Ποετρυ Ντέι

ΦΘΟΡΑ  

Στην άμμο τα έργα στήνονται μεγάλα των ανθρώπων,
και σαν παιδάκι τα γκρεμίζει ο Χρόνος με το πόδι.

Κ.Καρυωτάκης

Το Μονόγραμμα - Οδ.Ελύτης

Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα,

μόνος,στόν Παράδεισο

Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές
Τής παλάμης,η Μοίρα,σάν κλειδούχος
Μιά στιγμή θά συγκατατεθεί ο Καιρός

Πώς αλλιώς,αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

Θά παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας
Καί θά χτυπήσει τόν κόσμο η αθωότητα
Μέ τό δριμύ του μαύρου του θανάτου.

ΙΙ.

Πενθώ τόν ήλιο καί πενθώ τά χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμάς καί τραγουδώ τ’άλλα πού πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια

Μιλημένα τά σώματα καί οί βάρκες πού έκρουσαν γλυκά
Οί κιθάρες πού αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τά "πίστεψέ με" και τα "μή"
Μιά στόν αέρα , μιά στή μουσική

Τα δυό μικρά ζώα,τά χέρια μας
Πού γύρευαν ν’ανέβουνε κρυφά τό ένα στό άλλο
Η γλάστρα μέ τό δροσαχί στίς ανοιχτές αυλόπορτες
Καί τά κομμάτια οί θάλασσες πού ερχόντουσαν μαζί
Πάνω απ’τίς ξερολιθιές,πίσω άπ’τούς φράχτες
Τήν ανεμώνα πού κάθισε στό χέρι σού
Κι έτρεμες τρείς φορές τό μώβ τρείς μέρες πάνω από
τούς καταρράχτες

Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ
Τό ξύλινο δοκάρι καί τό τετράγωνο φαντό
Στόν τοίχο , τή Γοργόνα μέ τά ξέπλεκα μαλλιά
Τή γάτα πού μάς κοίταξε μέσα στά σκοτεινά

Παιδί μέ τό λιβάνι καί μέ τόν κόκκινο σταυρό
Τήν ώρα πού βραδιάζει στών βράχων τό απλησίαστο
Πενθώ τό ρούχο πού άγγιξα καί μού ήρθε ο κόσμος.


ΙΙΙ.

Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα

Επειδή σ’αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω
Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος
Από παντού,γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στ’αχανή σεντόνια
Νά μαδάω γιασεμιά --κι έχω τή δύναμη
Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω
Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε

Ακουστά σ’έχουν τά κύματα
Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς
Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ"
Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο
Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά

Πάντα εσύ τ’αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά
Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά
Ψηλά στό σπίτι μέ τίς κληματίδες
Τά δετά τριαντάφυλλα,καί τό νερό πού κρυώνει
Πάντα εσύ τό πέτρινο άγαλμα καί πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει
Τό γερτό παντζούρι εσύ,ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ
Επειδή σ’αγαπώ καί σ’αγαπώ
Πάντα εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία πού τό εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα,τόσο η βοή στόν άνεμο
Τόσο η στάλα στόν αέρα,τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ’ουρανού με τ’άστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή

Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο
Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα
Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου
Νά μυρίζω από σένα καί ν’αγριεύουν οί άνθρωποι
Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο
Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ’ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα.

ΙV.

Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ’ακούς
Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα, μ’ακούς
Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό,μ’ακούς
Μαχαίρι
Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς
Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει,μ’ακούς
Είμ’εγώ,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,μ’ακούς
Σέ κρατώ καί σέ πάω καί σού φορώ
Τό λευκό νυφικό τής Οφηλίας,μ’ακούς
Πού μ’αφήνεις,πού πάς καί ποιός,μ’ακούς

Σού κρατεί τό χέρι πάνω απ’τούς κατακλυσμούς

Οί πελώριες λιάνες καί τών ηφαιστείων οί λάβες
Θά’ρθει μέρα,μ’ακούς
Νά μάς θάψουν , κι οί χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θά μάς κάνουν περώματα,μ’ακούς
Νά γυαλίσει επάνω τούς η απονιά,μ’ακούς
Τών ανθρώπων
Καί χιλιάδες κομμάτια νά μάς ρίξει

Στά νερά ένα ένα , μ’ακούς
Τά πικρά μου βότσαλα μετρώ,μ’ακούς
Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία,μ’ακούς
Όπου κάποτε οί φιγούρες
Τών Αγίων
Βγάζουν δάκρυ αληθινό,μ’ακούς
Οί καμπάνες ανοίγουν αψηλά,μ’ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ νά περάσω
Περιμένουν οί άγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δέν πάω ,μ’ακους
Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ’ακούς

Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ’ακούς
Τής αγάπης
Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
Καί δέν γίνεται ν’ανθίσει αλλιώς,μ’ακούς
Σ’άλλη γή,σ’άλλο αστέρι,μ’ακούς
Δέν υπάρχει τό χώμα , δέν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ’ακούς

Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ’άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,μ’ακούς
Νά τινάξει λουλούδι,μόνο εμείς,μ’ακούς
Μές στή μέση τής θάλασσας
Από τό μόνο θέλημα τής αγάπης,μ’ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μ’ακούς
Μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου,άκου
Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει -- ακούς;
Είμ’εγώ πού φωνάζω κι είμ’εγώ πού κλαίω,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,σ’αγαπώ,μ’ακούς.

V.

Γιά σένα έχω μιλήσει σέ καιρούς παλιούς
Μέ σοφές παραμάνες καί μ’αντάρτες απόμαχους
Από τί νά’ναι πού έχεις τή θλίψη του αγριμιού
Τήν ανταύγεια στό μέτωπο του νερού του τρεμάμενου
Καί γιατί,λέει,νά μέλει κοντά σου νά’ρθω
Πού δέν θέλω αγάπη αλλά θέλω τόν άνεμο
Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τόν καλπασμό

Καί γιά σένα κανείς δέν είχε ακούσει
Γιά σένα ούτε τό δίκταμο ούτε τό μανιτάρι
Στά μέρη τ’αψηλά της Κρήτης τίποτα
Γιά σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός νά μου οδηγεί τό χέρι

Πιό δω,πιό κεί,προσεχτικά σ’όλα τό γύρο
Του γιαλού του προσώπου,τούς κόλπους,τά μαλλιά
Στό λόφο κυματίζοντας αριστερά

Τό σώμα σου στή στάση του πεύκου του μοναχικού
Μάτια της περηφάνειας καί του διάφανου
Βυθού,μέσα στό σπίτι μέ τό σκρίνιο τό παλιό
Τίς κίτρινες νταντέλες καί τό κυπαρισσόξυλο
Μόνος νά περιμένω που θά πρωτοφανείς
Ψηλά στό δώμα ή πίσω στίς πλάκες της αυλής
Μέ τ’άλογο του Αγίου καί τό αυγό της Ανάστασης

Σάν από μιά τοιχογραφία καταστραμμένη
Μεγάλη όσο σέ θέλησε η μικρή ζωή
Νά χωράς στό κεράκι τή στεντόρεια λάμψη τήν ηφαιστειακή

Πού κανείς νά μήν έχει δεί καί ακούσει
Τίποτα μές στίς ερημιές τά ερειπωμένα σπίτια
Ούτε ο θαμμένος πρόγονος άκρη άκρη στόν αυλόγυρο
Γιά σένα,ούτε η γερόντισσα ν’όλα της τά βοτάνια

Γιά σένα μόνο εγώ,μπορεί,καί η μουσική
Πού διώχνω μέσα μου αλλ’αυτή γυρίζει δυνατότερη
Γιά σένα τό ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ
Τό στραμμένο στό μέλλον με τόν κρατήρα κόκκινο
Γιά σένα σάν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή
Πού βρίσκει μές στό σώμα καί πού τρυπάει τή θύμηση
Καί νά τό χώμα,νά τά περιστέρια,νά η αρχαία μας γή.


