20 + 20 και ενα γεννέθλιο παρτυ

Η νύχτα ξεκίνησε όπως σχεδόν κάθε νύχτα στα 20 μου. Ισιώνω τα μαλλιά μου στο μπάνιο. Κοιτάω τον καθρέφτη, το είδωλο, με εξαίρεση τις ροζ τούφες στα μαλλιά, δεν μου φαίνεται πολύ διαφορετικό από τα 20. Δεν ξέρω τι σκέφτομαι. Η προσγείωση στην πραγματικότητα όμως, έρχεται ηχητικά. Από το ηχείο παίζει το horsie horsie. Δεν είμαι 20. 

Τα παιδιά τρεχουν πάνω κάτω μέσα στο σπίτι, άλλες φορές τσακώνονται άλλες φορές γελάνε. Και εγώ?

Εγώ, ίσιωνω τα μαλλιά μου, για να βγώ, όπως και στα 20. 

Στη συνέχεια ξεκινάω να βάφω τα μάτια μου. Έχω αργήσει. Έχω να βαφτώ πάνω από 6 μήνες, όμως οι κινησεις είναι σταθερές κ σίγουρες αν κ βιαστικές.

Οι σκιές, καινούριες, τις έχω αγοράσει πριν απο 6-7 μήνες για "όταν χρειαστει να βαφτώ, για "να πεταξω πια αυτες τις παλιατζουρίες που εχω απο το π.Χ.".  Ε, να που ήρθε αυτή η ώρα να βαφτώ. Ανοίγω το κουτάκι, βγάζω τις σκιές, παίρνω πινέλο και απλώνω τη μαύρη, κανω τη γωνία, και αμέσως το μετανιώνω. Δεν στρώνει η σκιά όπως ήθελα. Φτου!

Τώρα από το ηχείο παιζει τα παπάκια στη σειρά. Θυμάμαι κάτι  πάρτυ στο δημοτικό.  Με μπέργκερακια που έμοιαζαν με τέρατα και καράβια φτιαγμένα από γκοφρέτες και σοκολάτα, κατασκευές που οι γονείς μου έφτιαχναν προκειμένου να υπογραμμίσουν ότι πρόκειται για ένα παιδικό πάρτυ. Τα παπάκια στη σειρά παίζουν από τα ηχεία του πικάπ.  Πόσα πάρτυ έχω ζήσει? Είναι 5, είναι 10, είναι αμέτρητα? Οι αναμνήσεις έχουν γίνει πουρές.  Όλα τα πάρτυ είναι μια συνεχόμενη ταινία αναμνήσεων στο μυαλό μου. Πως ημουν? Τι φορούσα? Δεν θυμάμαι κανένα πάρτυ. Μόνο τα παιδικά μας γέλια, καθώς τρέχουμε στο διάδρομο.  Ένα μπουλουκι παιδιά που γελάμε. 

Τα παιδιά, ανοίγουν την πόρτα του μπάνιου και μπαίνουν μέσα.  Ξεκαρδιζονται με την τρομαγμενη φάτσα μου και φεύγουν γελώντας. Δεν είμαι 30.

Περναω την γκρί σκιά πάνω απο το μαύρο. Η σκιά ΔΕΝ στρώνει με τίποτα. Σκατά, σκέφτομαι. Ψάχνω τις σκιές μου, βρίσκω τις αγαπημένες μου 'παλιατζουριες' που εννοείται ΔΕΝ έχω πετάξει. Περνάω από πάνω πράσινο σκούρο μετά λίγο ανοιχτό, μετά το κίτρινο. Το χέρι δουλεύει αέρα.  

Σε 3 λεπτά είμαι έτοιμη. Λίγο μάσκαρα λίγο blusher και έτοιμη. 

Με κοιτάω στον καθρέφτη. "φτου φτου μη σε ματιασω" λέω από μέσα μου, unapologetically,  αυτάρεσκη, "Η νύχτα σου ανήκει."

Φεύγω βιαστικά να προλάβω τους καλεσμένους, που έχω στήσει. Λεω στον ταξιτζή, " Γρηγορα, εχω αργησει". Ο ταξιτζής: "Φαίνεσαι σα να πηγαίνεις σε πάρτυ." - Ναι σε πάρτυ πάω. 

Το δικό μου πάρτυ.  Unapologetically καθυστερημένη. 

Η νύχτα μεγαλώνει,  ο κόσμος έρχεται,  φιλιά, και άλλα φιλιά, αγκαλιές, ποτά,  και άλλα ποτά και άλλα ποτά,  και άλλα φιλιά και αγκαλιές και αγάπη παντού. Γελάω και μιλάω, και πίνω και γελάω και μιλάω και περνάω καλά.  Δεν σκέφτομαι τίποτα. Δεν υπάρχει τίποτα έξω από αυτές τις πόρτες απόψε.  Είμαι εκεί 100%. Ζώ το κάθε λεπτό,  ΑΠΟΛΑΜΒΆΝΩ το κάθε λεπτό. Απολαμβάνω τις αγκαλιές,  τα φιλιά,  τις κουβέντες. Τους φίλους μου. Τους ανθρώπους μου.

Η μουσική δυναμώνει, οι κουβέντες λιγοστεύουν και χορεύω. Ο DJ παίζει early 90s. Κοιτάω γύρω μου. Η σκηνή γνωστή Οι άνθρωποί μου με περιτριγυριζουν. Βρίσκονται γύρω μου, χορεύουν μαζί μου, χορεύουν μεταξύ τους, με κοιτάνε τους κοιτάω και χορεύουμε.  Είναι οι δικοί ΜΟΥ άνθρωποι. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο γύρω μας,  δεν υπάρχει κανείς ξένος ανάμεσά μας. Οι κόσμος γύρω, εξαφανίζεται,  οι καναπέδες πετάνε στο διάστημα. Ο DJ εξυψωνεται και η μουσική καταλαμβάνει τα πάντα.

Με πλησιάζει ένας τύπος από τη διπλανή παρέα.  Φωνάζει στο αυτί μου "Εσύ έχεις γενέθλια?" - Ναι, απαντάω. "Α και εγώ!" Λέει. "Χρόνια πολλα! Πόσα γίνεσαι? Εγώ 25" Σταματάω. Τον κοιτάω,  περιμένει να του απαντήσω. - Εγώ... εγώ είμαι 40. Ο τύπος γουρλώνει.  " Αποκλείεται. Εσύ, εσυ είσαι 26!" Λέει. 

Σκάω στα γέλια,  26? Όχι, μικρέ μου. Είμαι 40. ΟΛΟΚΛΗΡΑ. Και δεν θα γύρναγα στα 26 που να με πληρωνανε! 

Γυρνάω στην παρέα μου και συνεχίζω να χορεύω και χορεύουν και αυτοί μαζί μου. Μέχρι να κλείσει το μαγαζί.  Μέχρι να μας πουν "Παιδιά, κλείσαμε, ώρα να πάμε σπίτια μας". Επειδή ειμαι 40. Επειδή ξέρω τι θέλω και επειδή μπορω να το έχω. Επειδή κάθε χρόνος που έχω ζήσει,  είχε κάτι να με μάθει. Είχε κάτι να μου δώσει. Αυτό, δεν το αλλάζω με τίποτα. 

Είμαι εδώ που θελω να είμαι,  ΟΠΩΣ ακριβώς θελω να είμαι. 

Unapologetically σαρανταρα.

Αρχιμηνακια

Άλλη μια χρονια που εφυγε, άλλη μια χρονια που άρχισε. 

Όχι, δεν εχω καταθλιψη, ούτε τα βλεπω όλα μαυρα. (Το οποίο εδω που τα λεμε ειναι μια ευχαριστη αλλαγη για αρχη). Υπαρχει μια ματαιοδοξια στους εορτασμους της νεας χρονιας οφείλω να ομολογησω, πλην όμως αυτή η (ψευ-δ)αίσθηση της έξαρξης της νεας χρονια μεσα στο καταχείμωνο και την καταχνια, μπορει να λειτουργησει θετικα για καποιους ανθρώπους. Οπότε και και δεν κρίνουμε. 

Προσωπικά, αυτη η πρωτοχρονια (τι πρωτοχρονια καλε εδω κοντευουμε στα μεσα του μήνα? - Ε καλα τωρα, όλα σχετικα είναι.), αποτελεί και μια καινουρια αρχη. Όχι ακριβως καινουρια αλλα μια επιστροφη τελοσπάντων σε μια ντεμί κανονικότητα που έχω να ζησω απο το 2020. 

Πρακτικά, μονο βεβαια. γιατι ουσιαστικά αυτό δεν γίνεται αφου απο το 2020 μέχρι το 2024 μπορεί να έχουν περάσει μόνο 4 χρόνια αλλά μέσα μου έχουν συντελεστει αλλαγες που μοιαζει σαν να εχουν περασει 10ετίες ολόκληρες. Σχεδόν έχω ξεχάσει το ατομο που ήμουν το 2020. 

Οπότε και δεν μπορω σε καμία περίπτωση να "επιστρέψω" σε καμια παλαιότερη "κανονικότητα". Αυτό που μπορώ όμως και αυτο που πρακτικά γίνεται είναι να εφεύρω μια νέα κανονικότητα. Μπαίνω λοιπόν σε μια παλιά αλλά νέα κανονικότητα. 

