οι τελευταίοι μήνες για μένα ήταν ένα μεγάλο σχολείο.
Θα σου μιλήσω άλλη φορά για αυτά που πέρασα (προς το παρόν δεσμεύομαι με συμβόλαιο εμπιστευτικότητας καταλαβαίνεις...).
Θέλω όμως να σου μιλήσω για ένα από τα συμπεράσματα στο οποίο έχω καταλήξει μετά τα εντατικά μαθήματα που κάνω :P

Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να παρομοιαστεί με έναν ζωγράφο.
Η ζωή μας είναι ένας καμβάς. Και ο τρόπος που ζούμε είναι η ζωγραφική μας.

Υπάρχουν άνθρωποι που διαλέγουν τα παλ χρώματα, γιατί φοβούται τα έντονα. Χρησιμοποιούν πολύ λευκό χρώμα για να αραιώνουν τα έντονα και πάντα λειτουργούν ήρεμα και εκ του ασφαλούς. Διαλέγουν συνδυασμούς χρωμάτων κλασσικούς, διαχρονικούς και με μια συνέχεια (π.χ. σχολείο - σπουδές - δουλειά - γάμος - οικογένεια κλπ).

Υπάρχουν και οι άλλοι άνθρωποι. Αυτοί που βουτάνε το πινέλο στη μπογιά χωρίς να την αραιώσουν. Και τραβάνε γραμμές και σχηματίζουν σχέδια με περισσή μπογιά πάνω στον καμβά τους. Και εκεί που βάψανε μπλέ σκούρο και ακόμα δεν έχει στεγνώσει πάνε και πατάνε πράσινο λαχανί από πάνω. Τα χρώματά τους δεν έχουν καμία συνοχή. Άποτελούν όμως τον καμβά τους. Τον ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ καμβά.

Εγώ, καλώς η κακώς, ανήκω στην δεύτερη κατηγορία. Πολλές φορές στη ζωή μου γνώρισα ανθρώπους της πρώτης κατηγορίας. Και δεν το κρύβω, ζήλεψα με την ηρεμία που σου μεταδίδει ο καμβάς τους. Κοιτώντας τον δικό μου καμβά - ο οποίος έχει πολυυυυυυυυυυυύ λευκό ακόμα να καλύψω - αναρρωτήθηκα "Άραγε μπορεί ποτέ ο δικός μου με τόσα πολλά και έντονα χρώματα που έχει, με τις τρύπες που του έχω ανοίξει από τα ξεσπάσματά μου, να συγκριθεί ποτέ με το μεγαλείο αυτής της ηρεμίας των διπλανών μου?"

Όμως τώρα που το ξανασκέφτομαι να σου πω κάτι αγαπημένε αναγνώστη?

Όσο μ'αρέσουν οι ήρεμοι καμβάδες, τόσο τους βαριέμαι κιόλας...
Εγώ στον δικό μου τον καμβά γουστάρω να βλέπω χρώματα, έντονα και άσχετα μεταξύ τους. Γουστάρω που βλέπω τις τρύπες που έχω κάνει γιατί ακόμακαι αυτές μου θυμίζουν εμένα.
Γουστάρω που είναι πολύχρωμος και που τα περισσότερα χρώματα έχουν μπλεχτεί μεταξύ τους και ακόμα δεν έχουν στεγνώσει...

Και δεν μετανιώνω για τις επιλογές μου - ίσως μετανιώνω για πράγματα που έκανα και είπα πάνω στα νεύρα μου χωρίς να τα εννοώ - αλλά σε καμία περίπτωση δεν μετανιώσω για το σύνολο. Αυτός ο καμβάς είναι ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ και κανείς άλλος δεν θα λογοδοτήσει στο τέλος, εκτός από μένα.

Έτσι συνεχίζω ακάθεκτη η γνωστή σας έντονα ροζ σκορπίνα.
Φροντίζοντας πάντα να χαμηλώσω τους τόνους μου, όταν απευθύνομαι σε παλ καμβάδες, αλλά τον ΔΙΚΟ ΜΟΥ, δεν τον αλλάζω...

Δουλειά μπορεί να αλλάξω, γιατί με βλέπω στο Δαφνί να με κηνυγάνε οι τράπεζες για χρέη, αλλά ως εκεί.