VI.

Έχω δεί πολλά καί η γή μές’απ’τό νού μου φαίνεται ωραιότερη
Ώραιότερη μές στούς χρυσούς ατμούς
Η πέτρα η κοφτερή,ωραιότερα
Τά μπλάβα των ισθμών καί οί στέγες μές στά κύματα
Ωραιότερες οί αχτίδες όπου δίχως να πατείς περνάς
Αήττητη όπως η Θεά της Σαμοθράκης πάνω από τά βουνά
τής θάλασσας

Έτσι σ’έχω κοιτάξει πού μου αρκεί
Νά’χει ο χρόνος όλος αθωωθεί
Μές στό αυλάκι που τό πέρασμα σου αφήνει
Σάν δελφίνι πρωτόπειρο ν’ακολουθεί

Καί νά παίζει μέ τ’άσπρο καί τό κυανό η ψυχή μου !

Νίκη,νίκη όπου έχω νικηθεί
Πρίν από τήν αγάπη καί μαζί
Γιά τή ρολογιά καί τό γκιούλ-μπιρσίμι
Πήγαινε,πήγαινε καί ας έχω εγώ χαθεί

Μόνος καί άς είναι ο ήλιος που κρατείς ένα παιδί
νεογέννητο
Μόνος,καί ας είμ’εγώ η πατρίδα που πενθεί
Ας είναι ο λόγος που έστειλα νά σου κρατεί δαφνόφυλλο
Μόνος,ο αέρας δυνατός καί μόνος τ’ολοστρόγγυλο
Βότσαλο στό βλεφάρισμα του σκοτεινού βυθού
Ο ψαράς που ανέβασε κι έριξε πάλι πίσω στούς καιρούς τόν Παράδεισο !


VII.

Στόν Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στή θάλασσα

Μέ κρεβάτι μεγάλο καί πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μές στ’άπατα μιάν ηχώ
Νά κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Νά σέ βλέπω μισή να περνάς στό νερό
και μισή να σε κλαίω μές στόν Παράδειο.

Have You Ever? Really really?

To really love a woman
To understand her -you gotta know her deep inside
Hear every thought - see every dream
And give her wings - when she wants to fly
Then you find yourself lying helpless in her arms
You know you really love a woman


When you love a woman then tell her
That's she's really wanted
When you love a woman then tell her that she's the one
'cause she needs somebody to tell her
that it's gonna last forever
So tell me have you ever really
-really really ever loved a woman?


To really love a woman
Let her hold you -
till you know how she needs to be touched
Yoy 've gotta breath her - really taste her
Till you can feel her in your blood
And when you can see your unborn children in her eyes
You know you really love a woman

When you love a woman
then tell her that she's really wanted
When you love a woman then tell her that she's the one

'cause she needs somebody to tell her
that you'll always be together
So tell me have you ever really
-really really ever loved a woman?


You got to give her some faith - hold her tight
A little tenderness - you gotta treat her right
She will be there for you takin' good care of you
You really gotta love your woman...


Then when you find yourself lying helpless in her arms
You know you really love a woman
When you love a woman you tell her
that she's realy wanted
When you love a woman tell her that she's the one 
She needs somebody to tell her 
that it's gonna last forever
So tell me have you ever really
-really really ever loved a woman?



Just tell me have you ever really
really, really, ever loved a woman?
Just tell me have you ever really
really really ever loved a woman?


Αλήθεια αναρρωτιέμαι, αγάπησες ποτέ?

Love The Way You Lie

I can’t tell you what it really is
I can only tell you what it feels like
And right now there’s a steel knife
In my windpipe
I can’t breathe
But I still fight
While I can fight

Ο έρωτας

Ο έρωτας,

Όνομα ουσιαστικόν,

πολύ ουσιαστικόν,

ενικού αριθμού,

γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,

γένους ανυπεράσπιστου.

Πληθυντικός αριθμός

Οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος,

όνομα ουσιαστικόν,

στην αρχή ενικός αριθμός

και μετά πληθυντικός:

οι φόβοι.

Οι φόβοι

Για όλα από δω και πέρα.

Η μνήμη,

κύριο όνομα των θλίψεων,

ενικού αριθμού,

μόνον ενικού αριθμού

και άκλιτη.

Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,

όνομα ουσιαστικό,

γένους θηλυκού,

ενικός αριθμός.

Πληθυντικός αριθμός

οι νύχτες.

Οι νύχτες από δω και πέρα.

Κ. Δημουλά

Καλοκαιρινές ανησυχίες

Δεν σας ξέχασα!όχι όχι!

Κάτι η πτυχιακή που δεν λέει να τελειώσει. Κάτι η δουλειά που έπηξα χωρίς λόγο καλοκαιριάτικα, Με κατάντησαν σ' αυτό το σημείο.

Καθήμενη λοιπόν στο γραφείο, κάνοντας διάλειμμα από τις συζητήσεις για τη Σέχτα των Τρομοκρατών, που οδηγούν σε άλλες για το κοινωνικοπολιτικό σύστημα της Ελλάδας και πάει λέγοντας αποφάσισα να σας πως για το δικό μου Αιώνιο Στοίχημα.

Δεν είναι άλλο φυσικά από το να προλάβω.

Να προλάβω να πάω εγκαίρως στη δουλειά, στο ραντεβού, στον καφέ, στο ποτό κλπ κλπ. Ποτέ φυσικά δεν το κερδίζω αλλά σκεπτόμενη κάτι τέτοια ανακάλυψα ότι ο καθένας έχει το δικό του Αιώνιο στοίχημα.

Γιαυτό σας παραθέτω το ομώνυμο ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη.

Δεν είναι βαρύ, είναι τόσο ανάλαφρο όσο οι βουτιές στην παραλία παρέα με μια κορόνα...

Οι σκέψεις που θα κάνει ο καθένας σας μετα είναι άλλο θέμα...Σας φιλώ γλυκά και σας εύχομαι καλές βουτιές...

Το Αιώνιο Στοίχημα

1.