Είναι ωραίο αυτό το συναίσθημα, για πόσο βεβαια δεν ξερω αλλά προς το παρον απολαμβάνω. 

Στις νεες κανονικότητες λοιπόν.

Εφηβεια ξανα και πανελληνιες

Που λες εχω παθει παλιμπαιδισμο και περναω εφηβεια ξανα. όχι δεν παραιτηθηκα - ακομη. όχι δεν εχω βγει εξω να σπαω πραγματα - ακομη. Αλλά μεσα μου βραζει το αίμα μου. 

[It's part of the process I guess... Δεν το ψαχνω πολυ γιατι μετα πνιγομαι μεσα σε θαλασσες συναισθηματων οπότε ας κάνω λιγο surf στην επιφάνεια και ας παίξω λίγο με τα κύμματα οσο μπορω.]

Αυτές τις μέρες λοιπόν σκέφτομαι πολυ εντονα τα παιδια που δίνουν πανελλήνιες. Δεν είναι μόνο το σύστημα που ειναι μαλακία. Είναι και οι γονείς. Αυτοί οι γονείς ρε παιδι μου, όλα εκει καταλήγουν. Πολύ θυμός μεσα μου. Για πολλά πραγματα θυμώνω στους γονεις αλλά κυρίως για την έλλειψη εγκρατειας. Ρε γονιέ, σκας-ξεσκάς πνιχτο το συναισθημα σου. Σε βλεπουν τα παιδια και τι μαθαίνουν? ότι ειναι ΟΚ να πνιγεις τους αλλους επειδη εσυ αγχωνεσαι/ πιεζεσαι/ ζοριζεσαι. Ε, όχι λοιπόν. Εγω εδω θα σου πω μια αλήθεια και αν σε πονέσει βαθειά ακομα καλυτερα. 

Αυτες οι εξετάσεις ΔΕΝ ειναι το one shot-one opportunity που λέει ο φίλος μας ο ΕΜΙΝΕΜ. Ίσως νιώθεις ότι ειναι η δική σου one last shot-opportunity to shine μέσα απο τα παιδιά σου, για αλλη μια φορά να χρησιμοποιήσεις τα παιδιά σου για να ικανοποιήσεις τις δικές σου ανεκπλήρωτες επιθυμίες. 

Η (πικρή για σένα) αλήθεια όμως ειναι ότι τα παιδιά που δίνουν εξετάσεις σημερα εχουν μπροστά τους ΆΠΕΙΡΕΣ ευκαιρίες. Γιατί τις ευκαιρίες τις φτιάχουμε μόνοι μας και μπορούν να φτιαχνουν ευκαιρίες όλη τους τη ζωή αρκεί καποιος να τους το εξηγήσει. Αυτή η συμπεριφορά των γονιών λες και όλα να εξαρτώνται απο τις πανελλήνιες δεν βοηθάει να μεγαλώσουμε δημιουργικούς ενήλικες. 

Τα λεω ολα αυτα απο εμπειρια μιας και εγω εδωσα τις ιδιες πανελληνιες που δινουν τα παιδια σήμερα. Τα πηγα σκατα αλλα κατάφερα να μπω στη σχολη που ηθελα (εκεινη τη χρονιά at least). Σπόδασα αν και το σιχαθηκα τον πρωτο χρονο και αφου το τελειωσα δουλεψα σαν σκυλι, και έκανα ό,τι με έκανε να νιώθω καλα. 

Το αποτέλεσμα? Εχω αλλαξει ΗΔΗ 3 κλαδους εντελως ασυνδετους μεταξυ τους και τωρα ετοιμαζομαι για ακομα μια αλλαγη. 

Όταν τελειώσα με το πτυχίο είπα "ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ εξετάσεις". Από εκείνο το ποτέ ξανά, έχω διαβάσει ΑΠΡΕΙΡΕΣ ωρες, εχω δωσει αμετρητες εξετάσεις και συνεχίζω.  Παρα πολλά χρονια μετα τις πανελληνιες(δεν λεω ποσα), είμαι παλι εδώ και διαβάζω ξανά και μαθαίνω κατι που παντα με συναρπαζε (μαθηματικα και στατιστικη) αλλα φοβομουν να το κανω μικρη γιατι δεν ημουν geek enough και γιατί "τι θα κανεις μετα? θα περιμενεις να διοριστεις στο δημοσιο?" και αλλες τετοιες @@ριες. 

Γενικα μην ακουτε κανεναν που θελει να σας φρενάρει. Οι επιλογες ειναι ατελειωτες και ένα εχω να πω: Φιλε Eminem, σ'αγαπω σε λατρευω αλλα εισαι λαθος. You get MANY shots and MANY opportunities. You get to decide how many. Sucess and failure ειναι εννοιες πολυ υποκειμενικες και δεν μπορουν να οριστουν αντικειμενικά.

Αυτά για τώρα και πατε καντε καμια βουτιά για εμας που διαβαζουμε :)

Η μικρη ζωή

Ξεκίνησα μικρή, ενώ ένιωθα μεγάλη, από μια μεγάλη πόλη που ένιωθα μικρή, να πάω σε μια άλλη πόλη που την έβλεπα μεγάλη.

Είχα μεγάλα όνειρα, να ζήσω μια μεγάλη ζωή.

Τώρα που μεγάλωσα σε αυτήν εδώ την πόλη, σαν να μίκρυνε η πόλη, ή η ζωή μου, δεν ξέρω πιο από τα δύο ισχύει πιο πολύ. 

Όμως φαίνεται, πως μπορείς να ζεις μεγάλη ζωή σε μικρή πόλη αλλά και μικρή ζωή σε μεγάλη πόλη.

Μπορεί η πόλη να φτιάχνει τη ζωή σου? 

Ή μήπως η πόλη είναι η Ιθάκη? 

 

7 χρονια ξενιτια

 

7. 

Λιγοτερο απο 10 αλλα περισσότερο απο 5.

Δηλαδη σχετικά. Οπως ολα στη ζωή μας. 

7 χρονια απο τη μερα που μπήκα σε ενα αεροπλάνο 🛪 με one way ticket. 

7 χρονια που με σμίλεψαν με άλλαξαν με ωρίμασαν με έκαναν αυτο που είμαι σήμερα. 

Έφυγα 1 + 1 και μεσα σε 7 χρονια γίναμε 2 👰και μετα 4. 

Είναι μια επετειακή μερα που επιβάλλει ενα επετειακό πόστ. Αλλά ειναι παράλληλα και μια θλιβερή μερα για τη χώρα στην οποία ζω. Είναι μια μέρα απο το 10ήμερο πένθος για τη Βασίλισσα♛ που πέθανε στα βαθειά γεράματα. 

Δεν θέλω να αναπτυχθω πολιτικα αλλα σε ανθρώπινο επίπεδο ένα κομμάτι μου έχει στεναχωρηθεί. Το περιμέναμε καιρό και ξέραμε οτι κάποια μέρα θα συμβεί, αλλά όταν συμβαίνει είναι πάντα θλιβερό και δεν παύει να ειναι σοκ. 

Φυσικά επισκιάζει τα 7 μου χρόνια, αλλά όπως έχω πει πολλές φορες. Ο κόσμος 🌍ευτυχώς δεν σταματα να γυρίζει. όλες οι στιγμές, είτε χαρουμενες είτε δύσκολες διαρκουν το ίδιο και αυτό είναι λυτρωτικό. 

Θα κλείσω με μια ευχη, τα επόμενα 7 να είναι περισσοτερο βαρετά και ηρεμα γιατι τα προηγούμενα 7 μας ταρακούνησαν. 

Αλλά τι λεω, για εμενα μιλάμε, δεν κάθομαι ησυχη, αρα όλοι ξέρουμε πως θα πανε τα επόμενα 777. 

Φιλι στη μουρη 😘 

12μηνες μαμα 2nd version

Λοιπον θα σου πω κατι. Γονιος γινεσαι μια φορα. Την πρωτη φορα. Ολες οι επομενες ομως κυκλοφορεις την πιο βελτιωμενη σου εκδοση. 

Σημερα λοιπον συμπληρωνω 12 μηνες που εγινα καλυτερη μαμα. 

12 μηνες γεμματοι ξενυχτια και νευρα και εξαθλιωση, αλλα και αγαπη ΑΦΑΝΤΑΣΤΑ πολυ αγαπη και χαμογελα και χαχανητα και αγκαλιες.  Αχ αυτες οι αγκαλιες... και δακρυα χαρας και λυπης. Και αγωνια. Ποση αγωνια αραγε χωραει στην ψυχη ενος γονιου... 

Δεν ξερω πως περασαν 12 μηνες. Αλλα ταυτοχρονα νιωθω οτι περασαν 12 χρονια. Γονεϊκα παραδοξα τα λεγομενα. Ειναι σαν να βλεπεις την καρδια σου να περπαταει εξω απο το σωμα σου και να νιωθεις απιστευτη περηφανια και ταυτοχρονα να αντιλαμβανεσαι οτι ειναι παρανοϊκο να περπαταει ετσι μονη της εξω μια καρδουλα απροστατευτη. Αλλα ειναι η δικη σου η καρδουλα. Εσυ την εφτιαξες και εχεις εμπιστοσυνη οτι θα τα καταφερει μια χαρα. Αυτο ειναι να εισαι γονιος. Και οσες καρδουλες και αν δημιουργησεις αυτο το συναισθημα ουτε παλιωνει ουτε περναει. 