Σας τσιμπώ γλυκά :)))))))

υγ.Το κομμάτι που παίζει μου το έστειλε ο αγαπημένος αδερφός και μου θύμισε μια κουβέντα που άκουσα την προηγούμενη εβδομάδα για μια γκόμενα που τραγουδάει τζαζ στο ημίφως ξαπλωμένη πάνω σε ένα πιάνο...

Είναι ωραία η Θάλασσα γιατί κινείται πάντα...

Άσε με άνθρωπε να κάνω ότι αισθάνομαι.

Βαρέθηκα για πράγματα σωστά να μου μιλάνε.

Έχω βαρεθεί να ακούω τι πρέπει και τι δεν πρέπει.

Μα καλά κανείς δενμπορεί να καταλάβει ότι μάλλον δεν είμαι τόσο ηλίθια ώστε να μην καταλαβαίνω τι μου λένε.

Απλά αδιαφορώ...

Και έχω πολύ καιρό να αδιαφορήσω για κάτι...

Μου έχει λείψει πολύ αυτή η αίσθηση του να γκρεμίζονται τα πάντα γύρω σου και εσύ να γυρνάς το κεφάλι, να ανάβεις τσιγάρο και να λές "Που λες φιλενάδα, εχθές το βράδυ είδα ένα όνειρο.....".

Κατά κάποιον περίεργο τρόπο όμως πατήθηκε το κουμπί που γράφει πάνω "ignore" και αδιαφορώ για τα πάντα.

Όπως λέει και η φιλενάδα μου "Κυκλοφορώ και αδιαφορώ"

Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ,

γιατί ποτέ να σ' αποκτήσω δεν μπορώ

Δεν είχα φταίξει πουθενά

κι άσε με δω στα σκοτεινά να προχωρώ

Κυκλοφορώ κι αδιαφορώ

κι αν υποφέρω κι αν ανοίγω σα φτερό

Για κείνο που 'χει πια χαθεί

κάνω το τραύμα πιο βαθύ κι αποχωρώ

Και απορώ που μια ζωή

κυκλοφορώ και σε λατρεύω

αλλά δεν είμαι και Θεός να σε παιδεύω

Και απορώ που μια ζωή από παιδί παρακαλάω

Μα ούτε σ' ένα παραμύθι δε χωράω

Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ

γιατί ποτέ να σ' αποκτήσω δεν μπορώ

Δεν είχα φταίξει πουθενά

κι άσε με δω στα σκοτεινά να προχωρώ

Κυκλοφορώ κι αδιαφορώ

κι ούτε που θέλω της αλήθειας το νερό

Κι αν ήταν ψέμα το φιλί,

εγώ που το 'θελα πολύ, το συγχωρώ

Αν αδιαφορείς και εσύ sms me!

Μουτς

Girls Gilrs Girls.....

Γνωστά....
Ή άγνωστα

Τσαντισμένα...

Ή αγαπημένα

Είμαστε όλα κορίτσια...Μικρά και μεγάλα....

Για όσους δεν το ξέρατε πρέπει να μάθετε ότι η συγκατοίκηση είναι δύσκολη!
Ειδικά όταν πρόκειται για γυναίκες....

Κοντεύουν να πέσουν τα αυτιά μου από αυτά που έχω ακούσει τις τελευταίες μέρες...

Επίσης έχω πια καταλήξει ότι όλες οι γυναίκες είμαστε ακριβώς αυτό που λέει και αγαπημένος μου φωτογράφος :

"Άι αμ ε κρούλ μπίτς χου ντιμάντς!"

Ακριβώς όπως το διαβάζεις όμως...


Αλλά έτσι είναι η ζωή καθημερινή εμεπειρία...

Και όποιος μείνει ζωντανός!
.
.
.
..
..
...
Πάω να κάνω μια βουτιά να χαλαρώσω λίγο και τα λέμε!

Ουφ!


Όταν οι γυναίκες βάλουν στο μυαλό τους να σε τρελάνουν, θα το κάνουν με μεγάλη ευκολία, γιαυτό να προσέχεις...


Σας φιλώ γλυκά απ'το μικρό μου κελάκι....:PPPPP


φωτό:
http://www.imageandstylenews.com/americas-next-top-model-cycle-10-photos
http://www.lockeheemstra.com/greece/infinity_pool_greece.htm
http://www.pestaola.gr/when-body-language-lies/
http://www.theinsider.com/photos/1132387_New_York_Suri_Little_Girl_In_Red
http://hthr.wordpress.com/about/

news news news...