Ότι μια μέρα θα δαγκάσεις μες στο νέο λεμόνι

και θ'αποδεσμεύσεις

τεράστιες ποσότητες ήλιου από μέσα του.

2.

ότι όλα τα ρεύματα των θαλασών

άξαφνα φωτισμένα θα σε δείξουν

ν'ανεβάζεις τη θύελλα στο ηθικό επίπεδο.

3.

Ότι και μες στο θάνατό σου πάλι θα'σαι

σαν το νερό στον ήλιο

που γίνεται ψυχρό από ένστικτο

4.

ότι θα κατηχηθέις απ'τα πουλιά

κι ένα φύλλωμα έξεων θα σε ν΄τύσει

ελληνικά να μοιάζεις αήτητη

5.

ότι μια σταλαγματιά θα αποκορυφωθεί

ανεπαίσθητα στα τσίνορά σου

περ'απ'τον πόνο και μετά από πολύ το δάκρυ.

6.

Ότι όλη του κόσμου η απονιά θα γίνει πέτρα

ηγεμονικά να καθίσεις

μ'ένα πουλί πειθήνιο στην παλάμη σου.

7.

Ότι μόνη σου τέλος θ'αρμοστείς

αργά στο μεγαλείο

της ανατολής και του ηλιοβασιλέματος.

Οδυσσέας Ελυτης

Ονειρικά Ταξίδια, ή Ταξίδια ζωής??

Εχθές το βράδυ κοιμήθηκα στο κρεβάτι μου, στο σπίτι μου.
Κατά τη διάρκεια του ύπνου δεν μπορώ να θυμηθώ που ταξίδεψα, πως και γιατί.

Ξέρω όμως με ποιον ταξίδεψα.

Σήμερα το πρωί ξύπνησα στη Βενετία, μέσα σε μια γόνδολα με κόκκινα βελούδινα μαξιλαράκια, και έναν ψηλό γονδολιέρη με καπέλο, αγκαλιά σου να κάνουμε βόλτα στα κανάλια και να παρατηρούμε τον κόσμο που μας κοιτάει και μας φωτογραφίζει σαν να είμαστε αξιοθέατο..

Μιλούσα Ιταλικά,αλλά τραγουδούσα (ναι ναι, δεν το κόβω κι ας είμαι παράφωνη..) αγγλικά...

"Since you could make me smile
Then you, could stop the world for a while
Sometimes you make me cry
Then you give me wings and make me fly..."

Θεωρώ ότι το τανγκό είναι χορός ζωής, εσύ με οδηγείς και εγώ ακολουθώ...
Ένα ταγκό χορεύουμε και εμείς..Και αν μερικές φορές με τρομάζεις, ή με ρίχνεις σε χαντάκια στη μέση της διαδρομής - κυριολεκτικά και μεταφορικά - στο τέλος πάντα μου μένουν όμορφες εικόνες από το ταξίδι μας...Από κάθε ταξίδι μας...

Αν λοιπόν μπορώ να δώσω μορφή στο ταγκό της ζωής μας, τότε είναι αυτό που ακούμε....


Καλά μας ταξίδια λοιπόν...

Υ.Γ. Οι στίχοι δωράκι...

Serhat ft. Viktor Lazlo - Total Disguise.

Under the blue sky,
It's just you and I
and I wonder why
I can't be with anyone else but you

Is it something in your eyes?
All your innocent lies
That makes me feel like I'm lost here
I'm wondering around, in total disguise...

It was extra ordinary
and from one to many
I love you seni seni
sen de sev beni, sev beni

Since you could make me smile
then you could stop the world for a while
Sometimes, you make me cry
then you, give me wings and make me fly...

na na nana
na na nana
na na nana
nana
nana

I hope it's true
And I'm with you
We both wanna trip
That will never be true
Whatever you do
Tell me you feel the same way too...

Since you could make me smile
then you could stop the world for a while
Sometimes, you make me cry
then you, gave me wings and made me fly...

Since you (since you ) could make me smile
then you (then you) could stop the world for a while
Sometimes, (sometimes) you make me cry
then you,(when you) give me wings and make me fly...

na na na(Since you)
na na na (could make me smile)
nana na na (then you)
na na na na

na na na(sometimes)
na na na (you make me cry)
na na na(when you)
nana aaa
na na nana

Επειδή το νόμισμα έχει πάντα 2 όψεις...

Αυτός: Ναι, επιτέλους. Δεν μπορούσα να περιμένω άλλο.

Αυτή: Θέλεις να φύγω;

Αυτός: Όχι, ούτε καν να το σκέφτεσαι.

Αυτή: Με αγαπάς:

Αυτός: Φυσικά. Όσο πάει και πιο πολύ.

Αυτή: Μ' έχεις απατήσει ποτέ;

Αυτός: Όχι βέβαια.

Αυτή: Θα με φιλήσεις;

Αυτός: Οπωσδήποτε.

Αυτή: Θα με χτυπήσεις;

Αυτός: Είσαι τρελή; Δεν είμαι τέτοιος τύπος.

Αυτή: Μπορώ να σ' εμπιστευτώ;

Αυτός: Ναι

Αυτή: Αγάπη μου!

Τώρα διαβάστε το ανάποδα,
από κάτω προς τα πάνω.

Το τραγουδάκι που ακούμε είναι blast from the past

Και ναι!!
Είναι ο Σάκηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηης όταν ακόμα ήταν μωρό...

Μ'αυτά μεγάλωσα... Μην αναρρωτιέσαι γιατί είμαι τόσο ροζ... :)))))

Με κομμένη την ανάσα - Σάκης Ρουβάς

Κάτι τέτοια βράδια,
Σιωπηλά και άδεια
Ψάχνω να σε βρω για να σου πω
Την πόρτα μου να ανοίξεις
Και ν' αποκαλύψεις
Στο κορμί μου κάθε μυστικό

Με κομμένη την ανάσα παραδίνομαι
Να με κάνεις ότι θέλεις
Σου αφήνομαι.
Σου ανήκει στο 'χω πει,
Η δική μου η ζωή δίχως όρους.
Με κομμένη την ανάσα παραδίνομαι
Να 'μαι σκλάβος σου μου λες
Κι αμέσως γίνομαι
Μια για πάντα στο δηλώνω
Να σε νιώθω θέλω μόνο
Με κομμένη την ανάσα στο φιλί σου να τελειώνω

Στα όρια μιας κρίσης,
Θέλω να μ' αφήσεις
Με επιταχυνόμενο ρυθμό
Όλες τις αισθήσεις
Να μου συντονίσεις
Σ' ένα μήκος κύματος τρελό

Με κομμένη την ανάσα παραδίνομαι
Να με κάνεις ότι θέλεις σου αφήνομαι
Σου ανήκει στο 'χω πει,
Η δική μου η Ζωή δίχως όρους.
Με κομμένη την ανάσα παραδίνομαι
Να 'μαι σκλάβος σου μου λες
Κι αμέσως γίνομαι
Μια για πάντα στο δηλώνω
Να σε νιώθω θέλω μόνο
Με κομμένη την ανάσα στο φιλί σου να τελειώνω

Μεχρι να βρούμε ουρανό - άσε με να παραμιλώ...