Ευχομαι χρονια μας πολλα. Να ζησω να σε καμαρωνω να γινεσαι αυτο που εισαι. 

Σε αγαπω στο απειρο

Η μαμα σου ❤

Μπυρα Μπαλα και μια Βασιλισσα

 Λοιπόν που λες σήμερα αγαπημένε αναγνώστη σου γράφω από το λεωφορείο. Ναι το γνωστό διώροφο κόκκινο λεωφορείο. Θα μπορούσα να σου γράφω μέσα από έναν κόκκινο τηλεφωνικό θάλαμο,αλλά προχθές είδα μια μητέρα με (μεγάλα) παιδάκια που τους έδειχνε το εσωτερικό του θαλάμου και τους ρώταγε αν γνωρίζουν τι είναι αυτό που έχει μέσα και την κοιτούσαν σαν χάνοι. Οπότε let's stick to the bus που όλοι γνωρίζουν. 

Είναι μια πολύ σημαντική μέρα για μένα σήμερα γι'αυτό και επέλεξα να την ξεκινήσω με αυτόν τον πολύ τυπικό ντόπιο τρόπο - δηλαδή παίρνοντας το λεωφορείο και οχι ταξί να παω στον προορισμό μου. Αυτό γιατί σήμερα εκεί που πάω έχω μια πολύ σοβαρή δουλειά. Δηλαδή πάω να αποκτήσω ισα νομικά δικαιώματα με όσους γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εδώ. 

Χεστηκες ακούω; Κακώς θα σου πω εγω. Για μένα το σημερινό είναι λίγο πολύ σαν ενας γάμος. Αλλά πιο μόνιμος γάμος από τους κοινούς. Σήμερα εγώ και η χώρα αποκτάμε δικαιώματα ο ένας πάνω στον άλλο. Εγώ θα μπορώ να ψηφίζω και να αποφασίζω τι θα γίνει σε τούτη τη χώρα και η χώρα μπορεί να με προστατέψει να με περιθάλψει στις φτερούγες της. Και τι φτερούγες εεε? Μπλε και κόκκινες και άσπρες. Που να στα λέω. 

Γι'αυτό που λες, ξύπνησα το πρωί, φόρεσα τα καλά μου, έβαλα και την καλή μου μάσκα (γιατί μην ξεχνιόμαστε είμαστε εν μέσω πανδημίας) και πηρα το λεωφορείο για το δημαρχείο.

Σε φιλώ γιατί φτάνω και δεν θέλω να αργήσω. Έχω ραντεβού με μια πολύ σημαντική κυρία. Φυσικά και ΔΕΝ θα είναι εκεί αυτοπροσώπως αλλά και ως ιδέα ακόμη δεν θα ήθελα να τη στήσω όσο και αν διαφωνώ με το επάγγελμα της. 

Μουτς

37

Ξημερωνει λοιπον αυτη η μερα. 

Αρρωστιλα all over the place. 

Δεν νομίζω οτι τα τελευταία 37 χρόνια μου έχει συμβεί ποτέ να είμαι άρρωστη αυτή τη μέρα. Αλλά να που έφτασε αυτή η στιγμή. Ας ελπίσουμε οτι θα είναι η τελευταία.

Εκτός λοιπόν απο μύξα και κατάπτωση πάμε να δούμε τι άλλα feelings παίζουν.

Ε να μωρέ τα γνωστά μαυροκαταθλιπτικά φιλινινγκς. Οι άσπρες τρίχες που πληθαίνουν και που απρόσκλητες σκάνε σε περίεργα μέρη όπως τα φρύδια (wtf δηλαδή), οι ρυτίδες που επίσης πληθαίνουν ύπουλα και ήσυχα σαν σιγανά ποταμάκια (αυτά που πρέπει να φοβάσαι λέει). Τα χρόνια που περνούν και χάνονται. Τα εξπεκτέισονς που είχες από τη ζωή σου versus reality και γενικά τέτοια ωραία.

Όμως προχθές διάβασα κάτι που πολύ ήθελα να το γράψω εδώ να μου το θυμίζω όταν με πιάνουν τα μαυροκαταθλιπτικά μου. 

Ναι γερνάμε, και ναι ασπρίζουν τα μαλλιά μας και τα φρύδια μας και οι μασχάλες μας (ίσως, δεν ξέρω, γιατί έχω πολλά χρόνια να δω τρίχα εκεί). Ναι οι ρυτίδες πληθαίνουν ύπουλα και ήσυχα και κοιτάς παλιές φωτογραφίες σου ζηλεύοντας την ανεμελιά της ανόητης φάτσας που αντικρίζεις. 

ΑΛΛΑ αυτό που ποτέ μέχρι τώρα δεν είχα σκεφτεί είναι οτι αυτά όλα είναι blessing in disguise που λένε και στο χωριό μου. 

Γιατί φίλε μου χρειάζεται να είσαι ζωντανός για να ασπρίσουν τα μαλλιά σου. Χρειάζεται να είσαι ζωντανός και ΓΕΛΑΣΤΟΣ για να πληθαίνουν οι ρυτίδες σου. Χρειάζεται να είσαι ζωντανός για να μην μπορείς να πάρεις τα πόδια σου απο την κούραση μια εβδομάδα επειδή το Σάββατο ξενύχτησες μεχρι τις 3 (ενώ στα 20 πήγαινες σερί δουλειά-σχολή-καφέ-γυμναστήριο-καφέ-ποτό και ξεπέταγες και το γκομενάκι και ηταν απλά Τετάρτη). Γιατί γενικά πρέπει να είσαι ΖΩΝΤΑΝΟΣ να βλέπεις το κοντέρ να ανεβαίνει κάθε χρόνο. Και το να είσαι ζωντανός είναι το πιο πολύτιμο πράγμα του κόσμου. Ξέρεις γιατί?

Για τις κόρες μου που οσο περνάνε τα χρόνια θελω να τις δω να μεγαλώνουν απο ζαμπόν σε μικρά και μετά σε μεγάλα ξεχωριστά ανθρωπάκια. Για τα σαββατοκύριακα με επιτραπέζια και τηγανήτες στο παράθυρο χαζεύοντας την βροχή. Για τα καλοκαίρια με ανέμελες βουτιές στη θάλασσα αλλά και για τα άλλα, τα γεμάτα αγωνία για τα αποτέλεσματα των σχολικών εξετάσεων. Για τα βράδυα που ξαγρύπνησα να τις ταΐσω αλλά και τα επόμενα που θα ξαγρυπνήσω στο πλάι τους μέχρι να πέσει ο πυρετός ή να περάσει η "κοιλιά" τους (απο τη χ-ψ ερωτική απογοήτευση). Για τις μέρες και τις νύχτες που σαν empty nesters θα προσπαθούμε να ξαναγνωριστούμε και να ξαναερωτευτούμε μετά από μια 20ετια(?) που τρέχαμε σαν τρελλοι να προλάβουμε τα πάντα.

Γιατί οσο εισαι ζωντανός έχεις πράγματα να σε κρατούν σε εγρήγορση. Έχεις λόγους να χαιρεσαι και να λυπάσαι να αγχώνεσαι και να γελάς. Και οχι δεν είναι δεδομένο οτι θα είμαστε ζωντανοί. Γιατι παρα πολλά κοντέρ σταμάτησαν νωρίς (ειδικά τα τελευταια 2 χρόνια). Παρά πολλές κόρες και γιοί έχασαν ξαφνικά την τετράδα τους κ δεν μπορούν να παίξουν επιτραπέζια κ στην καλύτερη να έχουν ενα μάρμαρο κ μια φωτογραφία να μοιραστούν τον πόνο ή τη χαρά τους. 

Γι'αυτό όταν ξυπνήσω το πρωί θέλω να μπορώ να εστιάσω σε αυτά που έχουν σημασία και να αφήσω τα υπόλοιπα στη λήθη. 

Και αυτό θα κάνω. 

Χρόνια μου πολλά, τοσο πολλά που να μην τα θυμάμαι πια. 

Μουτς στη μούρη

Σεντ Βαλενταινς Ντει στα 30

Εφτασε αυτη η μέρα με καρδουλες, κοκκινα τριαντάφυλλα και καρτες ζουζουνιαρικες που υποσχονται αγαπη για παντα.

Lockdown ξεlockdown είναι απο τα λίγα πράγματα που μπορούμε να κάνουμε σήμερα να νιώσουμε λίγο κανονικότητα. Οπότε και το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Τι και αν ενδιάμεσα απο τα κόκκινα τριαντάφυλλα τις τάρτες σοκολατα-φραουλα κ τις γαριδομακαρονάδες πρέπει να αλλάξεις κ καμια-δυο πάνες;

Σημασία εχει να μην χάνουμε το νόημα. Το νόημα που είναι οτι η αγάπη είναι σαν το δέντρο. Στην αρχή θέλει περισσότερη φροντίδα κ προστασία από τους ανέμους. Αλλά μόλις μεγαλώσει και δέσει ο κορμός, τότε δεν μπορεί ευκολα να χαλασει. Συνεχίζει να χρειάζεται φροντίδα, αλλά πια εχει άλλη μορφή.