Εδώ και λίγες μέρες έχει ξεκινήσει ένα καινούριο κεφάλαιο στο βιβλίο που λέγεται δουλειά.Αυτό συνεπάγεται λιγότερες ώρες ύπνου, περισσότερο τρέξιμο(μη φανταστείς χιλιόμετρα, γύρω γύρω γυρίσω σαν τη σβούρα...), περισσότερο και άστατο φαγητό (γουρουνάκι θα βγω εγώ από εκεί μέσα το ξέρω...).

Επίσης μέσω αυτού του κεφαλαίου έκανα και την πρώτη μου επαφή με το χώρο της μόδας!
Καταλαβαίνετε...

(Σκορπίνα)-Γεια εγώ είμαι η Σκορπίνα.
(Μόδα)-Γεια εγώ είμαι η μόδα.
(Σκορπίνα)- Χάρηκα.
(Μόδα)- Εγώ πάλι καθόλου....

Προσπαθώ, αλήθεια προσπαθώ...
Δεν ξέρω αν θα την παλέψω αλλά για ένα είμαι σίγουρη

Η προσπάθεια μετράει...:PPP

Είναι πρωτόγνωρο για μένα και όπως καταλαβαίνετε αγχώθηκα λίγο...

Θα χαθώ για λίγο καιρό, παρόλα αυτά προσπαθώ να αποκτήσω μια επαφή με το νετ (εκτός του κινητού μου) γιατι χωρίς ίντερνετ μπορώ να κόψω τη φλέβα μου!!!!


ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!Επίσης πρέπει να σας ενημερώσω ότι το αστρικό σύμπαν μπρέπει να έχει αρχίσει να μπαίνει σε τάξη γιατί μυρίζομαι ησυχία...

Ήδη ξεκίνησα με την πρώτη μου έξοδο για καφέ το πρωί με το έτρον ήμισυ, συνέχισα με ένα φανταστικό νέο που έμαθα από τον the brother, και ελπίζω η συνέχεια να είναι παρόμοια...


Πόσο γουστάρω όταν όλα παίρνουν το δρόμο τους!


Μουτς μουτς μουτς!

Αδελφική αγάπη, ίσως η μόνη που κρατάει για πάντα.

Με αφορμή ένα πόστ που διάβασα στο Blog της αγαπημένης Άσπας , θέλω να σας πω μια ιστορία...

Πριν από 24 περίπου χρόνια γεννήθηκε ένα μικρό κοριτσάκι κάπου στα ΒΑ προάστεια της Αθήνας. Για 3 χρόνια(περίπου) μεγάλωσε ώς μοναχοπαίδι και καθότι ήταν το πρώτο παιδί, λάμβανε απίστευτη αγάπη και προσοχή απ'όλους.

Κάπου εκεί όμως η οικογένεια απέκτησε ένα καινούριο μέλος. Ένα γλυκύτατο αγοράκι. Όπως ήταν φυσιολογικό η προσοχή όλως είχε στραφεί το καινούριο μέλος, κάνοντας έτσι το κοριτσάκι να ζηλέυει και να αποζητά την προσοχή που είχε παλιά.Έτσι λοιπόν έκανε διάφορες προσπάθεις να το εξοντώσει μέχρι που προσπάθησε να το πνίξει, παρόλα αυτά δεν τα κατάφερε.

Όσο περνούσαν τα χρόνια, το αγοράκι μεγάλωνε, και κάθε μέρα αγαπούσε την αδερφή του όλο και πιο πολύ. Από την άλλη το κοριτσάκι δεν έδειχνε κάποιο παρόμοιο σημάδι, και ενώ αγαπούσε τον αδερφό της, από φόβο μήπως και της "κλέψει" τη "δόξα", δεν του έδινε σημασία.

Μεγαλώνοντας οι γονείς αποφάσισαν ότι τα αδέρφια θα έπρεπε να μοιράζονται τα πάντα. Είχαν κοινό υπνοδωμάτιο, στις διακοπές έμεναν στην ίδια σκηνή , και έκαναν τα πάντα μαζί. Μπάνιο μαζί, ψώνια μαζί, φαγητό μαζί, κατασκήνωση μαζί κλπ. Μέχρι που όταν μεγάλωσαν λίγο ανάγκαζαν το κοριτσάκι όπου πηγαίνει να παίρνει και τον μικρό της αδερφό μαζί. Αυτό όμως δεν της άρεσε καθόλου, και έτσι δυσανασχετούσε και γκρίνιαζε συνεχώς.