Μέχρι να γίνουμε άγγελοι να βγάλουμε φτερά,
ας μείνουμε με γρατσουνιές στους ώμους και στην πλάτη,
να μαρτυράνε πως οι δυο πετάξαμε ψηλά
σαν κοιμηθήκαμε μαζί στο ίδιο το κρεβάτι.

Μέχρι να βρούμε ουρανό,
άσε με να παραμιλώ,
να καίγομαι στο σώμα σου,
και να φιλώ το στόμα σου.

Μέχρι να γίνουμε άγγελοι να βγάλουμε φτερά,
ας μείνουμε με γρατσουνιές στους ώμους και στην πλάτη,
τις νύχτες να σε προσκυνώ με λόγια φλογερά
σαν θα σε ρίχνω στης φωτιάς ξανά το μονοπάτι.

Μέχρι να γίνουμε άγγελοι θα είμαστε εδώ στη γη...

Dimitra Galani - Stereotipa

Ώρα τρεις τη νύχτα,
ανεβαίνω τα σκαλιά
μα δε νυστάζω
μ' ανοιχτό το φως ξανά,
τη δική σου τη μεριά
ούτε που κοιτάζω

Τι είναι αυτό που λείπει
απ' τη μέσα μου ζωή?
τα δάχτυλά σου
μια γουλιά νερό, θα πιω
πώς αλλιώς να καταπιώ,
πως τα πάντα αλλάζουν.

Πάρε εσύ τα χάδια
τα γυμνά σκοτάδια
τα πρωτότυπα
κι άσε εδώ για μένα
κάτι στοιχειωμένα
σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ
καρδιά μου
στερεότυπά μου
έτσι τ' όνομά μου δεν ξανάκουσα
και γι' αυτό θυμώνω
που θα λέω στον πόνο
σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ
λες κι είμαστε αγκαλιά...

Άμα θες να δεις
τη δικιά μου τη σκιά
αντί για μένα
όπου πάω, τ' ακούς, να 'ρθείς
να κοιτάς από μακριά
το δικό σου ένα

Δε μπορώ να ζω
εδώ μέσα άλλος κανείς.
θα βγω λιγάκι
δυο μικρά πουλιά πετούν
στα μηνύματα αδειανό
τ' άσπρο φακελάκι

Πάρε εσύ τα χάδια
τα γυμνά σκοτάδια
τα πρωτότυπα
κι άσε εδώ για μένα
κάτι στοιχειωμένα
σ' αγαπώ, σ' αγαπώ,σ' αγαπώ
καρδιά μου
στερεότυπά μου
έτσι τ' όνομά μου δεν ξανάκουσα
και γι' αυτό θυμώνω
που θα λέω στον πόνο
σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ
λες κι είμαστε αγκαλιά...

Σάκης - Ήρθες

Η στιγμή που περιμέναμε εμείς οι Ρουβίτσες, κρυφές και φανερές, ήρθε!

Μπορώ να φανταστώ τι σκέφτεται ο ίδιος όταν το τρουδάει,
Εγώ όμως όταν το σιγοτραγουδάω σκέφτομαι εσένα...
Να στο αφιερώσω εε????

Γκρινιάρη μου για σένα .....:))))

Ήρθες - Σάκης Ρουβάς

Μοιάζεις με ένα όνειρο στ' αλήθεια που ζώ,
όλα τα έχω αφήσει, γίναν πια παρελθόν.
Ήλιος που στα μάτια με κοιτάς,
μες στο φως γεμίζεις την ψυχή μου,
μου γελάς, μ'αγαπάς.

Της χαράς κυλάει το δάκρυ,
και από τ' ουρανού την άκρη
πέφτουνε τ'αστέρια μες στην αγκαλιά σου.

Ήρθες, είσαι το πρώτο μου πρωί,
κοντά μου ήρθες, στιγμή που ήταν μαγική.
Θεού το δώρο, στο είναι μου εσύ να βρίσκεις χώρο.

Από το νού ως την καρδιά, βασιλισσά μου,
και εγώ ιππότης σου παντού, φρουρός
με εσένα, αξίζει η ζωή
να ξέρεις πάντα θα 'μαστε μαζί, σαν ένα.

Μοιάζουμε εμείς σαν δυο σταγόνες νερό,
άνθισαν λουλούδια και ήρθε η άνοιξη εδώ
δίπλα μου κοιμάσαι σε κοιτώ,
στη ζωή σου φάρος θα 'μαι πάντα
κοίτα με, γέλα μου,

Της χαράς κυλάει το δάκρυ,
και από τ' ουρανού την άκρη
πέφτουνε τ'αστέρια μες στην αγκαλιά σου.
Ήρθες, είσαι το πρώτο μου πρωί,
κοντά μου ήρθες, στιγμή που ήταν μαγική.
Θεού το δώρο, στο είναι μου εσύ να βρίσκεις χώρο.

Από το νού ως την καρδιά βασιλισσά μου,
και εγώ ιππότης σου παντού, φρουρός
με εσένα, αξίζει η ζωή
να ξέρεις πάντα θα 'μαστε μαζί,
σαν ένα.

υ.γ. Το βασίλισσα μπορεις να το παραβλέψεις εεε??

Μάκια!

Χατζηγιάννης - Παιδί θαύμα

Έχω κολλήσει!

Τέλος!

Ο αγαπημένος μου πειρατής μου έδωσε εχθές το βράδυ το καινούριο cd του Χατζηγιάνη, από το οποίο ακούμε και το κομμάτι "Νιώσε κοντά μου". Η τελείως διαφορετική ενορχήστρωση - όπως ενημερώθηκα - , είναι και ο λόγος που ο αγαπημένος καλλιτέχνης είναι αγνώριστος!!!
Σε πολλά κομμάτια δεν αναγνωρίζεται η φωνή του, ενώ σε κάποια άλλα μόνο σε ορισμένα σημεία θυμίζει τον παλιό γνωστό Χατζηγιάννη.

Εμένα γενικά ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν με ενθουσιάζει, για διάφορους λόγους. Δεν μπορώ όμως να μην αναγνωρίσω ότι έχει ταλέντο σε όλα τα επίπεδα.
Μέχρι σήμερα το πρωί, λοιπόν, δεδομένου ότι δεν τρέφω καμιά ιδιαίτερη συμπάθεια στο πρόσωπό του, δεν είχα δώσει προσοχή στους νέους ήχους που έφτασαν στα αυτιά μου.... Δεν μου είχε κάνει ιδιαίτερη αίσθηση το καινούριο του cd, μιας και είμαι άνθρωπος της συνήθειας και τα καινούρια μου κάνουν λίγο κάπως .