Να αγαπάτε κάθε μέρα. Να το λέτε και να το δείχνετε. Καθε μερα που περνάει δεν ξαναγυρίζει και αν σκέφτεσαι τις μέρες που πέρασαν και δεν εξέφρασες την αγάπη σου σαν χαμένες ευκαιρίες τότε η ζωή θα πάρει άλλο νόημα ;)

15 χρονια ανησυχιες

Λοιπόν πρίν προλάβει να αλλάξει η μέρα ήθελα να προλάβω να γράψω για τα 15 χρόνια ανησυχίες που γιορτάζω σήμερα. Ως γριά και έμπειρη θα γιορτάσω δίνοντας σας μια συμβουλή αν θέλετε να φτάσετε και εσείς τα 15 (για παραπάνω δεν ξέρω όταν φτάσω θα δώσω απντειτ).

 

Να βρείτε εναν άνθρωπο να μπορείτε να συζητάτε. 

Για τα πάντα. 

Να διαφωνείτε. 

Να συμφωνείτε. 

Να σκοτώνε(σ)τε.

Να αγαπιέστε.

Να αγαπιέστε.

Να σέβεστε ο ένας τον άλλο.

Βασικά αυτό. Να σέβεστε ο ένας τον άλλο. 

Και πού ξέρεις, μπορεί 15 χρόνια μετά να έχουν αλλάξει τα πάντα, να εχεις αμφισβητήσει από το πιο μικρό έως το πιο μεγάλο ολα τα δόγματα της ζωής σου, και να βρεθείς σε μια άλλη χώρα, με ξένους ανθρώπους που τους νιώθεις πιο οικείους από αυτούς που ονομάζεις οικείους. Και να'χεις αυτόν τον άνθρωπο για οικογένεια. 

ΕΎΧΟΜΑΙ να σου τύχει. Αλλά επειδή δεν πιστεύω στην τύχη, εύχομαι να έχεις την υπομονή στα δύσκολα να οραματιστείς αυτό που θα σε κάνει να κάνεις ένα βήμα πίσω και να ξαναπιάσεις το χέρι του συνοδοιπόρου σου για να συνεχίσετε το ταξίδι μαζί.

Γιατί δεν ξέρω αν μαζί θα φτάσετε μακρύτερα, αλλα σίγουρα θα είναι πιο όμορφη η διαδρομή. Και τι άλλο αξίζει τελοσπάντων αν όχι η διαδρομη?

Μουτς στη μούρη

Ρεζολουσιόν με Φλεξιμπίλιτι

Καλημέρα, Καλή χρονιά και "Όλα καλάαααααααα να μας πάνε" (αλά Sakis, ξέρεις). 

Ξέρετε πόσο μ'αρέσουν τα νέα ξεκινήματα. Δεν θα μπορούσα λοιπόν να μην είμαι ενθουσιάσμένη με την άφιξη της νέας χρονιάς. Ειδικά αυτής της στρογγυλής χρονιάς που με βρήκε στην πρωτεύουσα των γαλοπουλων. Έτσι λοιπόν, σήμερα είπα να πρωτοτυπήσω. Αφού δεν εγραψα το καθιερωμένο απολογιστικό ποστ, είπα μόλις άνοιξα το μάτι, παρέα με σοκολατένιες μαντλενς  μπον μαμαν, να γράψω το πρώτο πόστ την πρώτη αυτής της στρογγυλής χρονιάς. 

Επειδή μου αρέσει να μη μένω στάσιμη, και για να αποφύγω να γράφω απολογιστικά ποστ που να λένε πόσο χάλια ήταν η χρονιά, συνήθως το πρώτο της χρονιάς είναι σχεδιαστικό. Κάνω δηλαδή τα ρεζολούσιονς μου, βάζω τις βάσεις για να εκμεταλλευτώ όσο καλύτερα μπορώ τις επόμενες 365 μέρες ώστε να μην έχουμε αδέσποτα ριγκρέτς να κυκλοφορούν ανάμεσά μας σε εναν χρονο. (που καθόλου δεν τα θέλουμε).

Στο παρελθόν έχω περάσει εποχές που τα ρεζολουσιόν μου ήταν βίβλος. Έπρεπε να ακολουθηθούν πιστά και με ευλάβεια. Γενικά στο παρελθόν τα πήγαινα πολύ καλά με τα κουτάκια μου. Τα κουτάκια ήταν αυστηρά - πιο αυστηρά απο σινιόν κότσο μπαλαρίνας - καθώς ήταν ένας τρόπος να βάλω τη ζωή/σκέψεις/καταστάσεις σε μια τάξη. ΚΑΙ ΠΟΣΟ Μ'ΑΡΕΣΕΙ Η ΤΑΞΗΗΗΗΗ!

Μεγαλώνοντας όμως, τα πράγματα άλλαξαν. Κάτι οι απρόβλεπτοι και ανήσυχοι άνθρωποι που μπήκαν και στρογγυλοκάθησαν στη ζωή μου, κάτι μια καταθλιψάρα που με έκανε να τραγουδάω σαν τη Βίσση "Δεν έχω τάαααασεις αυτοκτονίιιιιιιιας" ενώ ξεκάθαρα φλέρταρα με το κενό από το μπαλκόνι του 7ου, με έκαναν να αποδεχτώ το γεγονός ότι τα πράγματα μπορεί να ΜΗΝ έρθουν όπως τα σχεδιάζεις  - άκουσον άκουσον - και αυτό είναι ΟΚ (κατσε να ρίξω λίγο dettol να αποστηρώσω το βρωμοπληκτρολόγιο που μου επέτρεψε να γράψω  τέτχιο πραγμα). 

Αφού λοιπόν επέζησα της καταθλιψάρας, και αφού οι απρόβλεπτοι άνθρωποι ΔΕΝ λενε να φυγουν απο τη ζωή μου (παλι καλα να λες) επίβεβαιώνοντάς μου εμπράκτως ότι ακόμα και ΧΩΡΙΣ κουτάκια μπορεί ένας άθρωπος να ζήσει, αποφάσισα να τα πάρω όλα λίιιιιγο πιο χαλαρά. 

Έτσι λοιπόν τα ρεζολουσιόν υπάρχουν και είναι απαραίτητα ώστε να έχουμε ένα χάρτη να πλοηγηθούμε στη νεα χρονιά αλλά είναι ελαφρώς πιο ρευστά, κάτι σαν επιμελώς ατημέλλητος κότσος ρε παιδί μου. Να ξέρουμε περίπου που θέλουμε να πάμε αλλά η πορεία να είναι φλέξιμπολ. Να μπορούμε να παρεκλίνουμε για να δούμε και εκείνο το ωραίο τοπίο ή να φάμε τον απίστευτο τοπικό μεζέ και να χαλαρώσουμε για να απολαύσουμε λίγο και τη διαδρομή.

Αυτή η στρογγυλή χρονιά λοιπόν, με βρίσκει και εμένα λίγο πιο στρογγυλή. Όχι χοντρή αλλά, χαρούμενα στρογγυλή. Κάτι σαν το kinder έκπληξη ένα πράγμα. Αμέεεε.

Να σου πω ένα μυστικό? 

Αυτό είναι η μεγαλύτερη ανατροπή που έχει συμβεί στη ζωή μου τα τελευταία 35 τουλάχιστον χρόνια. Αχαχαχαχαχα. Όσοι με ξέρουν, ξέρουν. 

Επειδή λοιπόν μας έρχεται μεγάααααλη έκπληξη μέσα στο χρόνο, πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι - αλλά και ΠΩΣ να προετοιμαστείς για μια τέτοια έκπληξη, δεν γίνεται. Επειδή όπως συμβαίνει με όλες τις μεγάλες εκπλήξεις είναι ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΕΣ - εξ'ου και εκπληξεις - πρέπει να υπάρχει χώρος μέσα στα ρεζολουσιόν για πολύ φλεξιμπίλιτι για να αποφύγουμε τι απογοητεύσεις. 

Γιαυτό λοιπόν, για αυτη τη στρογγυλή χρονιά υπόσχομαι: 

- Πρώτα απ'όλα και ΠΑΝΩ απ'όλα να είμαι ΦΛΕΞΙ. Να μην μπαίνω στα κουτάκια μου και να μην κλειδαμπαρώνομαι εκεί. 
- Να είμαι καλό κορίτσι και να αγαπάω τους γυρω μου. Αυτούς που με στηρίζουν, με αγαπουν και είναι δίπλα μου στα δύσκολα αλλα και στα εύκολα. 
- Να αγαπάω τον εαυτό μου γιατί ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ μετα απο ΤΟΣΑ χρόνια, πρέπει να παραδεχτώ ότι αυτός είναι και έχει ανάγκη απο αγάπη και φροντίδα για να με αντέχει. 
- Να αποφευγω την μαλακία και την στενομυαλιά ΜΕ ΚΑΘΕ ΚΟΣΤΟΣ. Μανούλες τους φέισμπουκ, της εκκλησίας και των λοιπών παρατρεχάμενων ΜΕΙΝΕΤΕ ΜΑΚΡΙΑ ΜΟΥ. Δεν υπάρχει χώρος στη ζωή μου για άλλο bullshit. 

- Τέλος, Να συνεχίσω να κάνω όνειρα που με τρομάζουν και να μην τα πρατάω αλλά να τα κυνηγάω, γιατί μόνο τότε εκμεταλλεύομαι τη ζωή στο max.

Lots of love μάλλον καλύτερα amour, από την πόλη του φωτός (ΜΑ ΠΟΣΟ ΚΛΙΣΕ ΠΧΙΑ).

