Η στιγμή...

Μπορεί να περάσουν ατελείωτοι μήνες, ίσως και χρόνια, πνιγμένα στη μούχλα, την ακινησία και τη στασιμότητα.

Όμως σίγουρα έρχεται κάποια στιγμή που νιώθεις ότι θέλεις να αποτινάξεις τη μούχλα από πάνω σου. Και ενώ πριν σου φαινόταν βουνό, ξαφνικά νιώθεις ότι τα πόδια σου σταματούν να τρέμουν και στηρίζεσαι δειλά δειλά ξανά όρθιος.

Αν κάταφέρεις να κάνεις ένα βήμα, ένα μόνο μικρό βήμα, αυτό φτάνει για να ξεκουνηθείς και η μούχλα διαλύεται!

Έτσι μπορείς να ξεκινήσεις με μικρά δειλά βηματάκια να κατακτήσεις όλο τον κόσμο.

Και ξέρεις κάτι?

Θα έρθει αυτή η στιγμή που θα ξανανιώσεις ότι τώρα μπορείς να κάνεις τα πάντα! 

Ευτυχώς για μένα υπάρχουν πράγματα που με υποκινούν, έστω και αργά. Έστω και πολύ αργά..

Ένα από αυτά είναι το αυτοκαταστροφικό πείσμα μου....

Ε , κρίμα να χαραμίζονται σε άλλους ευκαιρίες που μου δώθηκαν πιο πρίν και απέρριψα "ελαφρά τη καρδία" ...

Έτσι δεν είναι?

Ποτέ δεν είναι αργά! Και μπορεί να μην έχει την απήχηση που θελω, αλλά πρέπει να  μάθω όταν πέφτω να ξανασηκώνομαι... 

Μόνη μου...

Όσο μπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Κ.Π.Καβάφης

Όψεις...

Όλα τα πράγματα τη ζωή μας έχουν πολλές όψεις. Το πως τα βιώνουμε έχει να κάνει με το πρίσμα μέσα από το οποίο τα κοιτάμε...

Μπορείς να είσαι πολύ δυστυχισμένος ενώ τα έχεις όλα, και από την άλλη να αρκούν μικρά ασήμαντα πράγματα για να σε κάνουν τόοοοοοοσοοοοο ευτυχισμένο!!!

Εδώ και καιρό ζω μέσα στη μιζέρια, και σήμερα που ζω κάτι χαρούμενο, είμαι μόνη μου...

Δεν έχω με ποιον να το μοιραστώ και έτσι το μοιράζομαι με εσάς, που είστε πάντα εδώ, η παρέα μου!

Σας ευχαριστώ!

Wish...

Γιατί είναι δύσκολο οι άνθρωποι να είναι ειλικρινείς?

Γιατί είναι δύσκολο να μοιράζονται? Αληθινά. Τα πάντα.

Δεν έχω υπάρχει καμία θεωρία που να μην έχω καταρρίψει.

Δεν υπάρχει καμία αξία που να μην μου την έχουν γονατίσει μπροστά μου. Που να μην μου την έχουν ξεφτιλίσει στο όνομα την αγάπης, της φιλίας του ενδιαφέροντος.

Γιατί είναι τόσο δύκολη η αγάπη?

Κομμάτι που με γυρίζει πολλά χρόνια πίσω. Τότε που πίστευα και ζούσα μέσα στο ροζ. Τότε που κανείς δεν με είχε ποδοπατήσει ακόμα...

Τότε που ακόμη ήμουν ροζ.

2012

Μπήκε....

 

Το γιορτάσαμε κιόλας!

Άλλοι μαζί και άλλοι χώρια!

ύ

Όμως αυτή τη χρονιά έρχεται μια γιορτή μεγάαααααλη!

Και θα είμαστε όλοι μαζί εκεί να το ζήσουμε!

Έτσι δεν λένε οι Μάγια????Ραντεβού λοιπόν, κάπου στο Δεκέμβριο!