Όμως τις τελευταίες ώρες που τον ακούω με έκανε πάλι να νιώθω φούλ ερωτευμένη...

Και ...ΕΧΩ ΚΟΛΛΗΣΕΙ!!!!

Αν και δεν είμαι πολύ του ελληνικού ρεπερτορίου, μ'αρέσει πολύ που τον ακούω σε κάτι διαφορετικό που δεν θυμίζει Χατζηγιαννέικο... Προσπάθησα να δώσω διάφορες δικαιολογίες γιατί άλλαξε τόσο η φωνή του, υπέθεσα ότι έκανε τρικ στην επεξεργασία κατά την παραγωγή του cd..Αλλά τελικά αποφάσισα ότι δεν με ενδιαφέρει να βρω τι φταίει και άλλαξε...Σίγουρα ο νέος ήχος μ'αρέσει πολύ περισσότερο από τον προηγούμενο!!

Στο repeat, λοιπόν , όλο το cd τις τελευταίες 5 ώρες... Παίζει ασταμάτητα στο γραφείο, στο αυτοκίνητο, όπου βρεθώ το κουβαλάω μαζί μου παντού...!!!!!!!

Σου αφιερώνω λοιπόν τους στίχους που ακούμε γιατί σ'αρέσει ... :)

Νιώσε κοντά μου εσύ - Μιχάλης Χατζηγιάννης

Αν θες να βγούμε απόψε βόλτα,να πάμε όπου θες
ν' αφήσω σπίτι μου όλα τα όπλα, και άμυνες πολλές
Μάτια κλειστά και φόβισμένα, ξεκλείδωσεμε εσύ
να πιω την νύχτα τόσο διψασμένα, μαζί σου ως το πρωί
αν με θες πολύ

Μπες μες τ' αμάξι φεύγουμε οι δυο μας
βάλε στο ράδιο τέρμα τη φωνή
κάθε τραγούδι θα ναι το δικό μας
αν με θες πολύ, νιώσε κοντά μου εσύ

Αν θες βόλτα ή στο σπίτι, ή θέλεις άλλη γή
μαζί σου θα΄κανα και το ταξίδι, και κάθε αλλαγή
αν με θες πολύ

Μπες μες τ' αμάξι φεύγουμε οι δυο μας
βάλε στο ράδιο τέρμα τη φωνή
κάθε τραγούδι θα 'ναι το δικό μας
αν με θες πολύ, νιώσε κοντά μου εσύ

Μπες μες τ' αμάξι φεύγουμε οι δυο μας
βάλε στο ράδιο τέρμα τη φωνή
κάθε τραγούδι θα 'ναι το δικό μας
αν με θες πολύ, νιώσε κοντά μου εσύ

Νιώσε κοντά μου εσύ

Μπες μες τ' αμάξι φεύγουμε οι δυο μας
βάλε στο ράδιο τέρμα τη φωνή
κάθε τραγούδι θα 'ναι το δικό μας
αν με θες πολύ, νιώσε κοντά μου εσύ

Δωράκι οι παρακάτω στίχοι
που μου έχουν κολλήσει πιο τρελλά απ'όλα... :))))

"Σου 'χω τέτοια αγάπη μεγάλη,
που δεν μοιάζει με καμια άλλη,
Την ψυχή στα χέρια σου αφήνω,
όταν με κοιτάς εγώ σβήνω...."

Ροζ καρδούλες...Παντού...

Επειδή ξέρω ότι σ'αρέσει πολύ...
Και επειδή ξύπνησα και νιώθω πάλι πολύ ροζ...
Για να σου πω "ευχαριστώ" για τις αγκαλιές με θεραπευτικές ιδιότητες...

Για σένα....


Breathless - Dan Wilson

I'm hunting shadows in the dark
And steaming jungles of the world,
Either to kill or to be killed,
By creatures never named or heard,

I'm lifting wishes to the stars,
The gleaming satellites of time,
Orbiting circles overhead
To futures when your love is mine,

But you were always pretty reckless with your love,
Come with the sun and getting restless when it's gone,
And when you go you leave me breathless and alone,
You leave me breathless,
When you close the door it feels just like you took the air out of the room with you,

Your voice is echoing again
Through catacombs inside my mind,
And I've been dreaming of revenge,
To make you love me more than even you can try,
All words converge to where you are,
If I follow I will surely find
The horse is gone, the fire's still warm
You've moved on a hour before,
You like to keep me just one step behind,

You were always pretty reckless with your love,
Come with the sun and getting restless when it's gone,
And when you go you leave me breathless and alone,
You leave me breathless,
When you close the door it feels just like you took the air out of the room with you,

Breathless,
Breathless,
Breathless,
Breathless,


Yeah, you were always pretty reckless with your love,
Come with the sun and getting restless when it's gone,
And when you go you leave me breathless and alone,
You leave me breathless,
When you close the door it feels just like you took the air out of the room with you,

Restless when it's gone,
Breathless and alone,
You leave me breathless,
When you close the door it feels just like you took the air out of the room with you,

Breathless,
Breathless,
Breathless,
Breathless.

Θύμισες....

Δεν έχω συνηθίσει να κάνω τη μια ανάρτηση μετά την άλλη, αλλά...
Θα σας πω τι μου συνέβη...

Αυτή η εβδομάδα είναι από τις πιο άτυχες που έχω περάσει...
Νιώθω ότι έχω πέσει στη μαρμίτα της γκαντεμιάς...
Τίποτα που θέλω δεν μου κάθεται σωστά...

Ακόμη και στο γραφείο τον τελευταίο καιρό ξύνομαι απελπιστικά πολύ...
Έτσι τριγυρνάω σε διάφορες γειτονιές του internet.
Σε κάποια από αυτές συνάντησα και αυτό το τραγούδι που με γύρισε πολλά χρόνια πριν...

Θυμήθηκα τον έρωτα που έτρεφα κ εγώ μικρή για τον Κορκολή (όπως και πολλές άλλες 10χρονες τότε, πριν τα όργια....και δεν θέλω σχόλια....)
Αν και μιλάει για παράνομα ζευγάρια, ακούγοντας το , με τη ζεστή φωνή της Δήμου, μου θύμισε εσένα...

Πάλι...
Και αναρωτιέμαι....
Γιατί όλοι οι στίχοι μιλούν για σένα???...
Και γιατί όλες οι μουσικές θυμίζουν την αγκαλιά σου???....

Δωράκι οι στίχοι....

Δεν μπορούμε - Στέφανος Κορκολής , Ελένη Δήμου

Αυγουστιάτικη είσαι φωτιά
πυροτέχνημα έχω καρδιά και φοβάμαι
μία σπίθα πιο κοντά θα γίνουν αστεράκια οι δισταγμοί.
Διψασμένες, φευγάτες ματιές
στην ψυχή μου φωτίζουν γωνιές, δε φοβάμαι
έχεις γίνει άνεμος στο δάσος μου το φλογισμένο.