Προεκλογικός Θυμός

Hello, hello

Τι κανουμε? Πως ειμαστε? Όλα καλα?

Λοιπόν, εδώ έχει σήμερα ήλιο και όταν εχει ήλιο όλα φαίνονται διαφορετικά. Δεν έχει σημασία σε ποιά μεριά του κόσμου βρίσκεσαι, το αποτέλεσμα είναι παντα το ίδιο. Όταν μετά απο καιρό βγαίνει ο ήλιος όλα φαίνινται αλλιώς. Πιο ζεστά, πιο όμορφα, πιο χρωματιστά, πιο ελπιδοφόρα ρε παιδί μου. 

Έτσι λοιπόν, σήμερα που λόγω ήλιου τα βλέπω όλα μέσα από ένα πρίσμα λιγο πιο φωτεινό αποφάσισα να γράψω δυο λόγια για το πως νιώθω τελευταία. 

Γενικά νιώθω γαμώ. Δηλαδή γαμάτα. (με προσοχή σε ποιο "α" μπαίνει ο τόνος) 

Δεν είναι ένα συναίσθημα που το νιώθω συνειδητά. Αφού αν με ρωτήσεις οποιαδήποτε στιγμή νιώθω μια πληθώρα άλλων συναισθημάτων που εκτείνονται σε ολόκληρο το φάσμα των συναισθημάτων από ντιπ ντάουν μαυρίλα μέχρι την απόλυτη χαρά του τρελλού. 

Ανοίγει η παρένθεση (

Εξαρτάται σε τι φάση βρίσκεται η χημεία μέσα στον εγκέφαλό μου τη δεδομένη στιγμή. Γιατί ως γνωστόν έχουμε και εκείνες τις ορμόνες που μόλις λες "'Ωπα, εδώ είμαστε, βρήκα την ισορροπία μου" ,γελάνε χαιρέκακα και λένε "Θα σου δείξω εγώ τι βρήκες και πώς το χάνεις".  Έτσι αρχίζει ενα ρόλερκοστερ τρελό που σε αφήνει μόνο εάν και εφόσον έχεις ξεπατωθεί, ή έχεις μαχαιρώσει οτιδήποτε ζωντανό υπάρχει γύρω σου πάνω που είσαι έτοιμη να αρχίσεις να μαχαιρώνεις τοίχους και ντουλάπια και μένεις με το μαχαίρι στο χέρι να κοιτάς το κενό με βλέμμα τύπου " Τι κανω εγω εδω? - Ποια είμαι?"

Κλείνει η παρένθεση ).


Όπως έλεγα λοιπόν, το overarching συναίσθημα (που λέμε και στο χωριό μου) είναι ΓΑΜΩ.

Αυτό μου συμβαίνει γιατι πολύ απλά ΔΕΝ βρίσκομαι εκεί στα πάτρια. Είναι πικρό το ψωμί της ξενιτιάς έλεγε ο μέγας Ελληναρας άρχοντας της κλάψας, αλλά το δικό μου ψωμί εδώ στην ξενιτιά είναι γλυκό. Γλυκύτατο. Όσο με κρατάει μακριά απο τη χώρα για της οποίας τα ρεζίλια ντρέπομαι βαθιά. 

Με ρωτάνε φίλοι και γνωστοί πότε σκοπεύω να γυρίσω. Η απάντηση είναι ΠΑΝΤΑ η ίδια.

ΠΟΤΕ.

Πώς να το πώ απλά ρε παιδί μου, δ ε ν    μ ο υ    λ ε ί π ε τ ε. Δεν μου λείπει η μιζέρια, ούτε η δυστυχία. Δεν μου λείπουν οι λάθος επιλογές. Ούτε το συναίσθημα να είμαι μειονότητα σκεπτόμενων ανθρώπων ανάμεσα σε μια θάλλασα ανεγκέφαλων.

Δεν μου λείπουν οι γελοιότητες, δεν μου λείπει που πληρώνεστε ξεδιάντροπα παραμονές εκλογών για να πουλήσετε την ψήφο σας και να ξαναματαδώσετε πλειοψηφία σε μια κυβέρνηση ηλιθίων και αναίσχυντων ψεφταράδων. Δεν μου λείπει να ζω ανάμεσα σε κατεξοχήν τεμπέληδες που κοιτάνε μόνο πώς θα τη βολέψουν και ποια έτοιμα λεφτάκια θα βρουν να φανε και που ψηφίζουν αυτούς που θα κάνουν το ονειρό τους πραγματικότητα.

ΔΕΝ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΡΕ ΖΩΑ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ ΞΕΧΑΣΕΙ ΤΟ ΜΑΤΙ.

Δεν μου λείπει που ακόμα δεν έχετε καταλάβει ΤΙ συνέβη στο ΜΑΤΙ. Δεν μου λείπει που δεν σαν ενδιαφέρει να φτιάξει τίποτα, αλλά το ΜΟΝΟ που σας νοιάζει είναι πότε θα πάρετε το επόμενο επίδομα να πάτε να το φάτε σε άιφον και διακοπάρες στη νησάρα. Δεν μου λείπει που βρίσκετε 10000000 δικαιολογίες για να μην δουλέψετε αλλα περιμένετε ποια κυβέρνηση θα σας τάξει το μάννα εξ'ουρανού είτε με προσλήψεις στο δημόσιο είτε με νεα επιδόματα και συντάξεις ώστε να την ψηφίσετε.

Δεν μου λείπει που στηρίζετε και υποθάλπτετε εγκληματίες και που βάζετε συμορίες εγκληματιών στη βουλή και τους παρέχετε βουλευτική ασυλία.

Γενικά ΔΕΝ μου λειπετε, ούτε εσείς, ουτε η νοοτροπία σας, ούτε τα θέλω σας. Επίσης δεν λυπάμαι κανέναν. Όποιος θέλει, κάνει το σκατό του παξιμάδι και βρίσκει τον τρόπο διαφυγής. Όπως έφυγα εγώ, έτσι έφυγαν χιλιάδες άνθρωποι και οικογένειες ολόκληρες και βρήκαν και αυτοί την υγειά τους.

ΝΑΙ, μας λείπει ο ήλιος και η θάλασσα και τα πανέμορφα τοπία, που δυτυχώς είναι σπάνια εκτός Ελλάδας. Αλλά πολλά άλλα είναι σπάνια εκτός Ελλάδας - τα περισσότερα απο τα οποία ΔΕΝ μας λείπουν.

Συγνώμη αναγνώστη μου αν προσβλήθηκες, αλλά όπως πάντα είμαι ειλικρινής μέχρι το κόκκαλο σ'αρέσει δεν σ'αρέσει. Άλλωστε δεν είμαι πολιτικός και δεν ζητάω την ψήφο σου όπως κάνει το 90% των Ελλήνων αυτήν την εποχή, και αυτό μου δίνει τη ελευθερία να μπορώ να χέστηκα αν προσβλήθηκες η όχι.

Όπως καταλαβαίνεις εκτός απο γαμώ νιώθω και πολύ ΘΥΜΟ. Δυστυχώς όμως δεν μπορω να τον εκφράσω αυτόν τον θυμό με αποτελεσματικό τρόπο και έτσι προτιμώ να στα λέω εδω μέσα απο το μικρό μου ημερολόγιο παρα να το κρατάω μέσα μου που κανείς δεν ξερει που θα φτάσει.

Αν πάλι, οτιδήποτε απο αυτά που σου γράφω σου φαίνονται περίεργα σου προτείνω να (ξανά)δεις το ντοκυμαντερ για το ΜΑΤΙ καθώς επίσης στα καπάκια το βίντεο αυτής της  ΔΕΝ-ΕΧΩ-ΤΟΣΟ-ΥΒΡΙΣΤΙΚΗ-ΛΕΞΗ-ΠΟΥ-ΝΑ-ΤΗΝ-ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ  περιφεριάρχη Αττικής. Για ευνόητους λόγους δεν βάζω λινκ για το εν λόγω βίντεο.

Αυτα για σήμερα.

Εντ Οφ Γιαρ Ριβιου

Εδώ είμαι και εγώ. Εμ, πού αλλού να ήμουν?

Καλά, δεν είμαι εδώ εδώ. Οι τελευταίες μέρες αυτού του χρόνου με βρήκαν σε ένα άλλο εδώ. Ένα εδώ που μου ταιριάζει ΤΟΣΟ πολύ στην ψυχοσύνθεση μου που δεν θέλω να φύγω. Ας τα πάρουμε όλα από την αρχή ομως. Τι ανασκόπηση θα ήταν άλλωστε αν αρχίζαμε από το τέλος;

Αυτός ο χρόνος ξεκίνησε με πολύ αγχος, όπως συμβαίνει άλλωστε όταν θέτεις μεγάλους στόχους. Με καινούρια δουλειά και πολύ προσπάθεια (αυτό το 17 το παράκανα με τις καινούριες δουλειές είναι η αλήθεια.), αλλά και με πολλύ δουλειά σωματικά. Κολυμβητήρια, διατροφές, ατελείωτες ώρες στο Pinterest και αυτή η ατελείωτη εύρεση νυφικού. Τι να σου λέω.

Εκεί τον Αύγουστο λίγο ήμουν σαν το λιοντάρι στο κλουβί, με τους ανθρώπους να καίγονται στο Μάτι και εγω να μην μπορώ να κάνω τίποτα για να βοηθήσω. Αλλά ευτυχώς και εκεί την βρήκα την άκρη και βοήθησα λίγο να ζευγαρώσουμε τα χαμένα ζωάκια με τους ανθρώπους τους. Πολυ rewarding experience μπορώ να πώ.