Μέχρι τότε να περνάτε όλοι καλάααα :)

Christmas....

Μέρες τώρα προσπαθώ να γράψω ένα Χριστουγεννιάτικο πόστ.

Μα δε μου βγαίνει.

Τελικά απόψε, που κάθομαι μοναχή μου παρέα με τον Δέντρο, κατέληξα.

Αν δεν δουλεύω, Χριστούγεννα δεν νιώθω. 

Γενικά νομίζω ότι όταν δεν δουλεύω, δεν νιώθω τίποτα.

Είμαι εδώ και μήνες σαν το φυτό μέσα στο σπίτι. 

Ατελείωτες ώρες μοναξιάς και περισυλλογής.

Τόση περισυλλογή που μου τρέχει από τα μπατζάκια πια...

Βαρέθηκα. 

Άλλες χρονιές γκρίνιαζα που είχα πολύ δουλειά και δεν προλάβαινα να στολίσω, να φτιάξω γλυκά κλπ. Τώρα που τα έκανα όλα αυτά νιώθω μόνη μου και μαύρη...

Τέλος παντων δεν είναι μέρες αυτές για να σας μαυρίζω έτσι (αν και οι περισσότεροι την έχετε κοπανήσει)..

Μόνο ήθελα να ευχηθώ Καλά Χριστούγεννα να έχουμε όλοι.

Είτε μαζί, είτε χώρια. Είτε παρέα, είτε μόνοι.

Όπως και αν τα περάσετε , εύχομαι να σας γεμίσουν αγάπη και χαμόγελο. Αυτό λείπει σε όλους μας πιστεύω...

Σας φιλώ γλυκά

Αγάπη...

Αγάπη.

Πόσο πρέπει να την ξεχειλώσουμε για να χωράει όλα αυτά που θέλουμε?


Τελικά τι είμαστε? Ένα μάτσο ανασφαλείς που προσπαθούμε να κρεμαστούμε από τις λέξεις...

Αγάπη. Φιλία. Μίσος. Εκδίκηση.

Τελικά μέχρι που φτάνουμε?

 Τι σημαίνει αγάπη? 

Πώς μετατρέπεται σε μίσος?

Τι σημαίνει φιλία? 

Πώς μετατρέπεται σε δίψα για εκδίκηση?

Τελικά τι είναι χειρότερο?

Η προδοσία ή η απουσία?

Ή και τα δύο?

Φιλία

Δεν μου αρέσει να παρακαλάω. Νομίζω σε κανέναν δεν άρεσει. Θα μου πεις "πως σου'ρθε αυτό?"

Να, έχω τώρα τελευταία ένα μικρό θεματάκι με φιλίες και γνωριμίες κλπ.

Είναι όλες το μικροσκόπιο...

Δεν μου έχει συμβεί ποτέ ξανά να εξετάζω μια φιλία τόσο πολύ, πριν τη διαλυσω. Πάντα ήμουν λίγο απόλυτη. Αποφάσιζα και ενεργούσα. Δεν έχω μετανιώσει ποτέ για κάποια σχέση που τελείωσα με αυτόν τον τρόπο. Απλά τώρα λίγο δυσκολεύομαι...

Και όχι δεν έχει συμβεί κάτι συνταρακτικό για να πείς "ok σε διαγράφω". Είναι απλά ότι αλλάζουμε τόόόόσο που πιά, δεν μπορούμε να ταιριάξουμε... Σαν τα κλαδιά μια τριανταφυλιάς που τα είχαν πιάσει με σύρμα μαζί και όσο μεγαλώνουν και δυναμώνουν θέλουν να ακολουθήσουν διαφορετικές πορείες και απλά το σύρμα που τα ενώνει, τα πληγώνει παράλληλα...