Καις όσες έχω ενοχές στου έρωτά σου τις φωτιές
είμαι εγώ αλλού κι εσύ φυλακή στη ζωή σου την άδεια, ναι
Καις όσες έχω ενοχές που σε θέλω και με θες
άλλο δεν μπορώ τα όνειρα να'ναι δραπέτες τα βράδια.

Δεν μπορείς, δεν μπορώ να μη σ'αγαπώ
μες στο γέλιο σου κάνω βαρκάδα
πήγαινέ με απόψε αγκαλιά να δω
σινεμά με μια πορτοκαλάδα
δεν μπορείς, δεν μπορώ άλλο τον καιρό
να περνάει χωρίς το φιλί σου
δεν μπορείς, δεν μπορώ, δεν μπορούμε

Δεν μπορείς, δεν μπορώ να μη σ'αγαπώ
μες στο γέλιο σου κάνω βαρκάδα
πήγαινέ με απόψε αγκαλιά να δω
σινεμά με μια πορτοκαλάδα
δεν μπορείς, δεν μπορώ άλλο τον καιρό
να περνάει χωρίς το φιλί σου
φτάνει, φτάνει

Απ'τα λόγια σου πίνω, μεθώ
ένα πέρασμα ψάχνω κρυφό στο άγγιγμά σου
είσαι ό,τι μου 'λειψε και ό,τι μ 'έχει πλημμυρίσει

Καις όσες έχω ενοχές στου έρωτά σου τις φωτιές
είμαι εγώ αλλού κι εσύ φυλακή στη ζωή σου την άδεια, ναι
Καις όσες έχω ενοχές που σε θέλω και με θες
άλλο δεν μπορώ τα όνειρα να'ναι δραπέτες τα βράδια.

Δεν μπορείς, δεν μπορώ να μη σ'αγαπώ
μες στο γέλιο σου κάνω βαρκάδα
πήγαινέ με απόψε αγκαλιά να δω
σινεμά με μια πορτοκαλάδα
δεν μπορείς, δεν μπορώ άλλο τον καιρό
να περνάει χωρίς το φιλί σου
δεν μπορείς, δεν μπορώ, δεν μπορούμε

Μπορούμε εεε?

Α..!Και να σου πω...Ίσως τελικά να είναι κάθε εμπόδιο για καλό...Αρχίζω να το πιστεύω και ας μην έχω καμία ένδειξη ακόμη...Φτάνει που υπάρχεις εσύ...Και ας κάνουμε ρομαντικές αλλαγές λάστιχου με θέα όλη την Αθήνα στι 3 τα ξημερώματα....

Κάθε μερα μπορεί να αλλάξει....

Όταν έχεις κοιμηθεί 2-3 ώρες , όχι από καλοπέραση αλλά από ανησυχία, και όλη νύχτα γυρνάς σαν το αρνί στη σούβλα γύρω - γύρω στο κρεβάτι.
Όταν νιώθεις ότι όλα γύρω σου συνομοτούν εναντίον σου...
Όταν ξυπνάς και το πρώτο πράγμα που λές κλαίγοντας είναι "όχι πάλι ρε γαμώτο" .

Τότε σίγουρα δεν περιμένεις να είναι αυτό το πρώτο κομμάτι που θα ακούσεις ...
Όμως να που υπάρχει τρόπος να καταλάβεις ότι μπορείς να φτιάξεις τη μέρα σου...Ακόμη και μόνη σου.

Αφιέρωσε 5 λεπτά από το χρόνο σου να το διαβάσεις...
Ίσως δεις τη μέρα αλλιώς...


Ladies and Gentlemen of the class of ’99
Wear Sunscreen

If I could offer you only one tip for the future, sunscreen would be it.
The long term benefits of sunscreen have been proved by scientists
whereas the rest of my advice has no basis more reliable than my own meandering experience…
I will dispense this advice now.

Enjoy the power and beauty of your youth; oh nevermind; you will not understand the power and beauty of your youth until they have faded.
But trust me, in 20 years you’ll look back at photos of yourself and recall in a way you can’t grasp now how much possibility lay before you and how fabulous you really looked….
You’re not as fat as you imagine.

Don’t worry about the future; or worry, but know that worrying is as effective as trying to solve an algebra equation by chewing bubblegum.
The real troubles in your life are apt to be things that never crossed your worried mind; the kind that blindside you at 4pm on some idle Tuesday.

Do one thing everyday that scares you Sing.
Don’t be reckless with other people’s hearts, don’t put up with people who are reckless with yours.

Floss
Don’t waste your time on jealousy; sometimes you’re ahead, sometimes you’re behind…
the race is long, and in the end, it’s only with yourself. Remember the compliments you receive, forget the insults; if you succeed in doing this, tell me how. Keep your old love letters, throw away your old bank statements.

Stretch
Don’t feel guilty if you don’t know what you want to do with your life…the most interesting people I know didn’t know at 22 what they wanted to do with their lives, some of the most interesting 40 year olds I know still don’t.

Get plenty of calcium.
Be kind to your knees, you’ll miss them when they’re gone.
Maybe you’ll marry, maybe you won’t, maybe you’ll have children,maybe you won’t, maybe you’ll divorce at 40, maybe you’ll dance the funky chicken on your 75th wedding anniversary…what ever you do, don’t congratulate yourself too much or berate yourself either – your choices are half chance, so are everybody else’s.
Enjoy your body, use it every way you can…don’t be afraid of it, or what other people
think of it, it’s the greatest instrument you’ll ever own.. Dance…even if you have nowhere to do it but in your own living room. Read the directions, even if you don’t follow them.

Do NOT read beauty magazines, they will only make you feel ugly.

Get to know your parents, you never know when they’ll be gone for good.
Be nice to your siblings; they are the best link to your past and the people most likely to stick with you in the future.

Understand that friends come and go,but for the precious few you should hold on.
Work hard to bridge the gaps in geography and lifestyle because the older you get, the more you need the people you knew when you were young.
Live in New York City once, but leave before it makes you hard;
Live in Northern California once, but leave before it makes you soft.

Travel.
Accept certain inalienable truths, prices will rise, politicians will philander, you too will get old, and when you do you’ll fantasize that when you were young prices were reasonable, politicians were noble and children respected their elders.
Respect your elders.

Don’t expect anyone else to support you.
Maybe you have a trust fund, maybe you have a wealthy spouse; but you never know when either one might run out.
Don’t mess too much with your hair, or by the time you're 40, it will look 85.
Be careful whose advice you buy, but, be patient with those who supply it. Advice is a form of nostalgia, dispensing it is a way of fishing the past from the disposal, wiping it off, painting over the ugly parts and recycling it for more than it’s worth.

But trust me on the sunscreen…

Ερωτά μου - Νίνο

Πριν από 2-3 χρόνια μπαίνοντας στο σπίτι και πλησιάζοντας τον υπολογιστή βρήκα ένα post it στην οθόνη που έλεγε " Πάτα το play και διάβασε το κείμενο"...
Νομίζω ότι ήρθε η σειρά μου να το πω...