Μετά ηρθε ο ΓΑΜΟΣ. Όλα πηγαν καλά γιατί είχα πολύ δυαντό παίχτη στην ομάδα μου ;) Έτσι καταφέραμε και τα οργανώσαμε όλα, από την ξενιτιά και όλα πήγαν ρολόι. :) Η σχεδόν όλα. Αλλά ποιος νοιάζεται; χαχαχα. Ο γάμος ήταν μια ευκαιρία για ξεκαθαρίσματα. Όχι το actual event αλλά το πριν, οι προεργασίες ... καταλαβαίνεις. Άλλος κόσμος έφυγε απο τη λίστα μου (στο καλό και να μας γράφει) άλλος κόσμος μπήκε στη λίστα μου. Γενικά, πολλες αλλαγές και ωριμότητα. Πολύ ωριμότητα. Αυτά είναι που μας κάνουν πιο δεμένους και πιο καλή ομάδα, έτοιμους να αντιμετωπίσουμε ό,τι άλλο μας έρθει. :)

Το δεύτερο μισό του χρόνου είχε άλλου είδους δουλειά. Προσωπική πάλι, αλλά πιο ενδοσκοπική. Καταφερα να μπω σε πόρτες κλειστές και κλειδαμπαρωμένες χρόνια, με αράχνες και άλλα φοβιστικά πράγματα. Όμως τις άνοιξα διάπλατα χωρίς φόβο και αντιμετώπισα τα θεριά και τα κοίταξα κατάματα. Ξέρω ότι έχω πολύ δρόμο μπροστά μου, αλλά είμαι πολύ περήφανη για τον εαυτό μου που μπορώ και βρίσκω τη δύναμη να μην κρύβω ό,τι με χαλάει κάτω απο το χαλάκι αλλα να το αντιμετωπίζω σε όλο του το μέγεθος.

Και φτάνω στο τέλος αυτού του χρόνου, όπως είπα μας βρίσκει μαζί, σε ενα άλλο εδώ. Ηλιόλουστο και ζεστό, με τιρκουάζ νερά και άλλο κόσμο και ωραία παπάγια και μυρωδάτη μπανάνα και τέλειο ανανά και ζουμερό πεπόνι και καραμελένιο ρούμι. Και the living is easy, αλλά που δεν ήταν πάντα easy το living ή at least δεν ήταν για όλους. Γιατί το 2017 χτυπήθηκε απο τον τυφώνα Ιρμα και καταστράφηκε ολοσχερώς.

Και από τότε ξαναχτίζεται. Και ακόμα χτίζεται. Και θα χτίζεται για πολύ, γιατι δεν ανοικοδομείς ένα νησί μέσα σε ενα δυο χρόνια. Αυτό παίρνει καιρό και προσπάθεια.  Και δεν πάς κάθε μερα μπροστά. Μερικές μέρες ξανααγριέυει ο καιρός και σε πάει λίγο πίσω. Αλλά κάθε μέρα που περνάει και ξυπνάς και το προσπαθείς είναι μέρα που κάνεις πρόοδο. Κάθε μέρα που δεν το βάζεις κατω και κυνηγάς τα ονειρά σου είναι μερα που σε πάει μπροστά. 

Και θα σε αφήσω φέτος με τους παρακάτω στίχους που άκουσα σε ενα τραγούδι στο ραδιόφωνο. Το λένε  "A bitch called Irma" και το έγραψαν οι Orange Grove μαζι με τον Brainpower και μπορείς να το ακούσεις εδω έχει και τους στίχους να τους διαβάσεις, αλλά δεν θα καταλάβεις τίποτα αν δεν δεις το βιντεάκι εδω. Σου υπόσχομαι οτι ό,τι βλέπεις είναι απο τον συγκεκριμένο τυφώνα στο συγκεκριμένο νησί και μερικά πλάνα είναι απο το ξενοδοχείο που καθομαι και σου γράφω αυτές τις γραμμές.

Και αυτό είναι το ΠΙΟ χαρμόσυνο μηνυμα του χρόνου που φεύγει αλλά και του χρόνου που έρχεται. ΌΛΑ ΞΑΝΑΓΙΝΟΝΤΑΙ αρκεί εμείς να το θέλουμε - ΠΟΛΥ.

Facing the biggest and baddest disaster
We growing bigger and stronger and faster
Day by day hour by hour
We moving on said we're feeling the power

Έτσι λοιπόν παίρνω αυτούς τους στίχους και εύχομαι σε μένα στο μαζί μου και σε όλους εσάς, να γινόμαστε δυνατότεροι όσο μεγαλύτερη είναι η καταστροφή και να μην το βάζουμε ΠΟΤΕ κάτω.

Καλή χρονιά να έχουμε. 

3 χρονια ξενιτιά και ενας γάμος

Well well... εδώ είμαι και εγώ!

Ξέρω ξέρω, είμαι αδικαιολόγητη.  Όμως να ξέρεις, γράφω που και που αλλά όταν έρχεται η ώρα να πατήσω αυτό το κουμπάκι της δημοσίευσης ολο κάτι στραβώνει.

Γιαυτο λοιπόν σημερα θα μπω κατευθείαν στο ψητό να προλαβω να στα πω.

Πολλα τα απντειτς. Λείπω ενάμιση χρόνο σχεδόν. Δηλαδή το μισο απ'όσο βρίσκομαι εδώ.

Ω ναι. 3 χρονια εις τας εξωτερικάς. Πριν 3 χρονια λοιπον εναν κατακαημένο Σεπτεμβρη ακριβώς μια εβδομάδα πρίν από τις εκλογές πήρα των οματιών μου, καβάλησα ένα αεροπλάνο και έφυγα. Πως έλεγε ο άλλος "Καβάλα στο δελφίνι τον κόσμο γύρισα" ε καμία σχέση. 4 ωρες δρόμο έκανα και προσγειώθηκα ανέμελη και ανήξερη σε εναν ξένο τόπο τόσο διαφορετικό από τον δικο μου που ούτε που μπορούσα να φανταστώ εκείνες τις πρώτες μέρες τι θα μου έκανε στο μέσα μου.

Δεν θα σου κάνω φούλ ανασκόπηση τώρα, γιατί έτσι και αρχίσω θα μας πάρουν τα ζουμιά και θα κλαίμε μέχρι το πρωί. Οχι, οχι. Εδώ μόνο χαρούμενα πράματα θα λέμε.

Ήρθα λοιπόν που λες, ειχα τη δουλεια μου, και περίπου τέτοιες μέρες είχα βρεί και σπίτι - ω χαρές τι να σου λέω! Πού να ξερα τι θα με περίμενε σε αυτό το σπίτι. Χαχα. Πάει και αυτό όμως πέρασε.

Ο χρόνος κύλησε, αργά-αργά στην αρχή και γρήγορα-γρήγορα στη συνέχεια. Και ετσι βρέθηκα ξαφνικά να γιορτάζω 3 χρόνια στην ξενιτιά. Εγώ και ο Καζαντζίδης ένα πράμα.

3 χρόνια  γεμάτα στιγμές. Πολυ κλάμα- καθότι ως αυθεντική drama queen δεν γίνεται χωρίς κλάμα. Αλλά και πολύ γελιο και ευτυχία.

Ξέρεις, ενώ όπως έχουμε πει πολλές φορές  όλες οι στιγμές έχουν ακριβως ίδια διάρκεια, υπάρχουν και μερικές στιγμές που έχουν λιιιγο περισσότερη σημασία. Αυτές οι κομβικής σημασίας στιγμές χρειάζονται κυρίως για να κάνουμε μια μικρή παύση, να παίρνουμε μια βαθιά ανάσα και να κοιτάμε λιγο πίσω  για να μετρήσουμε ποσο δρομο έχουμε διανύσει.

Αυτόν τον Σεπτέμβριο λοιπόν ένας γάμος (οχι εγώ, μια φίλη μου) ήταν η αφορμή για να πάρω αυτή τη στιγμή κομβικής σημασίας.

Εκεί που λες ανάμεσα στον κόσμο, κοίταξα γύρω μου, και ένιωσα τόσο καλά, που δεν μπορώ να το περιγράψω με λέξεις. Μάλιστα αυτό συνέβη οχι 1 αλλά 2 φορές. Αμεεεε.

Ένιωσα τρισευτυχισμένη που περιτριγυριζόμουν από ανθρωπους που αγαπώ και με αγαπάνε. Όχι μόνο εκεί στα πάτρια εδάφη, που έχω φίλους από όταν ήμουν αθώα παιδούλα.  Αλλά και εδώ στην ξενιτιά. Μέσα σε 3 χρόνια πρόλαβα και έκανα φίλους για μια ζωή, από αυτούς που μιλάνε στο μέσα σου χωρις να ξεστομίσουν ούτε μια κουβέντα. Μερικοι από αυτούς τρελοί αρκετά ώστε να καβαληήσουν ένα αεροπλάνο και να κάνουν 4 ώρες ταξίδι για να πάνε σε εναν γάμο που δεν θα καταλάβαιναν τίποτα. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Αυτες τις κομβικές στιγμές του γάμου ( και μετά γάμου) τις χρησιμοποιήσα για να μετρήσω πού ήμουν και πού είμαι. Να δω πόση απόσταση εχω διανύσει τελικά. Πού βρίσκομαι και τι έχω καταφέρει. Χρονικά είναι 3 χρόνια ναι. Αλλά ψυχολογικά; Πόσο μεγάλωσα, πόσο ωρίμασα; Πόσα έχασα και πόσα κέρδισα; Θα σου πω αμέσως πόσα.