Βέβαια ποτέ δεν ξέρεις αν βγάλεις το σύρμα τι θα γίνει. Μπορεί κάποιο από τα κλαδιά να πέσει κάτω και σέρνεται γιατί δεν μπορεί να σταθεί, μπορεί και να μην συμβεί τίποτα, και απλά να συνεχίσουν να μεγαλώνουν σε χωριστούς δρόμους...

Μπορώ να κάνω υπομονή μήπως είναι μια φάση και απλά τελειώσει ένα πρωί, όμως τόσο καιρό αυτό κάνω, και το μόνο που καταφέρων είναι να δίνω και να μην παίρνω (που σας έλεγα...) ή τέλος πάντων να αισθάνομαι ένα κενό. 

Αυτό είναι. Ένα κενό νιώθω. Γιαυτό δεν ησυχάζω.... 

Προσπάθησα να το συζητήσω αλλά δεν βρήκα ανταπόκριση...Μόνο κάτι συγνώμες χαζές...

Δεν ξέρω πραγματικά...Δεν έχω συνηθίσει να είμαι συμπλήρωματικό για όποιον έχει κάποιο κενό να το βουλώσω...

Και τώρα τελευταία έτσι νιώθω....

Όπως άκουσα σήμερα από τον Θ.Ασκητή (για ερωτικές σχέσεις, αλλά μου ταίριαξε εδώ) :

"Στις σχέσεις δεν πρέπει να μετράμε τα λάθη μας, αλλά να διεκδικούμε τα σωστά μας..."

Έτσι και εγώ λέω να μην αρχίσω να χρεώνω κανένα για λάθη...Απλά διεκδικώ τη φιλία, τη στήριξη, τη συντροφικότητα που έχω ανάγκη να νιώσω και να δώσω...

Anyway... Οψόμεθα...

Τα παιδία Παίζει

Έχω προσκληθεί από δυο αγαπημένους bloggers να παίξω κάποια παιχνιδάκια και το έχω αμελήσει...

Γιαυτό επανέρχομαι σήμερα, να ολοκληρώσω τα αιτήματά σας!;)

Αρχικά ο Αδερφός μου ζήτησε να σας πώ 7 αλήθειες που δεν ξέρετε για μένα !...

Αν και μετά από τόσα χρόνια blogging και αναρίθμητα παιχνίδια, έχω μοιραστεί μαζί σας σχεδόν τα πάντα, ας σκεφτώ...

Ξεκινάμε:

1) Αγαπώ να αγαπώ! Μ'αρέσει να παθιάζομαι με ότιδήποτε, αρκεί να νιώθω αυτό το φούσκωμα μέσα μου!

2) Είμαι κτητική, απαιτητική, και γκρινιάρα. Αλλά, αν είσαι από αυτούς που αγαπώ απολαμβάνεις άλλου είδους προνόμια...

3) Έχω φίλους ελάχιστους αλλά τους αγαπώ σαν οικογένεια μου.

4) Η καλυτερή μου φίλη έφυγε στα 15 μας για Αμερική, και ως δια μαγείας ακόμα είμαστε φίλες!:)

5) Κλαίω πολύ, πάρα πολύ, για τα πάντα, με τα πάντα! Όταν είμαι καλά, κλαίω από χαρά, όταν δεν είμαι καλά , κλαίω από στεναχώρια, όταν είμαι ενθουσιασμένη κλαίω, όταν είμαι φοβισμένη κλαίω, όταν είμαι συγκινημένη κλαίω, όταν είμαι πολύ θυμωμένη κλαίω...

6) Αλλά έτσι και με νευριάσεις....Δεν ξέρεις τι έχεις να ακούσεις!Φωνάζω και σχεδόν πάντα βρίσκω το αδύνατο σήμείο σου για να σε κάνω να νιώσεις άσχημα... Γιαυτό απλά μην το προσπαθήσεις!:)

7) Σιχαίνομαι το κουτσομπολιό, τις κουτσομπόλες, τις αργόσχολες -και τους αργόσχολολους, τους ανθρώπους που έκαναν λάθος επιλογες και τελικά κλαίγονται για να τους χαιδέψουν τα αυτιά κλπκλπ.