Σ'ευχαριστώ γιατί γεμίζεις τη ζωή μου με όμορφες στιγμές....

Νίνο - Έρωτα μου

Τι θα μπορούσα να σου πω για να πιστέψεις
είναι μικρό το σ' αγαπώ μονάχα δυο λέξεις
αν την αγάπη μου αισθανθείς το ξέρω πως θα φοβηθείς
αυτό που ζούμε τώρα εμείς δεν είναι της στιγμής

Να περιγράψω πώς μπορώ τόσες εικόνες
μου έχουν γεμίσει το μυαλό και μείνανε θαμώνες
σ' έχω αγαπήσει σαν θεό σ' ένα δικό μου ουρανό
θα σ' ανεβάσω για να δεις το πόσο σ' αγαπώ

Ερωτά μου αγάπη μου ζωή
κι απαραίτητη μου αναπνοή
αν θα μπορούσα να εκφραστώ
με σκέψεις μέσα απ' το μυαλό
φοβάμαι και το ομολογώ θα τρόμαζα κι εγώ

Όταν στο βλέμμα σου σταθώ μ' αναστατώνεις
φλόγες μ' ανάβεις στο κορμί με καις με τελειώνεις
μες στα ταξίδια της βραδιάς τα όνειρα μου κυβερνάς
είσαι στο στήθος μου εσύ ο χτύπος της καρδιάς

Μιλτιάδης Πασχαλίδης - Πηνελόπη

Μου λες κουράστηκες δε θες να περιμένεις
είκοσι χρόνια το ίδιο φόρεμα να υφαίνεις
κι εγώ που γύρισα τον κόσμο δίχως χάρτη
άκου τι έμαθα δεμένος στο κατάρτι

Όλους τους ξέμπαρκους τους τρώει το σαράκι
κι όσοι ταξίδεψαν ζηλεύουν την Ιθάκη

Σε σένα πάντα θα γυρνώ κι αν δε σου φτάνει
καράβι γίνε να γινώ εγώ λιμάνι
να δούμε μάτια μου στο τέλος ποιος θα αντέξει
και ποιος καλύτερα το ρόλο του θα παίξει

Όλους τους ξέμπαρκους τους τρώει το σαράκι
κι όσοι ταξίδεψαν ζηλεύουν την Ιθάκη

Κι όσα δεν έγιναν μην τρέχεις να προλάβεις
αφού δεν μπόρεσες ποτέ να καταλάβεις
πως ήσουν πάντα απ' την αρχή μέχρι το τέλος
εσύ η ασπίδα μου το τόξο και το βέλος

Κι όλους τους ξέμπαρκους θα τρώει το σαράκι
κι όσοι ταξίδεψαν ζηλεύουν την Ιθάκη

Μου λες κουράστηκες δε θες να περιμένεις
είκοσι χρόνια το ίδιο φόρεμα να υφαίνεις

Το χθεσινό βράδυ ήταν λίγο παράξενο...Λίγο ένας φίλος που είχα καιρό να τον δω,λίγο η καλή μουσικούλα...Ε δεν θέλω πολύ να βγάλω τα παράπονα μου...Και το τραγουδάκι σου... Τι μου θύμισε!!!

Είχα πολύυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυ καιρό να το ακούσω...Νιώθω πάντα πολύ συνδεδεμένη με αυτό τραγούδι.... Γιαυτό σου αφιερώνω αυτό τον στίχο :

Σε σένα πάντα θα γυρνώ κι αν δε σου φτάνει
καράβι γίνε να γινώ εγώ λιμάνι
να δούμε μάτια μου στο τέλος ποιος θα αντέξει...

Love Bites - Def Leppard

If you've got love in your sights
Watch out, love bites

When you make love, do you look in the mirror?
Who do you think of?
Does he look like me?
Do you tell lies?
And say that it's forever?
Do you think twice, or just touch and see?
Ooh babe
Oh yeah
When you're alone, do you let go?
Are you wild and willin', or is it just for show?
Ooh C'mon

I don't wanna touch you too much baby
'Cos making love to you might drive me crazy
I know you think that love is the way you make it
So I don't wanna be there when you decide to break it
No!

Chorus
(Love bites, love bleeds)
It's bringin' me to my knees
(Love lives, love dies)
It's no surprise
(Love begs, love pleads)
It's what I need

When I'm with you, are you somewhere else?
Am I gettin' thru or do you please yourself?
When you wake up, will you walk out?
It can't be love if you throw it about
Ooh babe

I don't wanna touch you too much baby
'Cos making love to you might drive me crazy
Oh

Chorus
(Love bites, love bleeds)
It's bringin' me to my knees
(Love lives, love dies)
It's no surprise
(Love begs, love pleads)
It's what I need

Oh yeah!

I don't wanna touch you too much baby
'Cos making love to you might drive me crazy
I know you think that love is the way you make it
So I don't wanna be there when you decide to break it
No!

(Love bites, love bleeds)
It's bringin' me to my knees
(Love lives, love dies)

(Love bites, love bleeds)
It's bringin' me to my knees
(Love lives, love dies)
It's no surprise
(Love begs, love pleads)
It's what I need

If you've got love in your sights
Watch out, love bites

Ψάξε με

Υπάρχουν πόνοι που έχουν ξεχάσει που οφείλουν την ύπαρξή τους, αλλά είναι εκεί και πονάνε….Σχεδόν γραφικά πια….

Υπάρχουν συναισθήματα που έχουν ξεχάσει να βγουν, και μένουν μέσα μας κρυμμένα και περιμένουν να τα αφυπνήσουμε….

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ξεχάσει να ζήσουν…

Υπάρχεις εσύ…

Υπάρχω εγώ….

Και όσο παράλογο και αν φαίνεται, υπάρχουμε μαζί…

Απλά κάτι ξεχάσαμε…

Δεν είμαστε γραφικοί πόνοι…

Δεν είμαστε συναισθήματα να περιμένουμε κάποιος να μας αφυπνήσει…

Είμαστε άνθρωποι, που απλά βιαστήκαμε …Και ξεχασαμε να ζήσουμε…

Αυτό που φτιάχνουμε μέρα με τη μέρα…

Χρόνια πριν…Μέρες μετά…

Ερασιτέχνης είμαι...Και το νιώθεις...

Ψάξε με...Το χρειάζομαι...

Για σένα και οι στίχοι και το τραγούδι….