ΑΜΕΤΡΗΤΑ.

Αυτό που έζησα και ζω τα τελευταία χρόνια στην ξενιτιά, είναι αυτο που λέμε εμπειρία. Δυστυχώς η ευτυχώς είναι μη μετρήσιμη και η αξία της είναι ανεκτίμητη. Μπορω να περάσω ώρες απαριθμώντας τα θετικα και τα αρνητικά που έζησα και ζω. Όμως, όσο λεπτομερή καταγραφή και να κάνω, τίποτα δεν θα μπορέσει να μεταφέρει τις ζυμώσεις που έκαναν αυτά τα γεγονοτα μέσα μου και πόσο διαφορετικό άνθρωπο με έκαναν.

3 χρονια ξενιτιά λοιπόν, και μου εύχομαι να έρθουν πολλά πολλά ακόμα τέτοια χρόνια. Χρόνια που θα με αλλάξουν, θα με εξελίξουν, θα με κάνουν καλύτερο άνθρωπο.

Γιατί πάντα τα καλύτερα έρχονται ;)

New beginnings part #1354

Η αλήθεια ειναι ό,τι σε εχω παραμελήσει. Το ξέρω. Δεν θα αρχίσω τις δικαιολογίες. Θα σου πω ορθά κοφτά οτι απλά ετσι είναι η ζωή. Σκληρή κ άδικη. Όλα τα έχω παραμελήσει τωρα τελευταία.

Το σπίτι, τη ζωή , τα διαβάσματα... Αλλά αυτά συμβαίνουν όταν για πολύ καιρό ζεις με τις μηχανές στο full speed. Καίς φλάτζα κ μετά θες σέρβις. Consider this as the sevice period.

Όμως δεν είναι αυτος ο λόγος που γράφω σήμερα. Σήμερα γράφω γιατί είναι η παραμονη ενος νεου ξεκινηματος. Όπως έχω πει ξανά τα νεα ξεκινήματα είναι το αγαπημένο μου θέμα.

Αύριο λοιπόν, θα ξημερώσει μια πολύ ωραία Δευτέρα. Με πολυ άγχος, όπως άλλωστε θα ταίριαζε σε μια τέτοια Δευτέρα, νέα μέρη κ νέα πρόσωπα.

Με αγχώνουν πολύ οι αλλαγές. Τα νέα μέρη, τα νέα πρόσωπα. Πάντα με άγχωναν. Φαίνεται πως όσο και να εκτίθεσαι σε αυτά που σε αγχώνουν, δεν το συνηθίζεις. Κάθε φορά η ίδια ιστορία. Θα βλέπω εφιάλτες τις πρώτες μέρες,θα ξυπνάω κάθιδρη στη μέση της νύχτας κ θα είμαι σαν ζόμπι την υπόλοιπη μέρα.

Όλα αυτά, μεχρι να οικειοποιηθώ το περιβάλλον και τους ανθρώπους κ να ξαναδημιουργήσω μια κανονικότητα.

Μετά από λίγο θα βαρεθώ πάλι την κανονικότητα κ θα ξαναβγώ στο ψάξιμο και φτου και απ'την αρχή .

Αλλά να σου πω κάτι; Έτσι είναι η ζωή ρε. Σκληρή κ άδικη. Γιαυτο τη γουστάρω. Γιατι αν ήτανε καμία δικαιη κ fluffy σαν λευκος ζελεδενιος κώλος σε λουλουδενιο μαγιω στην παραλια, θα την εβρισκα ξενέρωτη κ νερόβραστη κ δεν θα μου αρεσε καθολου.

I will keep you updated με ολες τις ενοχλητικές λεπτομέρειες της αϋπνίας που θα ακολουθησει ;)

Μουτς

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

Ειμαι θυμωμένη. 

Εξαγριωμένη.

Με ολες τις γυναικες που σήμερα θα βαλουν το στενο, κοντο 'θηλυκό' φορεμα τους , θα σκαρφαλωσουν στα 12 ποντα τακουνια τους και θα ξοδεψουν 1-2 ωρες μπροστά απο τον καθρέφτη βγαζοντας τριχες και βαζοντας κραγιον για να γινουν 'ομορφες' και 'θηλυκές' ωστε να βγουν να γιορτασουν την Παγκοσμια Ημερα της Γυναικας μπεκροπινοντας σε καποια μπουζουκλερι. 

Με ολους τους αντρες που καθημερινα καταπιεζουν τις γυναικες που τους περιβαλλουν. 
Ολους αυτους που μεγαλωνουν κοριτσια υποταγμενα σε εναν. Αδερφό, Άντρα, Θεό. Που εκπαιδεουν γυναικες για να γινουν ταπεινες μαμαδες-μηχανες ανάπαραγωγής, για να υπηρετουν πιστα και αδιακοπα ολα τα μελη της οικογενειας, χωρις ποτε να διεκδικησουν κανενα δικαιωμα. 

Σιγνωμη κοριτσια αλλα αν θελετε λουλουδια και σοκολατακια εχουμε του Αγίου Βαλεντίνου. 

Σημερα η μερα ειναι αφιερωμενη στον αγωνα. Αυτον που πρεπει να κανουμε καθημερινά διεκδικωντας ισα δικαιώματα για ΟΛΕΣ. Στη δουλειά, στο σπίτι, στη ζωή.

Σημερα η μερα ειναι αφιερωμένη σε ολες τις καταπιεσμενες γυναικες. 
-Που δεν μπορούν να βγούν έξω απο το σπίτι τους με ακάλυπτο το δέρμα του κορμιού τους. 
-Που υποχρεούνται να μένουν σε γάμους φυλακές. Με άντρες που χειροδικουν και τις υποβιβάζουν καθημερινά με προσβολές.
-Που μεγαλώνουν ακρωτηριασμένες σωματικά και πνευματικά ως αποδειξη της πίστης τους σε εναν Αρσενικό Θεό. 
-Που μεγαλωνουν πιστεύοντας οτι υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούν να κάνουν καθόλου ή δεν μπορούν τα να κάνουν καλά επειδή ειναι γυναίκες. 

Διάβασε , ψάξε, μάθε, ΒΟΗΘΗΣΕ! 

Δεν χρειαζεται να προσπαθησεις πολυ. 

Αρκεί να βοηθήσεις το κοριτσάκι των δίπλα να πιστέψει οτι ο ρόλος της σε αυτή τη ζωή δεν εξαντλείται στο να μεγαλώσει για να παντρευτεί και να κάνει παιδιά. Οτι μπορεί να γίνει ο,τι θέλει, αρκεί να το πιστέψει και να το προσπαθήσει.

Αρκεί να σέβεσαι ολες τις γυναίκες που σε περιβάλλουν και να έχεις στο μυαλό σου οτι εκτός απο τον ρόλο που έχουν εκείνη τη στιγμή που τις βλέπεις , κουβαλάνε άλλους 100 απο πίσω. Οφείλουμε να τις σεβόμαστε για ΟΛΟΥΣ. 

Αυτα απο εμενα :)

Χαπι Κριστμας Ρε

Να μαστε παλι εδω!

Πω....
Πολύ το έχω αμελήσει το ποστάρισμα. Γιατί, για να την πω την αμαρτία μου, γράφω συχνότερα απότι τα ποστάρω. Απλά τα περισσότερα ποτέ δεν φτάνουν στην μεγάλη οθόνη. Μένουν μέσα κρυμμένα.  

Κάτι σαν ημερολόγιο δηλαδή. 

Αλλά σήμερα είναι μια ξεχωριστή περίπτωση. Είναι πρι-κριστμας φάση. 

Δεν έχει έρθει η ώρα του απολογισμού. όχι ακόμα. Αυτα νεξτ γουικ.

Σήμερα όλα είναι συναισθήματα. 

Είναι ο ένας και βάλε-κάτι χρόνος αμπρόουντ που με κάνει να βλέπω τα πράγματα διαφορετικά. 

Δεν θα σου πω για το πόση δόση κυνισμού έχει προστεθεί στην άλλωτε φουλ ρομαντική ματιά μου για τα πάντα. Πόσο όλα είναι σαν να τα βλέπω λίγο πιο αποστασιοποιημένα, λίγο πιο ώριμα. Δεν θα σε ξενερώσω πολύ.

Άλλωστε, είπαμε, είναι Χριστουγεννα τωρα. Όλα ειναι όμορφα και λαμπερά και στολισμένα και ζουζουνιάρικα. 

Εδώ.

Άντε, λίγο και εκεί. 

Αλλού ομως τι γίνεται? Έχεις αναρωτηθεί? Στη Συρία ας πούμε.? 

Καμια ζεστασιά, καμιά ομορφιά καμιά λάμψη. Εκεί δεν κάνει Χριστούγεννα. Εκεί κανει Γαμούγεννα. 

Every fucking single day. 

Και συγχίζομαι. Γιατι ο κόσμος κοιτάει μόνο τη ζεστούλα του και τη καλοπέραση του, και "Έλα μωρέ, ας κάνουμε ενα διάλλειμα απο την πραγματικότητα, Χριστούγεννα είναι..."