Τα χρόνια περάσαν, με καλές και ακκές στιγμές, και κάποια στιγμή το κοριτσάκι μεγάλωσε και έπρεπε να φύγει από το σπίτι για να ζήσει μόνη της σε μια άλλη πόλη μακριά από τους δικούς της.

Χαρούμενη λοιπόν που τίποτα δεν θα τη βάραινε πια εγκαταστάθηκε στο καινούριο της σπίτι... Αφού τακτοποίησε τα πράγματά της έπεσε το βράδυ πτώμα να κοιμηθεί. Μα δεν μπροούσε να κλείσε μάτι όλη νύχτα.Ούτε εκείνη ούτε τις επόμενες.

Σκεφτόταν τον αδερφό της.Της έλειπε η παρουσία του στο δωμάτιο, της έλειπαν τα παιχνίδια τους, οι κουβέντες τους, οι σκανδαλιές τους...Όσο περνούσε ο καιρός που έμενε μόνη της συνειδητοποίησε ότι τις μέρες που ήταν στεναχωρημένη ο πόνος της ήταν αβάσταχτος, αλλά και τις μέρες που ήταν χαρούμενη η χαρά της ήταν μισή..

Κάποια στιγμή γύρισε πίσω να δει τους δικούς της. Και αντικρύζοντας τον αδερφό της ένα πράγμα κατάλαβε : Δεν ήθελε να μένει μόνη της.Δεν ήθελε να έχει την αυτονομία της. Ήθελε να είναι μαζί με τον αδερφό της και να μοιράζεται τα πάντα μαζί του.

Γιατί μαζί του ο πόνος της ήταν μισός και η χαρά της ήταν διπλή....

Τελικά οι γονείς τους αυτό που είχαν καταφέρει όλα αυτά τα χρόνια με την επιμονή τους να μοιράζονται τα πάντα, ήταν να δέθούν τα αδέρφια τόσο πολύ ώστε καμία απόσταση να μην μπορεί να τα χωρίσει και τίποτα να μην μπορεί να μπεί αναμεσά τους.

Και σήμερα που σας μιλάω 24 χρόνια μετά αναγνωρίζω ότι το μοναδικό πολύτμο πράγμα που μου έδωσαν οι γονείς μου, είναι αυτόν τον υπέροχο αδερφό για να μοιράζομαι μαζί του λύπες και χαρές.

Και ξέρω ότι όσο μακριά μου και αν είναι, όσο δύσκολα και αν περνάει, πάντα βρίσκει και θα βρίσκει τρόπους να ξεπερνάει τα εμπόδια και να βγαίνει νικητής.

Για αυτό σου λέω. Η προσπάθεια μετράει. Ακόμα και αν δεν πετυχαίνουμε κάτι όσο και αν έχουμε προσπαθήσει δεν πειράζει. Μέσα από το ταξίδι μας μαθαίνουμε. Και αυτή η γνώση είναι η σημαντικότερη και η μεγαλύτερη.

Είμαι πάντα εδώ για σένα και σε σκέφτομαι πάντα.

Γλυκό φιλί στη μούρη!

φωτό
http://www.cartoonstock.com/directory/l/little_brother.asp
www.inmagine.com
http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Smooches_%28baby_and_child_kiss%29.jpg

Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται...:)))

Καλημέρες!Καλημέρες!

Αγαπημένοι μου αναγνώστες (όσοι μείνατε...)

Είναι μερικές μέρες που όλα φαίνονται λίγο κάπως...

Που η καθημερινότητα μας πνίγει, οι υποχρεώσεις μας καταβάλλουν σωματικά και ψυχολογικά.
Έχω περάσει πολλές από αυτές τον τελευταίο καιρό, όμως σήμερα ξημέρωσε μια μέρα αλλιώτικη απ' τις άλλες.
Είναι μια από εκείνες που χωρίς να συμβεί κάτι όλα φαίνονται να είναι πιο ηλιόλουστα, πιο χαρούμενα, πιο καλοκαιρινά.
Και καθότι για μένα καλοκαίρι = χαρά , καταλαβαίνετε ότι η διάθεση μου είναι σε πολύ υψηλά, για την εποχή, επίπεδα



Σας φιλώ γλυκά
Σκορπίνα

φωτό :
http://milwntasgiatoxioni.wordpress.com/
http://mintaka.sdsu.edu
http://www.dreamstime.com/
http://www.aperfectworld.org/seasons.html