Να μου φύγεις ξανά – Ζακ Στεφάνου

Άθροισα όλα τ'αστέρια
και προσπάθησα να σταθώ ψηλά
άγγιξα τον ήλιο με τα χέρια
και σε άφησα να μου φύγεις ξανά

Κοίτα, ένας στρατός πειρατές κολυμπάνε
μα είναι οι θάλασσες τόσο μικρές που χωράνε
μες στο πιάτο της σούπας μου
δες αιωρείται στο δωμάτιο
{καλέ τι υπερβολές !}

Διαίρεσα το άτομο στα δύο
και αφαίρεσα το μπλε απ' το εννιά
έγραψα στον ουρανό αντίο
και σε άφησα να μου φύγεις ξανά

Κοίτα, ένα δωμάτιο οβάλ
ζωγραφίζω, σε γαλάζιο τετράδιο σπιράλ
το μολύβι, μια κολόνα στραβή της ΔΕΗ
δίνει ρεύμα, και ξεχνά την τροχιά της η Γη

Σκούπισα όλη τη σαχάρα
και κολύμπησα μες στον Πειραιά
έφτιαξα με ρύζι καρμπονάρα
και σε άφησα να μου φύγεις ξανά...

Κοίτα, ένας στρατός πειρατές κολυμπάνε
μα είναι οι θάλασσες τόσο μικρές που χωράνε
μες στο πιάτο της σούπας μου
δες αιωρείται στο δωμάτιο
{μμμ τι υπερβολές !}

Κοίτα, ένα δωμάτιο οβάλ
ζωγραφίζω, σε γαλάζιο τετράδιο σπιράλ
το μολύβι, μια κολόνα στραβή της ΔΕΗ
δίνει ρεύμα, και ξεχνά την τροχιά της η Γη

Τι μέρα κι αυτή!

21/3/08 : Εαρινή Ισημερία
....όσο μέρα τόσο και νύχτα...(Επιτέλους μια ισότητα!)
Η μέρα, βροχερή...και η νύχτα...Με πανσέληνο!!!

Πρώτη μέρα της άνοιξης, λέει μια φιλενάδα από τα βόρεια...
Άνοιξη?Δεν ξέρω τι κάνει εκεί, εδώ χειμώνα έχει...

Παγκόσμια μέρα κατά του ρατσισμού...
(Ασχολίαστο...)

Παγκόσμια μέρα της ποίησης σήμερα...

Εντελώς τυχαία και από το πουθενά (απρόβλεπτα, όπως γίνονται πάντα τα καλύτερα), το ξημέρωμα με βρήκε με καλή παρέα και κρασάκι να αναλύω ποίηση. Άυπνη και σήμερα στο γραφείο... Φταίει όμως η νύχτα που πέρασε, και είναι το μυαλό μου γεμάτο με εικόνες και χρώματα.
Διαβάζοντας ένα ποιήμα ταξιδεύεις, μέσα από τις λέξεις σε κόσμους μακρινούς, σε εικόνες άλλωτε όμορφες, και άλλωτε απλά διαφορετικές...
Και μιας και με έχει πιάσει το ποιητικό μου εδώ και καιρό, αποφάσισα να αναρτήσω μερικά από τα αγαπημένα μου ποιήματα.

Έτσι για να κατευνάσω τή θύελλα που έχει ξεσπάσει μέσα μου...

Ιθάκη - Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1911) (Αποσπασμα)
Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ' έδωσε τ' ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
'Αλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχή την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

Τα παράθυρα - Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1903)
Σ' αυτές τις σκοτεινές κάμαρες, που περνώ
μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ
για νάβρω τα παράθυρα. -- Οταν ανοίξει
ένα παράθυρο θάναι παρηγοριά. --
Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ
να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρώ.
Ισως το φως θάναι μια νέα τυραννία.
Ποιός ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει.

Αν σου λείψω μια νύχτα - Νικηφόρος Βρεττάκος
Αν σου λείψω μια νύχτα μην ανησυχήσεις
ως το άλλο πρωί, ως το άλλο βράδυ, ως την Κυριακή.
Εδώ κάπου θα βρίσκομαι σ'έναν άρρωστο δίπλα,
μ'αένα πικρό ραβδί θα ψάχνω να βρω μια πηγή,
πόρτα πόρτα θα γυρνώ μ'ένα ψωμί στη μασχάλη.
Έχε αναμμένη τη φωτιά πάντοτε, γιατί πάντοτε
θα σου γυρίζω μουσκεμένος.Έχε ζεσταμένο
στα γόνατά σου ένα πουκάμισο κι έχε το νούσ σου
στην πόρτα και στη δημοσιά μην ακουστώ, γιατί,
δίχως λειψό αποφέγγαρο κι άστρι, κάθε φορά,
από την άκρη θα 'ρχομαι του κόσμου

Αναμονή – Μενέλαος Λουντέμης
Σε περιμένω. Μη ρωτάς γιατί.
Μη ρωτάς γιατί περιμένει εκείνος
Που δεν έχει τι να περιμένει
Και όμως περιμένει.

Γιατί σαν πάψει να περιμένει
Είναι σα να παύει να βλέπει
Σα να παύει να κοιτά τον ουρανό
Να παύει να ελπίζει
Σα να παύει να ζει.

Αβάσταχτο είναι….
πικρό είναι
Να σιμώνεις αργά στ' ακρογιάλι
Χωρίς να είσαι ναυαγός
Ούτε σωτήρας Παρά ναυάγιο.

Μην αργείς - Μενέλαος Λουντέμης (απόσπασμα)
Μην αργείς.Τούτο μόνο σου λέω.Μην αργείς
Γιατί σε λίγο,σαν θα χτυπάς την πόρτα μου,
θα νομίζω πως είν' τα γηρατειά,
πως είν' ο χειμώνας,πως είν' ο θάνατος.
Μην αργείς.
....
Να σε περιμένω είναι πιο γλυκό κι' απ' το να'ρχεσαι.
Είναι σαν το σκάσιμο της μυγδαλιάς.
Σαν το πανί που πλέει στο λιμάνι.
Σαν κελάιδισμα,σαν γέλιο πρωινό.
....
Μην αργείς. Γιατί ώσπου να'ρθεις,
θα περπατήσω όλη την Υδρόγειο του πόνου μου.
Θα περπατήσω όλα τ' αγκάθια, κι' όλους τος γκρεμούς.
Γιατί να περιμένω ,είναι σα να πεθαίνω.
Γι' αυτό.
Μην αργείς.

Ερωτικό Κάλεσμα - Μενέλαος Λουντέμης
Έλα κοντά μου, δεν είμαι η φωτιά
Τις φωτιές τις σβήνουν τα ποτάμια.
Τις πνίγουν οι νεροποντές.
Τις κηνυγούν οι βοριάδες.
Δεν είμαι, δεν είμαι η φωτιά
Έλα κοντά μου, δεν είμαι ο άνεμος
Τους ανέμους τους κόβουν τα βουνά.
Τους βουβαίνουν τα λιοπύρια
Τους σαρώνουν οι κατακλυσμοί
Δεν είμαι, δεν είναι ο άνεμος

Εγώ δεν είμαι παρά ένας στρατηλάτης
ένας αποσταμένος περπάτητής που ακούμπησε
στη ρίζα μιας ελιάς, ν'ακούσει το τραγούδι
των γρύλων.
Κι αν θέλεις, έλα να τ'ακούσουμε μαζί.


Και ένα γλυκό φιλί για καλησπέρα....