Τώρα θα πρέπει να δώσω πάσα σε άλλους 15;

Λοιπόν, όσοι το διαβάσετε και σας αρέσει πρέπει να παίξετε! Ναι, ναι. Και εσύ που το διαβάζεις τωωωωρααα!

Και επίσης έχω παραλάβει ενα βραβείο Martini! Από την καλή μου SummerTime Blues , με αντάλλαγμα φυσικά να αφηγηθώ μια απόδραση...

Και ξεκινάμεεεεεεεεεεεε!:

Αγκαλιά με το Dry Martini μου, θα σας στείλω στην Καστοριά :

Η Καστοριά είναι μια τόσο Χειμωνιάτικη, όσο και καλοκαιρινή πόλη, λόγω της λίμνης της.

 Όποτε και να την επισκευθείς, ανοίγει το μάτι σου! :)

 Μπορείς να περπατήσεις σε όλη την πόλη,να αναμειχθείς με τον κόσμο που κάνει την πόλη ζωντανή, αλλά και να απομονωθείς κοντά στη λίμνη.

Η Καστοριά είναι απλά πανέμορφη...

Τώρα θέλω να πω σε όποιους 5 έχουν να μοιραστούν μια απόδραση μαζί μας, να τσιμπήσουν το βραβειάκι, και να να μας τα πούν! (συμπεριλαμβάνονται και ο αδερφός , και ο αρκούδος, και ο Ηφαιστιωνάκος!) χαχα!

Σας φιλώ γλυκά και σας ευχαριστώ!! :)

ααααα!Να μην ξεχάσω, οι φωτό είναι του αγαπημένου ανήσυχου φωτογράφου!

Η Φίλη μου

Η φίλη μου είναι η καλύτερη του κόσμου!

Είμαι πάντα δίπλα της για ό,τι της συμβαίνει.

Μου λέει τα προσωπικά της.

Μου εκμυστηρεύεται του κρυφούς της πόθους, σκέψεις, επιθυμίες, κακίες...

Δεν σηκώνει το τηλέφωνο ποτέ όταν την καλώ, εκτός αν από τύχη πατηθεί το πράσινο κουμπάκι.

Δεν επιστρέφει ποτέ τις κλήσεις που βρίσκει και ας θέλω να της πω ότι ο κόσμος γκρεμίζεται...

Μου στέλνει ζουζουνιάρικα sms στο κινητό να μου ζητήσει συγνώμη.

Δεν έχει ξεχάσει ποτέ γιορτή μου ή γεννέθλιά μου -ή του αγοριού μου, αδερφού μου κλπ.

Εγώ μια χρονιά ξέχασα τα γεννεθλιά της εντελώς (μου το είπε, εκείνη μια εβδομάδα μετά)...Δεν κράτησε κακία...

Εδώ και 3 μήνες η φίλη μου είναι στον κόσμο της.

Εγώ δεν ξέρω αν έχω θέση σ' αυτόν τον κόσμο, αλλά καμιά φορά μιλάμε στο τηλέφωνο.

Είμαι γκρινιάρα και παραπονιάρα, και ζηλιάρα, και κτητική, και πνίγω όσους αγαπάω.

Αλλά αυτήν την αγαπάω σχεδόν 15 χρόνια, τώρα το θυμήθηκε?

Μια άλλη φίλη μου λέει ότι η φίλη μου με εκμεταλλεύεται.

Εγώ νιώθω ότι την αγαπώ πάρα πολύ...

Κάποιος άλλος λέει ότι τα καλά πράγματα νικούν το χρόνο.

Είναι η πιο παλιά φίλη που έχω...

Παλιοφίλη....

 

Ελπίζω και εγώ για εκείνη να είμαι η καλύτερη παλιοφίλη του κόσμου...