Ναι, κάνε ενα διάλειμα απο την πραγματικότητα ΕΣΥ που ΜΠΟΡΕΙΣ. Γιατί άλλοι άνθρωποι δεν έχουν την πολυτέλεια της επιλογής. Η πραγματικότητα τους επιβαλλεται. 

Ξερή. Βαριά. Χωρίς να αφήνει κανένα περιθώριο αμφιταλάντευσης. Μέσα σε χαλάσματα βόμβες και όπλα. 

Σκληρή.

Νταξ, δεν θα σου χαλάσω άλλο τη διάθεση. 

Αλλά θα σου πω το παρακάτω. 

Φέτος, σκέψου ότι υπάρχει ένας αντίστοιχος εσύ σε κάποια άλλη γωνιά του πλανήτη και ίσως δεν είναι το ιδιο τυχερός με εσένα. Ίσως δεν έχει χρηματα για να πάρει δώρα, ίσως δεν έχει οικογένεια να μοιραστεί μια αγκαλιά. Ίσως δεν έχει καν σπίτι να κοιμηθεί. 

Φέτος, πιο πολύ απο ποτέ νιώσε ΠΟΣΟ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΑ ΤΥΧΕΡΟΣ ΕΙΣΑΙ. Που γεννήθηκες σε αυτη την γωνιά του πλανήτη και όχι στην απέναντι. Που έχεις τα ΠΑΝΤΑ. Kαι πάρε μια σφιχτή αγκαλιά όλους τους ανθρώπους σου. Θύμησε σε όλους όσους το ξεχνάνε, ότι πρέπει να νιώθουμε τυχεροι που έχουμε γεννηθεί εδω και απολαμβάνουμε αυτά. 

Να θυμάσαι ότι όλοι αυτοί που περνάνε δύσκολα, ή ζουν σε μια ζωντανή κόλαση είναι το ίδιο άνθρωποι με εμάς. Δεν έχουν ΤΙΠΟΤΑ λιγότερο και ΤΙΠΟΤΑ περισσότερο. Απλά έτυχε να γεννηθούν σε λίγα τετραγωνικά χιλιόμετρα πιο 'κει.

Αυτες τις 3 τελευταίες προτάσεις διαβασε τες ξανά. Δυνατά. Να τις ακούσεις καθώς τις διαβάζεις. 

Αν μπορείς να συνειδητοποιήσεις αυτό που μόλις διάβασες τότε σου εύχομαι απο καρδιάς καλά να περάσεις αυτές τις γιορτές. Αν όχι επανέλαβε το προηγούμενο βήμα μέχρι να το καταλάβεις.

Και αυτό είναι το δώρο μου για εσένα φέτος. 

Mondays are strange

#moodoftheday

ΦΕΡΣΤ ΟΦ ΔΕ ΓΙΑΡ

Παραδοσικαά ο Ιανουάριος είναι ο μήνας των πρώτων.

Πρώτο τραγούδι για το νεο έτος, πρώτη βόλτα, πρώτος καφές , πρωτο ξενύχτι, πρώτο μεθύσι, πρωτο ... 

Γενικά είναι ο μήνας της πρωτιάς. 

Επίσης ο Ιανουάριος είναι ο μήνας των resolutions, όπως λέμε εδω στα ξένα. 

Είθισται να βάζουμε στόχους για τη νέα χρονιά, προκειμένου να μην ξεκινήσουμε απλά να καταναλώνουμε το χρόνο μας άσκοπα, αλλά να έχουμε και κάποιο νόημα. 

Εγώ λοιπόν με τα resolutions δεν τα πήγαινα ποτέ καλά φίλε μου. Γιατι τις μακρόχρονες δεσμεύσεις τις αποφεύγω. 

Τις προάλλες που λες όμως, έβλεπα αυτόν εδω τον κύριο να μιλάει για τα 30 days challenges, και πολύ με άρεζε φιλλαράκι.

Τριγυρνούσε η ιδέα στο μυαλό μου σαν σκουλίκι για μέρες και τελικά τη δεύτερη μέρα του χρόνου σκέφτηκα αυτό :

Έχω σίγουρα κάνει μαραθώνιο φαγητού και ποτού τους τελευταίους μήνες με αποκορύφωμα τον Δεκέμβριο. Μήπως να κάνω ενα 30 day challenge να κολμπήσω 24.000 μέτρα στις επόμενες 30 μέρες? (AKA swim 800m/day)

Αυτό ήταν φίλε μου. Γενικά δε φημίζομαι για πολλά πράγματα , αλλά η αποφασιστικότητά μου είναι άλλο πράμα! Απαξ και βάλω κάτι στο μυαλό μου, παει - τελείωσε. Consider it done. 

Είμαι στην 5η μέρα και ήδη νιώθω φανταστικά. Κολυμπάω κάθε μερα 800m όταν γυρίζω σπίτι μετά τη δουλειά και μετά πετάω. 

Γενικά πετάω. Από το πρωί της μέρας.  Κάθε μέρα.

Ελπίζω να το ολοκληρώσω, και θα σου πω περισσότερα. 

Αλλά μέχρι τότε ένα έχω να σου πω :

Κάνε νέα πράγματα. Προκάλεσε τον εαυτό σου. ΜΗΝ βολεύεσαι. ΜΗΝ αράζεις και ΜΗΝ καθησυχάζεις. 

Υπάρχουν ΤΟΣΑ απίστευτα πράγματα να κάνεις εκεί έξω, είναι κρίμα να κόβεις τα φτερά σου μόνος σου. 

Next time μην πεις "Δεν μπορώ, Δεν γίνεται" Σκέψου "ΓΙΝΕΤΑΙ" και όλα γίνονται!

Τίποτα δεν γίνεται χωρίς προσπάθεια φυσικά, αλλά αυτό είναι που μετράει. Στο τέλος η προσπάθεια ανταμείβεται ΚΑΘΕ φορά. 

Και το μοτο για το 2016 ειναι :

DREAM - BELIEVE - ACHIEVE

Η χρονιά σέρφ

Τελευταία μέρα του χρόνου, και αν και παραμελημένο το μπλογκοdiary δεν γινόταν να περάσει αυτός ο χρόνος κ να μην κάνω μια ανάρτηση. 

Επετειακή. 

Για το καλό ρε παιδί μου!

Εδώ ειμαι λοιπόν. Δηλαδή όχι στο εδώ που ήμουν όλες τις άλλες χρονιές, αλλά σε ένα άλλο εδω. 4 περιπου ωρες μακριά απο εκείνο το εδώ. Και λίγο πιο royal και καθωσπρέπει απο το παλιό εδώ.

Η χρονιά που περνάει (ειναι καθοδόν σε όλο τον κόσμο, αλλού έχει ήδη έρθει η καινούρια και αλλού είμαστε ακόμα στην παλιά), ήταν μια γεμάτη άδεια χρονιά.

Ήταν μια χρονιά σαν σέρφ. 

Ξεκινησε κουλ ήρεμα και προσγειωμένα. Με δουλειά, σχετικά καλά χρήματα και πολύ αγάπη.  Αγάπη πάνω στην οποία πατάω για να νιώσω καλά - η σανίδα μου.

Στη συνέχεια άρχισε να φουσκώνει και να πηγαίνει σούπερ! Εγώ πάνω στη σανίδα μου πήγαινα σφαίρα. 

Ξαφνικά μπλααατς! Το κύμα με κατάπιε, εμένα και τη σανίδα μου (όπως τους περισσότερους εκεί έξω). Ήταν εκεί, γύρω στο καλοκαίρι. 

Μετά το πρώτο σοκ αγκαλιά πάντα με τη σανίδα μου, και όντας σοκαρισμένη πήρα την απόφαση. Θα φύγω. Είναι οριστικό.

Και έφυγα. Άφησα πίσω τα πάντα. Πούλησα ότι μπορούσα, και ήρθα εδώ με τη σανίδα μου και μια αγκαλιά. 

Ειμαι καλα, χαρουμενη κ ηρεμη. Πιο καλα απο οτι υπηρξα τα τελευταια 5 τουλαχιστον χρόνια. 

Πιο ήρεμη απ'οτι υπήρξα σε ολοκληρη τη ζωη μου.

Έτοιμη για πολλά και μεγάλα κύμματα. Έτοιμη για νέες θάλασσες. 

Γράφω από το εδώ, ενώ μυρίζω τα γλυκά που ψήνω στο φούρνο, για να μου θυμήσω:

Να συνεχίσω να κάνω όνειρα, τόσο μεγάλα που να με τρομάζουν.

Να μην εγκαταλείπω την προσπάθεια για ό,τι βάζει το μυαλό μου, γιατί στο τέλος ειναι γαμάτο.

Να κρατήσω αυτήν την αγκαλιά που ήρθε στο δρόμο μου 10 χρόνια πριν και έδωσε νόημα στη ζωή μου!

Να ακούω καμιά φορά τι μου λέει αυτή η αγκαλιά,όσο φιλόδοξο και παράλογο και αν το βρίσκω.

Γιατί πρέπει να θυμάμαι πάντα πως αν πιστέψω οτι έχω φτερά,
μια μέρα θα πετάξω!

Καλή χρονιά με αγάπη πάνω απ'όλα και όνειρα. 

ΟΛΑ τα άλλα έρχονται!!!